In "Fargo" Joel and Ethan Coen deliberately blur the distinction between fiction and non-fiction by manipulating their audiences into believing they have been faced with an almost documentary account of real events. For the perceptive viewer, however, the film’s guise of realism soon turns out to be yet another manifestation of the brothers’ inclination towards extreme stylization of their pictures. The duality of fact and fiction is reinforced by the film’s title which cleverly undermines the city’s significance for American history as well as the subversion of the traditional Western film iconography and the deconstruction of the pivotal national myth of Paul Bunyan. The technique of tall tale deployed by the directors intent on frustrating their audiences’ expectations not only closely parallels certain strategies of postmodernist literature keen to destabilize the ontological boundary between the realm of fiction and the real world but also conveys the grotesque sense of the vacuousness of the nation’s moral, social and cultural environment, which becomes evident after deciphering the picture’s numerous deceptions and duplicities by applying a conscious, analytical approach to its interpretation.
In No Country for Old Men, the 2007 film adaptation of Cormac McCarthy’s eponymous novel, the Coen brothers juxtapose the conventions of the Western against a hyper-realistic portrayal of drug wars fought along the southern border of Texas in the 1980s. The ridiculously incongruous, almost fantastic character of Anton Chigurh – an indestructible hit man, whose cruel deeds transgress the boundaries of conventional logic and morality, can be interpreted as a symbolic representation of the universal nature of violence, an embodiment of the contemporary perception of radical evil, a frightening condensation of brutality inscribed into American culture, an allegory of neoconservative America’s fears or, finally, a metaphorical vision of a deserved punishment inflicted upon the modern, callous civilization of the nation, which allowed consumerism, materialism and vice replace its original, simple values. The Coens’ Chigurh is a postmodern parody of a classic antihero, who evokes both the echoes of the Western with its youthful optimism and a clear code of conduct, and the noir poetics, which accentuates the helplessness of an individual in the face of the ubiquitous evil and the world’s indefiniteness. He is also an obvious allusion to Judge Holden, the menacing, devil-like figure in McCarthy’s Blood Meridian – the writer’s magnum opus which subverts the meanings traditionally attached to the myth of the Old West, thus deconstructing and demythologizing the notion of regeneration through violence, defined by Richard Slotkin as the key concept for the American identity and ideology.
PL
W filmie To nie jest kraj dla starych ludzi [2007], będącym adaptacją powieści Cormaca McCarthy’ego pod tym samym tytułem, reżyserzy zestawiają charakterystyczne dla westernu konwencje gatunkowe z hiperrealistycznym, krwawym obrazem wojen narkotykowych rozgrywających się na teksańskim pograniczu w latach osiemdziesiątych XX wieku. Absurdalnie niespójną, odrealnioną postać nieuchwytnego, płatnego zabójcy, którego okrutne czyny wykraczają poza granice ludzkiej logiki i konwencjonalnej moralności, interpretować można jako symboliczne wyobrażenie uniwersalnej natury przemocy, ucieleśnienie współczesnego rozumienia skrajnego zła, przerażający kondensat charakterystycznej dla amerykańskiej kultury brutalności, alegorię poczucia zagrożenia trapiącego neokonserwatywną Amerykę, czy wreszcie metaforyczną wizję kary wymierzonej amerykańskiemu społeczeństwu, które pozwoliło, by proste, pierwotne ideały narodu wyparła bezduszna cywilizacja konsumpcji, pieniądza i występku. W ujęciu Joela i Ethana Coenów Anton Chigurh to postmodernistyczna parodia klasycznego antybohatera, która zderza tradycję westernu z jego młodzieńczym optymizmem i czytelnymi zasadami z poetyką noir, akcentującą bezsilność jednostki wobec wszechobecnego zła i chaosu świata, oraz wyraźnymi aluzjami do postaci Sędziego Holdena z głośnej powieści Krwawy Południk McCarthy’ego, w której pisarz podejmuje się dekonstrukcji i demitologizacji opisanego przez Richarda Slotkina, kluczowego dla amerykańskiej tożsamości i narodowej ideologii, pojęcia odrodzenia przez przemoc, trawestując znaczenia tradycyjnie przypisywane ikonicznym bohaterom mitu założycielskiego Ameryki.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.