Real estate companies listed on the Warsaw Stock Exchange in recent years have changed their policy to pro-dividend and more and more often make decisions to pay increasing dividends. Hence a question arises about the target dividend payout ratio of these companies. In the article the Heckman model was proposed for estimating the target dividend payout ratio. It derives from the self-selection concept, which consists of two equations: probit equation of propensity to pay dividend and Lintner’s partial adjustment equation. The conducted research has shown that Heckman’s self-selection model proved to be a very good tool for analyzing dividend decisions not only because of formal properties ensuring the consistency of the parameters estimator but also because of an accurate description of the decision process, which is of a two-step nature (decision on payment — determining the payout level). This led to the conclusion that more willing to pay dividends for a given year were real estate domestic companies, which paid dividends for the previous year (sticky dividend effect) and were more profitable and that the relation between the market value to book value of assets ratio (Tobin’s q ratio), and the propensity to pay dividends has an inverted U shape. The calculated target dividend payout ratio was 66,7% and the calculated speed of adjustment alpha = 0,626 indicates relatively slow reaching of the target.
PL
Notowane na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie spółki sektora nieruchomości w ostatnich latach zmieniają swoją politykę na prodywidendową i coraz częściej podejmują decyzje o wypłacie coraz większych dywidend. Stąd też pojawia się pytanie o docelową stopę wypłaty dywidendy tych spółek. W artykule do szacowania docelowej stopy wypłaty dywidendy zaproponowano model Heckmana wywodzący się z koncepcji samowyboru (self-selection), który składa się z dwóch równań: probitowego modelu skłonności do płacenia dywidend i modelu częściowych dopasować Lintnera. Przeprowadzone badania pokazały, że model samowyboru Heckmana okazał się bardzo dobrym narzędziem analizy decyzji dywidendowych nie tylko ze względu na formalne właściwości zapewniające zgodność estymatora parametrów ale także ze względu na trafny opis procesu decyzyjnego, który ma dwustopniowy charakter (podjęcie decyzji o wypłacie — określenie poziomu wypłaty). Pozwoliło to wyciągnąć wnioski, że bardziej skłonne do płacenia dywidend za dany rok były spółki sektora nieruchomości, które wypłaciły dywidendy za poprzedni rok (efekt lepkości dywidend) oraz spółki bardziej rentowne a także o relacji odwróconego U pomiędzy wskaźnikiem wartości rynkowej do wartości księgowej aktywów (współczynnik q Tobina) a skłonnością do płacenia dywidend. Obliczona docelowa stopa wypłaty dywidendy wyniosła 66,72% a szybkość dopasowania 0,626, co wskazuje na stosunkowo wolne dochodzenie do celu.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.