Chrystus dokonuje pojednania naszego „ja-cierpiący” z „ja-mający nadzieję” tak, jak w sobie „pojednał” Życie i śmierć, Miłość i cierpienie. Jego Zmartwychwstanie, „powrót do domu Ojca” i dar Ducha Świętego są dla nas rzeczywistością, która prawdziwie oddziałuje na nasze życie. Naśladując Chrystusa w Jego miłości do Ojca i braci, pozwalamy Mu dokonać pojednania w nas naszego cierpienia i nadziei.
The article discusses the question about the passion and death of Christ on the cross. This subject by analogy is taken in the context of the suffering of children and their parents. Jesus Christ is the Son of the God. The Incarnation, earthly life, passion and death on the cross have not changed this fact. Jesus is always the Son of the Father. Falsely accused, unjustly convicted, inhumanly beaten, dying on the cross – is always the Son of the Father. One cannot accuse Father of shedding the blood of the Son. The drama of Golgotha proves that the Father is faithful to his creation. The Resurrection shows that the Father has always remained faithful to the Son. Dying, the Son has given himself into the Father’s hands (Lk 23:46). Rising from the dead, Jesus demonstrated his reception by the Father. The Mother of the Redeemer was present on Golgotha. The Son and Mother by their suffering made a community of obedience to the Father. The source of this obedience is love.
PL
Dramat Golgoty objawia wierność Stwórcy wobec stworzenia. Ukrzyżowany Syn Boży stanowi dość trudny do odczytania, a jednocześnie bardzo wymowny znak „usprawiedliwienia” Boga, Stworzyciela nieba i ziemi. Krzyż Chrystusa nie może być natomiast odczytany jako motyw aktu oskarżenia Ojca, że opuścił swego Syna. Trzeba bowiem pamiętać o wierności Ojca także wobec Syna. Ukrzyżowany zostaje przez Niego przyjęty. Umęczony, zdjęty z krzyża, złożony do grobu, nie odchodzi ze sceny zbawczego dramatu. „Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia” (Dz 10,40) oraz „wywyższył Go na prawicę swoją jako Władcę i Zbawiciela” (Dz 5,31). Dokonało się to mocą miłości, mocą Ducha Świętego (por. Rz 8,11).
The first article of the Christian Creed tells the truth about God – the Creator of the universe. There were different ways of defining and interpreting this fact in ancient Church. Most often it was being explained in contrast to imprecise concepts, especially gnostic and manichean ones. Learning about the history of the Christian Creed helps to understand this problem. The article makes an attempt to present this history and both the origin and sense of the first article. The analyses are based mainly on religious texts.
Masculinity and femininity are only different sides of the same human nature. Therefore, every woman and every man enjoy the same and equally nonvolatile and absolute dignity of the human person. Masculinity and femininity serve each other in achieving their common humanity. Equality and complementarity of men and women have their basis in their common human nature, which has its reference to the Creator. Differences between men and women are associated with their different forms of carrying out their vocations: through fatherhood or motherhood, and with their different experience of suffering reaction to stimuli or shame. Gender equality, having the same human nature, and the differences between the genders generate some “tension” that can only serves the human, family and humanity.
The addressee of the biblical texts speaking of Adam’s sin and its consequences for humanity, are the people living already under its influence. In the beginning the Revelation sets the perspective of the Redemption of man afflicted with original sin. Precisely speaking, such perspective is the key to interpretation of the revealed reality. The prospect of Redemption leads to Christ. Through Adam’s sin human nature was deprived of sanctifying grace, and certain gifts involved the original state. Man still is the image and likeness of God, original sin however limits its clarity of that fundamental attribute of humanity created by God, and it puts man on the waiting road for the coming of his Redeemer. The Christian concept of death is not limited merely to its inevitability and universality, and to strict relationship with sin and disobedience. Christ shed new light on its mystery. In that light death appears to be an instrument of salvation, and a commitment to life as the execution of the will of God in the name of obedience. Human nature determines the “order of creation” and it forms close relationship with the reality of the image of God. That “Trinitarian understanding” of His image involves a category of gift, by which man and woman become one in communio personarum. The original sin has not destroyed that structure. The history of man and woman is a record of the saving completion of “spousal” meaning of the human body. The principle of that record is the image of God in man, and its depth affects the secrets of the human heart.
