Autor przeprowadza analizę trzech rodzajów zbrodni: ludobójstwa, przeciwko ludzkości oraz wojennych z punktu widzenia możliwości ich popełnienia na skutek użycia broni nuklearnej. Artykuł składa się z: wprowadzenia (podrozdziały: broń masowego rażenia a broń nuklearna oraz międzynarodowe prawo karne), merytorycznego rozwinięcia oraz podsumowania, gdzie zaprezentowane zostały wnioski z przeprowadzonych badań.
EN
The author conducts the analysis of three kinds of crimes: genocide, crimes against humanity and war crimes from the point of view of the possibilities of their committing as a result of the use of nuclear weapon. The article consists of: introduction (sub-chapters: weapon of mass destruction vs. nuclear weapon, international criminal law), substantive analysis and summary where the conclusions after conducted research were presented.
This is a review of cases of the International Criminal Court relating to one specific legal issue, namely an acquittal of the accused as well as previously convicted persons. To this end, two specific cases of The Prosecutor v. Jean Pierre-Bemba and The Prosecutor v. Laurent Gbagbo and Charles Blé Goudé have been discussed.
Prezentujemy trzeci już przegląd wybranych orzeczeń i decyzji Międzynarodowego Trybunału Karnego od kwietnia do listopada 2019 r. Okres ten charakteryzował się nadzwyczajną aktywnością Trybunału zarówno w odniesieniu do poszczególnych sytuacji (situations), jak i spraw konkretnych sprawców (cases). Oprócz przykuwających uwagę mediów posiedzeń i decyzji w odniesieniu do sytuacji w Afganistanie, zwięzłemu omówieniu poddane zostaną także decyzja dotycząca autoryzacji postępowania przygotowawczego w sytuacji Birma/Bangladesz, wyrok w postępowaniu apelacyjnym w sprawie decyzji odszkodowawczej w sprawie T. Lubangi, a także wyroki – kolejno o winie i karze – w sprawie B. Ntagandy.
EN
In this review of the case law of the International Criminal Court, Patryk Gacka briefly examines decisions of the Court in the Afghanistan situation, the decision on the authorization of preliminary examinations in the situation of Myanmar/Bangladesh, the appeal judgment on reparations in the case of T. Lubanga, and finally two judgments issued by the Court in the case of Bosco Ntaganda.
W przeglądzie orzeczeń MTK od grudnia 2019 r. do marca 2020 r. omówieniu poddano trzy decyzje Izby Odwoławczej MTK. Pierwsza z nich odnosi się do szczególnie spornej autoryzacji postępowania przygotowawczego w sytuacji Afganistanu. Następne dwie dotyczą zaś kolejno spraw Al Hassana („karygodność zbrodni” w zw. z art. 17 SMTK) oraz Saifa Gaddafiego (wyrok sądu krajowego, amnestia a dopuszczalność postępowania przed MTK.
EN
In the review of case law of the International Criminal Court from December 2019 to March 2020, three decisions of the ICC Appeals Chamber are being examined. The first one refers to a particularly disputable issue of the authorization of an investigation in the situation of Afghanistan. The next two concern the case of Al Hassan (“gravity of crime” criterion in art. 17 ICCSt.) and the case of Saif Gaddafi (judgment of a domestic court, amnesty versus case admissibility before the ICC).
This is a review of cases of the International Criminal Court. The first part contains introductory information about the ICC, its organization and cognition. The ICC’s case law from 2018 was reviewed, including the following cases: The Prosecutor v. Germain Katanga, Decision on the Matter of the Transgenerational Harm Alleged by Some Applicants for Reparations Remanded by the Appeals Chamber in its Judgment of 8 March 2018 (ICC-01/04-01/07) of 19 July 2018 and Request under regulation 46(3) of the Regulations of the Court, Decision on the „Prosecution’s Request for a Ruling on Jurisdiction under Article 19(3) of the Statute (ICC-RoC46(3)-01/18) of 6 September 2018 r.”
This is a critical study of the relation between the concept of victimhood and the war crime of attacking cultural objects. The article consists of four substantive parts devoted to: the concept of victimhood and harm; the conceptual relations between harm and the principle of legal goods; an analysis of attacks against cultural objects as a war crime; and first and foremost to the determination of who the victims of the attacks against cultural objects are (according to the International Criminal Court) and should be. In the opinion of the author, the International Criminal Court should adopt a narrow understanding of the notion of harm. Instead of espousing a complex perspective of victimhood consisting of those whose harm is identifiable (i.e. psychological harm of natural persons) or even quantifiable (i.e. material harm of legal persons), and those who are harmed only indirectly or remotely (i.e. international community), the Court should limit the attribution of harm and – as a result – the determination of the victim status only to the former group of ‘real victims of international crimes’. Otherwise, if the ICC continues this already applied extensive policy, the concept of victim will remain vague and imprecise to the detriment of those who have genuinely suffered harm.
PL
Artykuł stanowi krytyczną analizę relacji zachodzących pomiędzy koncepcją wiktymności (victimhood) a rodzajem zbrodni wojennej polegającym na atakowaniu dóbr kultury. Artykuł składa się z czterech części merytorycznych poświęconych: koncepcji wiktymności i szkody (krzywdy); relacji pomiędzy szkodą (krzywdą) a koncepcją dobra prawnego; analizie normatywnej ataków przeciwko dobrom kultury jako typu zbrodni wojennej; oraz przede wszystkim określeniu kto jest (de lege lata) oraz kto powinien być (de lege ferenda) kwalifikowany jako ofiara ataków przeciwko dobrom kultury przez Międzynarodowy Trybunał Karny. Zdaniem autora, Międzynarodowy Trybunał Karny powinien przyjąć wąskie rozumienie pojęcia szkody (krzywdy). Zamiast przyjmowania szerokiego rozumienia wiktymności obejmującego tych, których szkoda (krzywda) jest możliwa do zidentyfikowania (np. krzywda psychologiczna osób fizycznych) albo nawet mierzalna (np. szkoda materialna osób prawnych), oraz tych, którzy zostali pokrzywdzenie wyłącznie pośrednio (np. społeczność międzynarodowa), Trybunał powinien ograniczyć przypisywanie szkody (krzywdy), a tym samym przyznawanie statusu ofiary, tylko do pierwszej spośród wskazanych grup, tj. do prawdziwych ofiar zbrodni międzynarodowych. W przeciwnym razie, jeżeli MTK będzie kontynuował tę stosowaną dotychczas ekstensywną strategię, koncepcja ofiary pozostanie nieczytelna i nieprecyzyjna, co będzie działało na szkodę tych, którzy rzeczywiście zostali pokrzywdzeni wskutek popełnienia zbrodni międzynarodowej.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.