Przedmiotem artykułu jest analiza funkcjonujących modeli zaskarżalności uchwał organów spółek kapitałowych pod kątem powiązania tych modeli z charakterem prawnym tych uchwał. Przepisy kodeksu spółek handlowych przewidują sądowy tryb kontroli każdej uchwały zgromadzeń wspólników spółek kapitałowych. Odmienna sytuacja występuje w przypadku uchwał rad nadzorczych spółek kapitałowych, dla których nie przewidziano w regulacji k.s.h. trybu ich zaskarżania. W doktrynie oraz orzecznictwie przyjęto, że w konsekwencji zastosowania zasady jedności prawa cywilnego uchwały te mogą być kwestionowane na drodze sądowej tak jak nieważne czynności prawne. Charakter prawny uchwały, czyli ustalenie, że jest ona czynnością prawną, ma więc decydujące znaczenie dla możliwości jej zaskarżenia.
EN
The subject of this article is an analysis of the functioning models of the claimability of the resolutions of the bodies of companies in terms of the connection of these models with the legal nature of these resolutions. In the case of resolutions of shareholders meetings of companies, the provisions of the Code of Commercial Companies and Partnerships provide for a judicial review of each resolution adopted by that body. A different situation occurs in the case of resolutions of supervisory boards of companies, for which no procedure for pursuing legal actions against them is provided for in the CCC&P. The doctrine and the case law assume that, as a consequence of the application of the principle of unity of civil law, these resolutions can be challenged in court, as can invalid legal transactions. In this case, therefore, the legal nature of the resolution, and thus the determination that it is a legal transaction is crucial for the possibility of its challenging in court.
Przedmiotem artykułu jest analiza charakteru prawnego uchwał zgromadzeń spółek kapitałowych. W odniesieniu do powszechnie aprobowanej w doktrynie teorii czynności prawnej, omówione zostają takie zagadnienia jak: element oświadczenia woli w uchwałach, podmiot podejmujący uchwałę oraz charakter skutków, jakie wywołuje uchwała. W oparciu o tak zarysowane zagadnienia, przedstawione zostają zarówno poglądy opowiadające się za, jak i przeciw uznaniu uchwał zgromadzeń spółek kapitałowych za czynności prawne. Konkluzją rozważań jest przyjęcie, że uchwały te stanowią czynności prawne, o ile zmierzają one do wywołania skutków prawnych. Przy czym uznać należy je za czynności prawne charakterystyczne, do których przepisy Kodeksu cywilnego powinny znajdować zastosowanie jedynie odpowiednio.
EN
The subject matter of this article is the analysis of the legal nature of the resolutions of general meetings of capital companies. With regard to the theory of legal action commonly acceptable in doctrine, the following issues are discussed: declaration of intent in the resolutions, entity adopting a resolution and the nature of effects caused by a resolution. Based on such a description the author presents both the standpoints for and against the recognition of the resolutions of general meetings of capital companies as legal actions. As a conclusion a statement is made that the resolutions constitute legal actions as far as they are intended to have legal consequences. However, they should be deemed specific legal actions to which the provisions of the Civil Code shall apply accordingly only.
A resolution which bans of providing services by a tax advisor to the tax authorities in connection with the deciding on the taxpayers’ individual cases was adopted during the last National Congress of the Tax Advisors. This resolution raises a number of questions in relation to its compliance with the applicable law. The further fate of this resolution and the effects of its possible application in practice are interesting.
PL
W trakcie ostatniego Krajowego Zjazdu Doradców Podatkowych została przyjęta uchwała, która wprowadza zakaz świadczenia przez doradcę podatkowego usług na rzecz organów podatkowych w związku z rozstrzyganiem indywidualnych spraw podatników. Uchwała ta budzi szereg wątpliwości odnośnie do jej zgodności z obowiązującym prawem. Interesujący jest dalszy los tej uchwały i skutki jej e wentualnego stosowania w praktyce.
Uchwałę zgromadzenia wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością można zaskarżyć do sądu w drodze powództwa o jej uchylenie. Przesłanki warunkujące dopuszczalność takiego powództwa zawiera art. 249 § 1 Kodeksu spółek handlowych (k.s.h.). Przepis ten stanowi, że zaskarżyć można uchwałę sprzeczną z umową spółki bądź dobrymi obyczajami i godzącą w interesy spółki lub mającą na celu pokrzywdzenie wspólnika. W doktrynie oraz orzecznictwie pojawiła się rozbieżność poglądów na temat charakteru przesłanek sformułowanych przez ustawodawcę we wskazanym przepisie. Wątpliwość dotyczy szczególnie faktu, czy sprzeczność uchwały z umową spółki stanowi samodzielną przesłankę zaskarżenia uchwały, czy też musi ona współwystępować z inną, określoną w przywołanym przepisie. Pogłębionej analizy przedstawionego zagadnienia dokonał Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 14 sierpnia 2013 r. (I ACa 358/13). W niniejszym opracowaniu przedstawiono stanowisko zaprezentowane przez sąd oraz podjęto próbę jego oceny.