PL
Adresatami tekstów biblijnych mówiących o grzechu Adama i jego skutkach dla całej ludzkości są ludzie żyjący już pod jego wpływem. Od początku objawienie wyznacza perspektywę odkupienia dla człowieka dotkniętego grzechem pierworodnym. Właśnie ta perspektywa jest kluczem interpretacyjnym objawionej rzeczywistości. Perspektywa odkupienia prowadzi do Chrystusa. Przez grzech Adama ludzka natura została pozbawiona łaski uświęcającej oraz pewnych darów wiążących się ze stanem pierwotnym. Człowiek wciąż jest obrazem Boga i jest do Niego podobny, ale grzech pierworodny ogranicza wyrazistość tej fundamentalnej właściwości ludzkości stworzone przez Boga, a człowieka stawia na drodze oczekiwania na przyjście jego Odkupiciela. Chrześcijańska koncepcja śmierci nie ogranicza się jedynie do jej nieuchronności i powszechności oraz ścisłego związku z grzechem i nieposłuszeństwem. Chrystus rzucił nowe światło na jej tajemnicę. W świetle tym śmierć jawi się jako narzędzie zbawienia, a oddanie życia jako wykonanie Bożej woli w imię posłuszeństwa. Natura człowieka jest wyznacznikiem „porządku stworzenia” i tworzy ścisły związek z rzeczywistością Bożego obrazu. Z jego „trynitarnym rozumieniem” wiąże się kategoria daru, poprzez który mężczyzna i kobieta w communio personarum stają się jednością. Grzech pierworodny nie zniszczył tego układu. Historia mężczyzny i kobiety jest zapisem zbawczego dopełniania się „oblubieńczego” znaczenia ludzkiego ciała. Podstawą tego zapisu jest obraz Boży w człowieku, a jego głębia dotyka tajników ludzkiego serca.
Blessed John Paul II in his homilies reminded his compatriots in 1991 that man is God’s creation. He is the only creature that was endowed with free will and is the only that by the own existence is taken up into level of the moral life. Man makes his own choice, set according to his pleasure by ways of the own development. The divine law is given by the Creator to man as the gift, by virtue of the “equality” of partners in the sense that man is already capable of assuming the dialogue with his Creator. The Decalogue isn’t the gift from the outside, it is only revelation by God of the one essential dimension of the original gift which man has received from Creator – of the human existence. This article discusses: the question of the image and likeness of God in man, the Fatherhood of God to man and original sin, the holiness and inviolability of human life, the morality and right of nature, the question of the work and possession, and the questions of the sexuality and the “heart” of man.
PL
Struktura przesłania Dekalogu pozwala uchwycić pewną wizję „człowieka wolnego”, człowieka, który słucha Boga, a tym samym jest bliższy prawdy o sobie, którą nosi na mocy aktu stwórczego.
To understand the human person, it is necessary to understand theme of the man’s nature. Anthropology practiced in the spirit of personalism cannot neglect this theme. The human nature is not something abstract, but always belongs to a concrete person. It is expressed in it. on the other hand, the nature is the basis of the existence and the action of that person. The man’s nature is one for all human beings, but takes two expressions: masculinity and femininity. The sex of man is an important expression of human being, because man was created as male and female (cf. Gen 1: 27). The human sexuality has an ethical dimension, which is manifested, among other things, by the virtue of charity. It must be kept it in mind that the man’s sex also has a theological dimension. The masculinity and the femininity, with their corresponding the fatherhood or the motherhood, are the forms of realization of the divine will in the lives of the concrete persons, and are also the way of personal sanctification.
PL
Natura ludzka nie jest czymś abstrakcyjnym, ale zawsze należy do konkretnej osoby. W niej się wyraża. Z drugiej strony, jest podstawą istnienia i działania tej osoby. Natura człowieka jest jedna dla wszystkich ludzi, choć przybiera dwa wyrazy: męski i kobiecy. Płeć człowieka jest zatem istotnym wyrazem ludzkiego bytu, bo człowiek został stworzony jako mężczyzna i kobieta (por. Rdz 1,27).
