The fear of new ”hybrid warfare” in the south-eastern flank of NATO, provoked by the Russian Federation following the Ukrainian model, alongside whit the circumstances offered by the existent frozen conflict in the neighbourhood of Romania, with the evident process of Russian remilitarization in the Black Sea area, opened a serious debate in Romania about the need of recreating, training and endowing a National Reserve Force asked to manage the so-called concept of Territorial Defence. The role of TD is to support and to enhance the actions of the active defence forces through specific activities and to ensure a timely and efficient operation in order to prevent and reduce the consequences of an unexpected aggression over the country. The National Reserve Force will be composed of the existent reserve and of a volunteer reserve, according to new and drafted laws. Their missions will cover a broad scale of traditional and new risks and threats, particularly those linked to the hybrid and nonkinetic war. Fixing the National Reserve Forces issue will not only enhance the security of the country, but also will contribute to strengthening the southeastern flank of NATO.
The three Baltic states: Estonia, Latvia, and Lithuania, gained independence for the second time in the late 20th century, and are now investing in the whole society’s approach to defence, recognizing the threat from Russia, especially after the wars in Georgia (2007/8) and Ukraine (2014, 2022). Voluntary territorial defence forces are an important constituent of their national defence strategies. This paper aims to analyse these forces as an integral component of national security, based on a close connection with society, armed forces, and government. The similarities and differences between the three different volunteer forces will be highlighted and ultimately proven how they are strongly embedded in national and regional security setup, while also enhancing cross-border cooperation.
For nations facing expansionist and revisionist neighbours such as Russia or China, a total defence approach provides a mechanism to protect both territorial integrity and political sovereignty. A key component for any effective total defence concept is volunteer, citizen- soldier territorial defence forces (TDF). This paper emphasises the role these territorial formations play as the critical snap link between the military and civilian population in such a national defence strategy. The territorial defence forces, like the snap link in mountaineering, connect the military to the civilian population in a way to ensure popular support for national resistance efforts. The article offers the historical example of Switzerland as an exemplar of total defence from 1939 to 1991 and demonstrates the role its citizen-soldier forces played in linking the population to overall resistance efforts. This Swiss historical experience provides three main concepts for consideration today: (1) the creation of a government directed and functional levée en masse that mobilizes the entire population to support total defence; (2) the establishment of a national redoubt or refuge, either in-country or abroad, to provide sanctuary for the resistance movement; (3) and the organisation of specialised, multi-crisis capable territorial units for the full range of total defence missions.
The Territorial Defence Forces in Poland have a long tradition dating back to the times of the first Piasts. Over the time, territorial troops varied in character, but were always focused on the maximum involvement of the entire society in defense activities. Their evolution was associated with threats that resulted from the dynamic development of weaponry. The problems of modern society in times of peace have also changed. In the Republic of Poland, after a series of arrangements and discussions, it was possible to create a territorial defence army in a modern formula, based on the experiences of Western countries. Podlaskie Voivodeship is a strategically important part of Poland. The location and history of the region determine the existence of a strong and well-organized territorial structure to which 1st Podlasie Territorial Defence Brigade named after General Władysław Liniarski aspires.
PL
Wojska obrony terytorialnej w Polsce mają długą tradycję, sięgającą czasów pierwszych Piastów. Wojska terytorialne miały różny charakter, lecz zawsze były ukierunkowane na maksymalne zaangażowanie całego społeczeństwa w działania obronne. Ich ewolucja wiązała się z zagrożeniami, które wynikały z dynamicznego rozwoju broni. Zmieniły się też problemy współczesnego społeczeństwa w czasie pokoju. W Rzeczpospolitej Polskiej, po całym szeregu ustaleń i dyskusjach, udało się doprowadzić do powstania wojsk obrony terytorialnej w nowoczesnej formule, bazującej na doświadczeniach państw zachodnich. Województwo podlaskie jest bardzo ważną pod względem strategicznym częścią Polski. Położenie oraz historia regionu determinują posiadanie mocnej i dobrze zorganizowanej struktury terytorialnej, do jakiej aspiruje 1 Podlaska Brygada Obrony Terytorialnej im. gen. bryg. W. Liniarskiego.