EN
A resolution of the limited liability company’s shareholders may be appealed against by bringing an action before a court for repealing such resolution. Statutory conditions of such claim are specified in art. 249 § 1 code of commercial companies. This article stipulates that a resolution of shareholders may be appeled against when it is: in conflict with the provisions of the articles of association or good practice and detrimental to the company’s interest or aimed at harming a shareholder. In the legal doctrine and judicial decisions are expressed the discrepant opinions on the character of statutory conditions formulated in mentioned article. In particular it raise concerns whether conflict a resolution of shareholders with the provisions of the articles of association may be independent condition authorising appealing against such resolution. Otherwise such condition must coexist with another one expressed in that article. Thorough analysis of that issue presents Szczecin’s Court of Appeal in the sentence passed on the 14th of August 2013 (I ACa 358/13). This paper includes the results of the analysis of the judgement.
Commercial companies’ disputes is the category of disputes often being a subject to arbitration. However, their characteristic feature is particular degree of complexity. That is mainly because of the complicated structure of the entities that could be involved into the arbitration proceedings. As for the parties to the proceedings, it has to be indicated that shareholders, company itself, and – which is still a matter of controversy – bodies of the company, members of those bodies and third parties can take part in the dispute before the arbitral tribunal. The purpose of this essay is to consider whether bodies of the company (and its members) may be the party to the arbitration agreement and therefore – the party to the arbitration proceedings, in case such situation happens to occur. The principal issue to be analyzed are possible procedural consequences of the subscription of bodies and its members into arbitration agreement, in particular, if the principal subject of the dispute is setting aside or annulment of the resolution of the company body .
Owners of apartments have the right to challenge a resolution of the housing community if they disagree with its provisions. This can only happen in legally defined circumstances. Every owner of a unit, whether or not they participated in the vote on the resolution at the meeting or through individual voting, including those who voted in favor of the resolution, has the right to challenge it in court. Grounds for challenging the resolution may include non-compliance with legal regulations or the agreement concerning the management of common property, a violation of the principle of proper management, or other infringements of the complainant's interests. It is crucial to adhere to the statutory six-week deadline for filing a lawsuit to annul the housing community's resolution. However, a lawsuit to declare such a resolution nonexistent is also possible after this deadline has expired, as a claim for the annulment of a resolution specified in Article 25 of the Act on Ownership of Premises has a different legal basis. In some cases, declaring a resolution nonexistent is in the interest of individuals who do not own a unit, so the court may consider their claims as well.
Jednostki samorządu terytorialnego gmina-powiat-województwo prowadzą samodzielną gospodarkę finansową. Podstawą tej gospodarki jest budżet. Budżet ten uchwala organ stanowiący, w gminie – rada gminy, w powiecie – rada powiatu, w województwie – sejmik województwa, na rok kalendarzowy. Finansowanie jednostki samorządu terytorialnego jest procesem bardzo złożonym. Przygotowanie, opracowanie, uchwalenie budżetu wymaga wielu analiz. Jest poprzedzone dyskusjami, ustaleniami na poszczególnych komisjach. Budżet nie jest dokumentem „sztywnym” z uwagi na dokonywane zmiany w trakcie roku kalendarzowego (budżetowego), tak po stronie dochodów, jak i wydatków. Tryb i sposób dokonywania tych zmian jest również określony w aktach prawnych. W niniejszym artykule przedstawiono współczesne systemy zarządzania finansowaniem w jednostkach samorządu terytorialnego w Polsce.
EN
Units of the local self-government – community-district-voivodeship conduct their financial policy independently and a budget is the basis of this policy. The budget is passed for a calendar year by the decision-making body, i.e., in a community – by the community council, in a district – by the district council, in a voivodeship – by the parliament of a voivodeship (sejmik województwa). Budget of the local self-government unit, community-district-voivodeship, is a very complex process. Preparation, development, adoption of the budget of local self-government units requires a lot of analyses. Budget is not a rigid document due to changes introduced during the calendar year on both revenues and expenditures side. Mode and ways of introducing such changes are also specified in legal acts. The aim of this study is to present contemporary systems of financial management in local self-government units in Poland.
W niniejszym artykule w pierwszej kolejności omówiony został tryb zwołania walnego zgromadzenia spółdzielni. Następnie przedstawione zostały kompetencje tego organu. W dalszej części tekstu zaprezentowano tryb obradowania i podejmowania uchwał przez walne zgromadzenie, a także problem nieważności i zaskarżalności uchwał. Ostatnia część tekstu poświęcona jest protokołowi z obrad tytułowego organu.