Hell is an invitation from the evil one to eternal solitude: without love, without community and happiness, because to be in hell is to be without God. God invites us to something different (cf. Ps 68: 6-7). He himself is preparing a home for man and makes for him a “feast of rich food” (isaiah 25: 6). Man should not thinks about how to avoid hell in eternity, but should thinks how to avoid the disastrous influence of Satan and his demons in an earthly perspective. The house of the creatures is their creator, “our citizenship is in heaven” (Phil. 3: 20). The Father is waiting for us. Because Satan and his angels have definitively and freely refused God’s love to them, they are homeless and that will never change (cf. Jn 8, 44). There is hell, because God truly loves. there is hell, because divine love can be refused by the free creatures. There is not hell, where God is, where His glory is present. If you know God’s love then it is possible to know what the catholic Church says about hell. The Church proclaims “how God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Spirit and with power. He went about doing good and healing all who were oppressed by the devil, for God was with him” (Acts 10: 38).
PL
Piekło nie jest przegraną Boga. Stanowi natomiast dowód, że Bóg jest nieskończoną miłością, która pragnie każdemu stworzeniu zapewnić dobry los, napełnić go pełnią szczęścia zgodnie z jego naturą oraz że wolne stworzenia są przez Boga kochane właśnie jako wolne. Trzeba znać miłość Boga, aby zrozumieć, co Kościół katolicki ma do powiedzenia na temat piekła.
Bóg wybrał człowieka już w momencie stworzenia. W Adamie Stwórca wybrał wszystkich ludzi (por. Dz 17,26). Stworzenie bowiem jest pierwotnym wyborem (z nicości do bytu). Wybór ten został potwierdzony przez odkupienie dokonane w „Człowieku, Jezusie Chrystusie” (Rz 5,15). Krew Chrystusa została wylana „za wielu” (Mt 26,28; Mk 12,24).
Doświadczenie popełnianych błędów, nieprawdziwego poznania, słabej woli odsłania przed człowiekiem tajemnicę jego grzeszności. U jej podstaw leży rzeczywistość, którą teologia określa jako „grzech pierworodny”. Wychodząc od opisu stworzenia i upadku pierwszych rodziców Tradycja Kościoła rozważała tę kategorię teologiczną. Sobór Trydencki w dekrecie O grzechu pierworodnym w 6 kanonach przedstawia naukę Kościoła. Grzech pierworodny tylko analogicznie rozumiany jest jako „grzech”, bo różni się istotnie od grzechów uczynkowych, które popełnia każdy człowiek. Stajemy się dotknięci skutkami „grzechu Adama” przez dziedziczenie. Doświadczamy przez to nie tylko złego przykładu Praojca, który był nieposłuszny Panu Bogu, lecz przede wszystkim skutków natury ontologicznej. Doświadczamy je przez pożądliwość i ograniczenia rozumu i wolnej woli. Grzech pierworodny nie zniszczył jednak ludzkiej natury. Każdy jest więc odpowiedzialny za swoje decyzje i czyny. Łaska Chrztu św. obmywa z grzechu pierworodnego, ale pozostają jego skutki. Właściwe rozumienie nauki Kościoła o grzechu pierworodnego wymaga ukazania tego zagadnienie w świetle Bożej miłości ujawnionej w obdarowaniu człowieka (dar stworzenia i dar odkupienia). Jak stwierdzenie istnienia grzechu pierworodnego oparte jest na Objawieniu, tak właściwe jego rozumienie odsyła do Osoby i dzieła Jezusa Chrystusa, „nowego Adama”.
The inspiration to write this article is to a large extent the text of the not given conference no of late Fr. Eugeniusz Dutkiewicz SAC (†2002), one of the precursors of the hospice movement in Poland. The article consists of four points. The first point shows that the suffering person can go the way of liberation from himself and rely on God. The human body has a dialogical structure, and thus the man by the conscious act of devotion can become a victim. Christ’s sacrifice should be understood that way. He offers a sacrifice from himself to the Father. It is a sacrifice of love, obedience and boundless devotion to the Father. The Father’s adoption of the Son’s sacrifice is testified by the fact that “God raised him from the dead” (Rm 10: 9). For his friends, and through them to the whole world, the Risen Jesus is a revealer of love of the Triune God, Source, Redeemer and Giver of life.