Bezpieczeństwo ekologiczne staje się we współczesnym świecie jednym z głównych wyzwań dla narodowych systemów bezpieczeństwa. Dzieje się tak ponieważ problemy środowiskowe odgrywają obecnie istotną rolę zarówno w zakresie bezpieczeństwa międzynarodowego (np. ograniczone zasoby wody i polityczne napięcia wokół tego deficytu) jak i bezpieczeństwa wewnętrznego (np. katastrofy ekologiczne, zagrożenie atakami terrorystycznymi bronią biologiczną i chemiczną). Tworzony w Polsce system obrony terytorialnej w naturalny sposób będzie musiał odnieść się do problematyki bezpieczeństwa ekologicznego, wykorzystując w tym celu także doświadczenia podobnych formacji dysponujących większym doświadczeniem w tej dziedzinie.
EN
The ecological security is one of the main challenges for the national security systems in the contemporary world. It is because environmental issues are crucial for the global security (f. e. limited water resources and political tensions that is implicating) as well as the states internal security (f. e. ecological crisis, threat of chemical weapon or biological warfare terrorist attacks). Territorial Defence Forces system implemented in Poland will have to face the problem of the ecological security using the good practices of similar but more experienced military formations of NATO countries
W obecnej dyskusji o organizacyjnej i prawnej formie oraz o celach sformowania Obrony Terytorialnej powinno się sięgnąć nie tylko po historyczne doświadczenia w dziedzinie wojny nieregularnej polskiej sztuki wojennej, ale przede wszystkim do doświadczeń związanych z pracą i koncepcjami utworzenia Obrony Terytorialnej z lat 1997-2001 w czasach rządów koalicyjnych Akcji Wyborczej Solidarności i Unii Wolności pod przywództwem premiera Jerzego Buzka, bowiem rząd Beaty Szydło w zasadzie kontynuuje linię polityczną Akcji Wyborczej Solidarność.
Celem poniższego opracowania jest uzasadnienie tezy, że różne formy obrony terytorialnej istniały przez wiele wieków historii Polski. Obrona terytorialna na ogół skutecznie wzmacniała potencjał obronny państwa polskiego. Na wysoką ocenę zasługuje organizacja i funkcjonowanie obrony terytorialnej w okresie monarchii piastowskiej. Obrona terytorialna sprawdzała się w przeciwdziałaniu zagrożeniom w okresie XVI i XVII wieku. Brak regularnej armii rekompensowany był wojskami organizowanymi terytorialnie w okresie powstań narodowych oraz w czasie okupacji niemieckiej po klęsce wrześniowej. Wojska obrony terytorialnej były częścią sił zbrojnych w okresie Polski Ludowej oraz pierwszych lat III Rzeczypospolitej. Uchwalona 16 listopada 2016 r. ustawa stworzyła ramy prawne dla odbudowy obrony terytorialnej i utworzenia piątego w Siłach Zbrojnych RP rodzaju wojsk – Wojsk Obrony Terytorialnej.
EN
The purpose of this article is to justify the thesis that various forms of territorial defence have existed for many centuries of Polish history. Territorial defence generally effectively strengthened the defence capabilities of the Polish state. The organization and operation of territorial defense in the period of the Piast monarchy deserves a high rating. Territorial defense effectively counteracted the dangers of the 16th and 17th centuries. The lack of a regular army was compensated by troops organized territorially during the Polish national uprising. Similarly during the German occupation during World War II. Territorial defense forces were part of the armed forces during the Polish People’s Republic. They existed during the first years of modern Poland. The law of 16 November 2016 created a legal framework for the reconstruction of territorial defense. A fifth type of troops in the Armed Forces of the Republic of Poland was formed – the Army of Territorial Defense.