EN
The first issue the article focuses on is the mode of the cooperative AGM convening. Then, it sets out the competencies of the gathering in question. The further parts of the paper discuss the mode of proceeding during the meeting and taking resolutions by the AGM, as well as the problems of invalidity of a resolution and appeal against it. The final part of the paper deals with the AGM minutes.
Transparency of activity of commune councils is an important value, which is the basis of a democratic state and allows for the actual participation of residents in shaping the manner of performing public tasks. Exceptions to the constitutional principle of transparency in the operation of commune councils are allowed only when a parliament separate act so provides. Such an exception was introduced in the act regulating the functioning of public administration during the state of epidemic or epidemic threat. The legislator aptly decided that although the transparency of the administration’s activities is a very important value, the protection of health safety – the life and health of residents – is more important. This form of debates, i.e. remote debate, cannot be used in cases other than those directly specified in the act. Transparency as a constitutional value can’t be regulated in the statutes of communes.
PL
Transparentność działania rad gmin jest ważną wartością, która leży u podstaw demokratycznego państwa i pozwala na realny udział mieszkańców w kształtowaniu sposobu wykonywania żądań publicznych. Wyjątki od konstytucyjnej zasady jawności działania rad gmin dopuszczalne są jedynie wówczas, gdy wynika to wprost z ustawy. Taki wyjątek wprowadzono w ustawie regulującej funkcjonowanie administracji publicznej w okresie epidemii lub zagrożenia epidemicznego. Ustawodawca trafnie uznał, że choć jawność działań administracji jest wartością bardzo istotną, ważniejsza jest ochrona bezpieczeństwa zdrowotnego – życia i zdrowia mieszkańców. Podejmowanie uchwał korespondencyjnie lub z wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość nie może być stosowane w innych przypadkach niż bezpośrednio określonych w ustawie. Także zasada jawności jako wartość konstytucyjna nie może być ograniczana w statucie gminy.
Przedmiotem opracowania jest charakter prawny uchwał Sądu Najwyższego. Charakter ten jest sporny w doktrynie. W tym zakresie występują trzy odmienne stanowiska. Według jednego z nich „uchwały Sądu Najwyższego są orzeczeniami”. Drugie stanowisko przyjmuje, iż „uchwały Sądu Najwyższego stanowią odrębną grupę orzeczeń, nie są jednak orzeczeniami sądu, które dotyczą przedmiotu procesu, ponieważ nie rozstrzygają wprost o jego przedmiocie”. Trzeci kierunek głosi, że „uchwały Sądu Najwyższego, wydawane na podstawie art. 441 § 1 k.p.k., rozstrzygające zagadnienia prawne, nie należą do kategorii orzeczeń”. Przeprowadzone rozważania w niniejszym artykule prowadzą zatem do konkluzji, że uchwały Sądu Najwyższego nie stanowią orzeczeń sensu stricto o charakterze imperatywnym, rozstrzygającym o przedmiocie konkretnego procesu, zarówno co do kwestii procesowej, jak i w kwestii incydentalnej, lecz są decyzją procesową Sądu Najwyższego, rozstrzygającą zagadnienie prawne, wymagające zasadniczej wykładni ustawy lub rozstrzygają zagadnienia prawne w sytuacji, gdy zostały powzięte wątpliwości co do wykładni przepisów prawa będących podstawą wydanego rozstrzygnięcia.
EN
The article presents the issue of the legal nature of the Supreme Court resolutions. The nature is a matter of argument in the doctrine. There are three diverse viewpoints on this issue. According to one of them, ‘the Supreme Court resolutions are judgments’. Another stance is that ‘the Supreme Court resolutions constitute a separate group; however, they are not court judgments that concern the subject matter of a trial because they do not adjudicate directly on its subject matter’. The third opinion is that ‘the Supreme Court resolutions passed in accordance with Article 441 § 1 CPC and resolving legal issues do not belong to the category of judgments’. The analysis conducted in the article results in a conclusion that the Supreme Court resolutions do not constitute judgments in the precise sense, that are imperative in nature, that adjudicate on the subject matter of a particular trial with regard to both procedural and incidental issues, but they are the Supreme Court’s procedural decisions that resolve a legal issue requiring fundamental interpretation of a statute or resolve a legal issue in a situation when doubts have been raised concerning the interpretation of provisions of law being grounds for issued judgments.
This article is devoted to the issue of the admissibility of distinguishing negative resolutions and non-existent resolutions adopted by bodies in capital companies. The current legal provisions do not contain explicit regulations that allow or prohibit the existence of these legal structures. However, the fact whether it is possible to separate them is not only doctrinal, but also above all practical. This work considers the legal nature of the resolution as a legal act and also presents the most important problems regarding the admissibility of negative and non-existent resolutions. The aim of the article is to assess the admissibility of these structures on the basis of regulations and general principles of company law. The arguments adopted both by the representatives of the commercial law doctrine, as well as the analysis of the thesis from the case-law, which have the most significant impact on the solution to the problem, were presented. Critical analysis of the concept of non-applicable regulations and non-compliant with the rules of economic turnover were also made.
