Reflectivity is an important competence of both the educator, teacher and tutor, as well as the learner, pupil. Reflectiveness is the readiness of people working in the educational space to reflect, ponder and analyze. Reflectiveness allows to depart from patterns, enter into oneself and at the same time go beyond oneself, never stop looking for new ways and solutions, and look critically at the achieved goals. Reflectiveness contributes to building the human layer of experience, which becomes the basis for cognition and understanding of the world. In the context of the challenges faced by modern man in connection with technological, information and globalization civilization, it is necessary to develop the ability to reflectivity, especially in education. Therefore, the next stage of considerations will be the analysis of the issue of reflectivity in the context of Ignatian pedagogy, dating back to the 16th century, but newly formulated and articulated in documents developed in the 1980s. On their basis, the Ignatian model of upbringing proposed to contemporary educational institutions and its components will be discussed: context - experience - reflection - action - evaluation. Each of these five elements is important, and integrated with each other, they influence the dynamics of Ignatian pedagogy. The role of reflection will be shown, which in the Ignatian pedagogy model is an element enabling growth and development. This reflection is fully mature only if it leads a person to make a decision and commitment, that is, to action. Reflection understood in this way is a way of proceeding that allows for the integral formation of the pupil. Finally, postulates for practice and education are presented relating to stimulating and developing an attitude of reflection in pupils.
PL
Refleksyjność jest ważną kompetencją zarówno edukatora, nauczyciela i wychowawcy, jak i osoby uczącej się, wychowanka. Refleksyjność to gotowość osób działających w przestrzeni edukacyjnej do refleksji, zastanawiania się, rozważania, analizowania. Refleksyjność pozwala człowiekowi odejść od schematów, wejść w siebie i jednocześnie wyjść poza siebie, nie ustawać w poszukiwaniu nowych dróg i rozwiązań, krytycznie spojrzeć na osiągane cele. Refleksyjność przyczynia się do budowania ludzkiej warstwy doświadczenia, która staje się podstawą poznania i rozumienia świata. W kontekście wyzwań, przed jakimi stoi współczesny człowiek w związku z cywilizacją technologiczną, informacyjną i globalizacyjną, konieczne jest rozwijanie zdolności do refleksyjności, zwłaszcza w edukacji. Dlatego też kolejnym etapem rozważań będzie analiza zagadnienia refleksyjności w kontekście pedagogiki ignacjańskiej, sięgającej wieku XVI ale na nowo sformułowanej i wyartykułowanej w opracowanych w latach 80. XX w. dokumentach. Na ich podstawie omówiony zostanie ignacjański model wychowania proponowany współcześnie instytucjom wychowawczo-oświatowym oraz jego komponenty: kontekst – doświadczenie – refleksja – działanie – ewaluacja. Każdy z tych pięciu elementów jest ważny, a zintegrowane ze sobą wpływają na dynamikę pedagogiki ignacjańskiej. Ukazana będzie, rola refleksji, która w modelu pedagogiki ignacjańskiej jest elementem pozwalającym wzrastać i rozwijać się. Refleksja ta jest w pełni dojrzała tylko wtedy, jeżeli prowadzi osobę do podjęcia decyzji i zaangażowania, czyli do działania. Tak rozumiana refleksja jest sposobem postępowania pozwalającym na integralną formację wychowanka. Na zakończenie, przedstawiono postulaty dla praktyki i edukacji odnoszące się do stymulowania i rozwijania postawy refleksyjności u wychowanków.
Fr. Jacek Woroniecki, an outstanding theologian, philosopher and pedagogue, was both a theoretician and practician. Upbringing and pedagogy were among the most important of the numerous issues he analysed. He emphasized the importance of education in human life, and he treated pedagogy as an integral part of ethics. Since Fr. Woroniecki’s concept of education and pedagogy refers to existential and cognitive realism, we may say that such approach is still valid. Therefore, the objective of this publication is showing the theory of educating a person in the perspective of personalism, and outlining the concept of realistic pedagogy of Fr. Jacek Woroniecki. Taking into account the complexity of this issue, only its selected aspects were discussed. First of all, the author presented the anthropological foundation for education, with special emphasis on universalism and pedagogical realism. Then, the author described how Fr. Jacek Woroniecki understood and defined education, and discussed his concept of the man’s development-from personality to the personalence. Also, the author presented selected actions that may be applied in the process of education to help the person aim at and achieve perfection.
