Istotnym czynnikiem podnoszącym jakość i efekty wieloletniego procesu leczenia i rehabilitacji małych dzieci z wadą słuchu jest radzenie sobie z niepełnosprawnością dziecka przez jego opiekunów, co zależne jest od dostępności osobistych i społecznych zasobów m. in. sieci specjalistycznych placówek, jakości pomocy otrzymywanej od lekarzy audiologów, terapeutów słuchu i mowy oraz najbliższej rodziny. W pracy analizie poddano zmiany rodzaju, zakresu oraz poziom zadowolenia ze wsparcia uzyskiwanego przez matki dzieci z wadą słuchu. Badaniami objęto 30 diad matka - dziecko z głębokim, znacznym i umiarkowanym ubytkiem słuchu (wykrytym w badaniach przesiewowych) na przestrzeni dziewięciu lat. Uzyskane wyniki w sposób jednoznaczny podkreślają rolę specjalistów (lekarzy pediatrów, audiologów, laryngologów, audioprotetyków oraz terapeutów) w początkowym okresie, po uzyskaniu diagnozy o niepełnosprawności dziecka. Niezwykle ważnym wnioskiem z przeprowadzonych badań jest stwierdzona na przestrzeni lat zmiana paradygmatu mierzenia się z niedosłuchem dziecka - ze wsparcia specjalistycznego na rzecz odbudowywania osłabionych w pierwszym etapie więzi rodzinno - przyjacielskich. W badaniach wcześniejszych, z 2011 roku, udowodniono wpływ wsparcia społecznego na funkcjonowanie psychiczne matek dzieci niesłyszących. Celem niniejszego artykułu, będącego kontynuacją wieloletnich badań, jest próba jakościowej oceny otrzymywanego wsparcia oraz zmian w jego zakresie wraz z upływem lat, ze szczególną analizą wsparcia leczniczo - terapeutycznego.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.