The subject of the publication is the activity of the resolution-maker of executive bodies. From 2018, a new procedure was introduced into the legal system regarding resolutions of constitutive bodies of local government units, i.e. the emergence of resolutions by operation of law as a legal fiction and a consequence of a different action. Both the new mode of drawing up the resolutions and the legal form of the failure to grant a vote of confidence to the executive body of the commune are important. The legal form of expressing the will to refuse to grant a vote of confidence by a decision-making body is a resolution. This resolution is adopted in a special mode - without voting - and has a special character, for its validity it is necessary to justify constituting a formal part of the resolution. Therefore, the legal views presented by the supervisory authorities over the self-government, shaping the administrative practice of self-government bodies, do not find legal justification both in the act on commune self-government and in the jurisprudence practice.
PL
Przedmiotem publikacji jest działalność uchwałodwacza organów wykonawczych. Od 2018 r. wprowadzono do systemu prawnego nową procedurę dotyczącą uchwał organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego, tj. pojawienie się uchwał z mocy prawa jako fikcja prawna i konsekwencja innego działania. Istotny jest zarówno nowy tryb powstania uchwał, jak i forma prawna nieudzielenia wotum zaufania organowi wykonawczemu gminy. Formą prawną wyrażenia woli odmowy udzielenia wotum zaufania przez organ stanowiący jest uchwała. Uchwała ta jest podejmowana w trybie szczególnym – bez głosowania – i ma szczególny charakter, dla jej ważności niezbędne jest uzasadnienie stanowiące część formalną uchwały. Dlatego też poglądy prawne prezentowane przez organy nadzorcze nad samorządem, kształtujące praktykę administracyjną organów samorządu, nie znajdują uzasadnienia prawnego zarówno w ustawie o samorządzie gminnym, jak iw praktyce orzeczniczej.
Przedmiotem artykułu są uchwały i postanowienia Izby Karnej Sądu Najwyższego, podjęte w wyniku przedstawienia do rozstrzygnięcia zagadnień prawnych wymagających zasadniczej wykładni ustawy, budzących wątpliwości co do wykładni przepisów prawa będących podstawą wydanego rozstrzygnięcia lub które wywołały rozbieżności w ich wykładni. Dotyczyły one: dopuszczalności zażalenia na postanowienie sądu stwierdzające niewłaściwość (art. 35 § 3 k.p.k.); przesłanek występowania do Sądu Najwyższego przez sądy odwoławcze o rozstrzygnięcie zagadnień prawnych wymagających zasadniczej wykładni ustawy (art. 441 § 1 k.p.k.); zakresu prawa łaski (art. 139 Konstytucji RP i 560 k.p.k.) i zakresu stosowania kodeksu postępowania karnego w postępowaniu dyscyplinarnym radców prawnych (art. 741 pkt 1 ustawy o radcach prawnych). Autor, oceniając wyrażone w tych orzeczeniach poglądy, dokonał przeglądu wypowiedzi na te tematy w doktrynie i judykaturze, a przytoczoną argumentację wzbogacił własnymi przemyśleniami.
EN
The article presents resolutions and rulings of the Supreme Court Criminal Chamber adopted as a result of deciding prejudicial issues requiring fundamental interpretation of statutes, raising doubts concerning the interpretation of the provisions which are grounds for a judgment issued or which raised discrepancies in their interpretation. These concern: admissibility of a complaint about a court’s ruling on lack of competence (Article 35 § 3 CPC); the requirements for appeal courts for asking the Supreme Court prejudicial questions concerning issues that need fundamental interpretation of a statute (Article 441 § 1 CPC); the scope of the power of pardon (Article 139 Constitution of the Republic of Poland and Article 560 CPC) and the scope of application of the Criminal Procedure Code in disciplinary proceedings against attorneys-at-law (Article 741 para. 1 Act on attorneys-at-law). Assessing the opinions expressed in those judgments, the author reviews statements made on those issues in the legal doctrine and judicature and adds his own thoughts to the quoted arguments.
The article aims to outline and sort out practical, but not sufficiently recognized by the doctrine of law and jurisprudence, issues of the security for claim by suspending the effectiveness (enforceability) of the company general meetings’ resolutions that are contested under the provisions of the Code of Commercial Partnerships and Companies. The considerations include the nature of this way of securing, terminological issues as well as its conditions and admissibility depending on the legal character and subject of the resolution and time when the security is granted. The analysis leads to the conclusion that, contrary to the liberal attitude of the judicature, not all resolutions and not in all circumstances undergo the security for claim consisting in the suspension of their effectiveness.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.