PL
Wychowanie człowieka w perspektywie personalistycznej antropologii filozoficznej i realistycznej pedagogiki o. Jacka Woronieckiego O. Jacek Woroniecki, wybitny teolog, filozof, pedagog był zarówno teoretykiem, jak i praktykiem. Wśród wielu kwestii, które podejmował, ważne miejsce zajmowała problematyka wychowania i pedagogiki. Akcentował znaczenie wychowania w życiu ludzkim, a pedagogikę uznawał za integralną część etyki. Koncepcja wychowania i pedagogiki o. Jacka Woronieckiego odwołuje się do realizmu bytowego i poznawczego, dlatego można uznać, że ujęcie to jest nadal aktualne. W związku z tym, celem niniejszej publikacji jest przedstawienie w aspekcie teoretycznym wychowania człowieka w perspektywie personalizmu oraz przybliżenie koncepcji pedagogiki realistycznej o. Jacka Woronieckiego. Biorąc pod uwagę złożoność tego zagadnienia, zostały omówione tylko wybrane jego aspekty. W pierwszej kolejności przedstawiono antropologiczne podstawy wychowania ze szczególnym omówieniem uniwersalizmu i realizmu pedagogicznego. Następnie ukazano, jak rozumiał i definiował wychowanie o. Jacek Woroniecki, oraz omówiono jego koncepcję rozwoju człowieka – od osobowości do osobistości. Przedstawiono także wybrane działania, które zastosowane w procesie wychowania pomagają człowiekowi w dochodzeniu i osiąganiu doskonałości.
Recenzja książki: Anna Perkowska-Klejman, Poszukiwanie refleksyjności w edukacji. Studium teoretyczno-empiryczne, WydawnictwoAkademii Pedagogiki Specjalnej, Warszawa 2019, ss. 362.
Living love is the most human and universal experience. Love is a complex, multi‐faceted, psychological and spiritual reality. It is a universal and timeless value. It is associated with the greatest human need to be loved and the desire to love. Therefore, in the integral development of a person, love is the most important factor that shapes and integrates his/her personality. The essence of love is unchangeable, but the ways of experiencing and expressing it are very different. The development of conjugal love requires the growth of a marital bond. It is thanks to it that it is possible for two people to be united in love. A marital bond constitutes an essential element which integrates and shapes the multifaceted area of marital relationship, interaction and communication.Nowadays, in an era of consumerism and a lifestyle based more on civil partnerships, it can be seen that love and marriage are not treated as the values, they are often even spoken of with shame. Therefore, the aim of the article is to present theoretical issues related to the experience of love in a Christian perspective, especially from the perspective of a marital bond. Taking into account the complexity of this issue, only selected aspects will be shown. The various contexts of love and the experience of marital love will be discussed. The essence and value of the marital bond will be shown, as well as the aspect of developing the ability to love in the process of human education.
PL
Przeżywanie miłości jest najbardziej ludzkim i powszechnym doświadczeniem. Miłość jest rzeczywistością złożoną, wieloaspektową, psychiczną i duchową. To wartość uniwersalna i ponadczasowa. Związana jest z największą potrzebą ludzką bycia kochanym i pragnieniem miłowania. Dlatego też w integralnym rozwoju osoby jest ona najważniejszym czynnikiem, który kształtuje i scala jej osobowość. Istota miłości jest niezmienna, natomiast sposoby jej przeżywania i wyrażania są bardzo różne. Rozwój miłości małżeńskiej wymaga rozwoju więzi małżeńskiej. To dzięki niej możliwe jest integralne połączenie się dwóch osób w miłości. Więź małżeńska jest podstawowym elementem, który scala i wyraża wielopłaszczyznowy obszar małżeńskich relacji, interakcji i komunikacji.Obecnie, w dobie konsumpcjonizmu oraz rozpowszechniania się stylu życia w związkach partnerskich, można zauważyć, że miłość i więź małżeńska nie są wartościami, często wręcz mówi się o nich wstydliwie. W związku z tym, celem artykułu jest przedstawienie w ujęciu chrześcijańskim teoretycznych zagadnień odnoszących się do doświadczania miłości szczególnie w perspektywie więzi małżeńskiej. Uwzględniając złożoność tej problematyki, zostaną ukazane tylko wybrane jej aspekty. Omówione zostaną różnorodne konteksty miłości oraz doświadczanie i przeżywanie miłości małżeńskiej. Ukazana będzie istota i wartość więzi małżeńskiej, a także kwestia rozwijania zdolności do miłości w procesie wychowania człowieka.