This paper presents the analysis of difficulties in translation into Polish of the Russian film Поцелуй сквозь стену (directed by Wartan Akopian, 2011). Quotes, foreign phrases, colloquialisms, occupational slang, word plays and, finally, word and visual plays are only some of the problems for students who begin to learn the art of translation. This translation project lasted from March to June 2012 and included a group of student‑volunteers of the Russian studies at the Nicolaus Copernicus University in Toruń. The project was finished by a show at the „Horyzont” Film Club in Gdańsk (the Russian Cultural Centre).
This article seeks to explore the role of homophonic puns in the works of the Oulipo group. The study is based on the example of a corpus drawn from the Oulipian microtexts collected in Anthologie de l’OuLiPo (2009) by M. Bénabou and P. Fournel. With reference to the classification of figures of words proposed by J.-J.Robrieux (2000) and the theory of word plays by P. Guiraud (1976), an analysis of specific realisations of Oulipian linguistic ‘constraints’ founded on the phenomenon of homophony was undertaken. The analysis explores the question of the double reading, synthetic and analytical, of Oulipian texts, and discusses the determination of factors that facilitate the interpretation of the puns proposed to the reader by the author (such as context, spelling, syllable distribution, typography). The study of the corpus aims to illustrate the function of homophone-based word plays and their application in the exploration of language’s potential. Homophonic wordplay is an effective stylistic device, but also an important premise for reflection on the linear nature of language, the conventionality of its components and the relations between them.
PL
Niniejszy artykuł skupiony jest wokół roli zagadnienia gier słów wynikających ze zjawiska homofonii w utworach grupy Oulipo. Badanie oparte jest na przykładzie korpusu, którego źródłem są krótkie formy literackie zebrane w tomie Anthologie de l’OuLiPo (2009) przez M. Bénabou i P. Fournela. Poprzez odwołanie do klasyfikacji figur słów zaproponowanej przez J.-J. Robrieux (2000) i teorii gier słów P. Guiraud (1976), dokonana została analiza konkretnych realizacji oulipijskich „przymusów” (tj. ograniczeń językowych), opartych na zjawisku homofonii. W ramach badania podjęte zostało zagadnienie podwójnej lektury (syntetycznej i analitycznej) oulipijskich tekstów, a także poruszona została kwestia określenia czynników umożliwiających odczytanie gier proponowanych odbiorcy przez autora. Analiza korpusu pozwala na zilustrowanie funkcji gier słów opartych na homofonii i na określenie konsekwencji ich stosowania dla poszukiwania potencjału języka. Homofoniczne gry słów okazują się skutecznym narzędziem stylistycznym, ale także ważną przesłanką do rozważań nad linearną naturą języka, konwencjonalnością jego elementów i relacji między nimi.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.