Po ogólnie korzystnej profesjonalizacji Sił Zbrojnych RP pojawiły się jednak pewne problemy. Jednym z nich jest stosunkowo niewielki dopływ wyszkolonych rezerw osobowych. Jednocześnie powstaje wiele organizacji społecznych o charakterze obronnym i paramilitarnym (nazywanych „organizacjami proobronnymi”), usiłujących podjąć inicjatywy obronne i współpracę z wojskiem. Dlatego też istnieje potrzeba spożytkowania potencjału tych organizacji nie tylko w tradycyjnych rolach (kształtowanie postaw patriotycznych, krzewienie tradycji wojskowych, wsparcie odpowiednich służb w działaniach ochronnych, pomoc humanitarna), lecz także w zakresie przygotowania swoich członków do zasilania zasobów osobowych Sił Zbrojnych RP, w tym wojsk Obrony Terytorialnej. W artykule autor podejmuje problematykę współpracy organów wojskowych z podmiotami społecznymi. Autor opisuje uwarunkowania, działania praktyczne oraz problemy w Ministerstwie Obrony Narodowej, związane ze standaryzacją i certyfikacją szkolenia wojskowego. Działania te dotyczą organizacji proobronnych i klas eksperymentalnych o profilu wojskowym w szkołach ponadgimnazjalnych. Prowadzone są tam programy pilotażowe mające dać odpowiedź w kwestii kierunków dalszego postępowania. Ostatnim elementem jest szkolenie wojskowe absolwentów i studentów uczelni wyższych na potrzeby odbudowy korpusu oficerów rezerwy. W tej dziedzinie prowadzone są dopiero prace koncepcyjne, dlatego też kształt ostatecznych rozwiązań jest obecnie trudny do przewidzenia.
EN
In the article, the author deals with the problem of cooperation between military bodies and non-military organisations in Poland. After the professionalisation of the Polish Armed Forces – that generally brought positive effects – some additional problems occurred. One of them, a key one, is a limited availability of well-trained and qualified personnel reserves. At the same time, many of defence and paramilitary organizations (commonly known as so called „pro-defence organizations”) are attempting to engage in government-led defence initiatives and closer cooperation with the Armed Forces. Therefore, there is a need to utilize their valuable potential which refers not only to their traditional role (which embraces, but is not limited to, the following: shaping patriotic attitudes, promoting military traditions, support for security services, humanitarian aid), but also to this kind of training that would prepare their members to the future military service, mostly in Territorial Defence troops. The author describes the legal conditions and actions already undertaken by the Ministry of National Defence as well as challenges and problems that are being faced in the area of organisation, standardization and certification of the aforementioned military training. These activities concern both, pro-defence organizations and experimental forms with a military profile at the secondary level of education. There are ongoing pilot programs already introduced to identify the most effective ways of further proceedings. The last element of the analysis offered in the article is the problem of military training of graduates and university students that would augment the corps of reserve officers. Conceptual works are being carried out in this area, but the final solutions have not been recommended yet.
W artykule autor porusza problematykę znaczenia i roli tzw. formacji obrony terytorialnej w polityce i potencjale obronnym państw bałtyckich (Litwa, Łotwa, Estonia). Charakterystyka wojsk obrony terytorialnej w tych państwach zasadniczo jest podobna, ale można odnotować pomiędzy nimi pewne różnice. Ogółem, uznać je można za jednostki przeznaczone przede wszystkim do wsparcia operacyjnych wojsk lądowych tych państw. Ich rola wykracza jednak tylko poza element odstraszania potencjalnego agresora, stanowią one bowiem, choć w różnym stopniu, aktywny system szkolenia rezerw i podnoszenia gotowości obronnej społeczeństwa oraz kształtowania w nim postaw proobronnych, a także wsparcia państwa i jego organów w sytuacjach kryzysowych. Chociaż ostatnimi laty zarówno stany osobowe, jak i posiadany przez formacje obrony terytorialnej sprzęt w państwach bałtyckich, są wzmacniane, a polityka taka wedle zamierzeń rządowych ma być w kolejnych latach kontynuowana. Niezmiennie jednak perspektywy rozwoju wojsk operacyjnych i innych ochotniczych formacji paramilitarnych pozostają w tych państwach ograniczone przez szereg czynników, głównie natury budżetowej czy demograficznej.
EN
In the article, the author discusses the significance and role of the so-called Territorial Defence Forces in the politics and military capability of Baltic States (Lithuania, Latvia, Estonia). The characteristics of the territorial defence forces in these countries are generally similar, but some differences may be noted between them. Generally, they can be described as units mostly intended for the operational support of the main armed forces of these countries. However, their role is not limited only to discouraging any potential aggressor from attack, but they are (although in miscellaneous degrees) an active system of training the military reserve forces and strengthening the defensive preparedness of society and its patriotic posture, and they also can support the state authorities in crisis situations. Although the last years brought the growth in their personnel and equipment and also is predicted that these government intentions are going to be continued in next years, further progress in growth of potential territorial defence units in the Baltic states could remain limited by a number of factors, mostly budgetary or demographic.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.