PL
Męka Jezusa na krzyżu ujawnia wszystkie poziomy mądrości ludzkiego ciała: potrzebę obecności innych, a przede wszystkim Boga, oraz zasadę dialogiczności. Jednocześnie Ukrzyżowany Zbawiciel przełamuje pokusę efektywności, gdyż moc krzyża nie polega na tym, że Chrystus zszedł z Niego, ale właśnie na tym, że na nim umarł. W taki sposób Chrystus dopełnił swoją wierność Ojcu i objawił Go jako swego Ojca, jako źródło swego życia. Oczywiście, wielu naocznych świadków domagało się od Jezusa innej formy uwierzytelnienia Jego posłannictwa i Synostwa Bożego.
The article picks up the theme of fatherhood in the teaching of John Paul II. The basic ideas of the teaching are to be sought in the publications by K. Wojtyla like ReflectionsonFatherhood and Radiation of Fatherhood. The issue of fatherhood is important for every human being, it lays at the foundations of our identity. The one who believes in God is aware of “being begotten” (cf. Ps 2:7; Acts 13:33) and of coming from God. God the Father is a source of every fatherhood (cf. Eph 3:15). One cannot be a father without being a child (cf. Matt 18:3), and to be a child means to acknowledge the Father and to become his son/daughter. Christ revealed God as his Father, he spoke of Him “my Father”, he taught his disciples the prayer of “Our Father” (cf. Matt 6:8-9; Rom 8:15). The only begotten Son of God, as the second Adam, restores the fatherhood of God to man. This way he makes the “solitude” of Adam shine with the “radiation of fatherhood”.
The purpose of the present article is to present the theme ofwoman in John Paul II's "theology ofbody". The sign of our times is an attempt to relativize the importance of human's nature in the name of equality between man and woman. It seems that the most satisfying answer to this approach may be given by explaining the true meaning of the human nature embodied in male and female. After having described the foundations of the Christian anthropology, which were exposed by John Paul II in his Wednesday catecheses on the theology ofbody, the artide envisages the specificity of the human nature bound to the idea of the divine image in man. Subsequently, the autbor depicts the primary human experiences: loneliness, unity and nakedness. Each of them reveals the depths of the human nature's mystery which is the same formale and female, even if it is expressed in two different ways. Woman participating together with man in the same nature has nevertheless her proper speciticity bound to her "genie" which she shares by living ber life as a gift and offering herself to others.
PL
Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie obrazu kobiety w „teologii ciała” Jana Pawła II. Znakiem naszych czasów jest próba relatywizowania znaczenia natury człowieka w imię równości między mężczyzną i kobietą. Wydaje się, że najbardziej satysfakcjonująca odpowiedź na tego rodzaju podejście może być dana poprzez wyjaśnienie prawdziwego znaczenia natury ludzkiej ucieleśnionej w mężczyźnie i kobiecie. Po opisaniu podstaw chrześcijańskiej antropologii, zaprezentowanych przez Jana Pawła II podczas środowych katechez na temat teologii ciała, artykuł ukazuje specyfikę ludzkiej natury związanej z obrazem Bożym w nas. Następnie autor przytacza pierwotne ludzkie doświadczenia jak samotność, jedność i nagość. Każde z nich objawia głębię tajemnicy ludzkiej natury, która jest taka sama u mężczyzny i kobiety, chociaż wyraża się na dwa różne sposoby. Kobieta, uczestnicząc wraz z mężczyzną we wspólnej ludzkiej naturze, ukazuje specyfikę związaną z jej „geniuszem”, którym się dzieli przeżywając swoje życie jako dar i ofiarę dla innych.
The Risen Christ reveals the love of God the Father and reveals himself as His beloved Son. In Him, every man is accepted by God. Ascension is the next step in the mission of Christ, which completes in His return to the Father. In Him man returns to his Father. The exaltation of Christ is already made on Calvary. Through the cross Son opens the door to Father’s house for His brothers. Acending to the heaven, Christ does not leave the disciples and foretells the coming of the Holy Spirit. That is why the Apostles after the Ascension did not suffer sorrow, but they glorified God and expected the Paraclete. The presence of the Master of Nazareth took on another dimension, a new form. Through the Holy Spirit, Jesus still reveals the Father to the disciples, this is done especially in the Eucharist.
PL
Wniebowstąpienie jeszcze wyraźniej niż Zmartwychwstanie daje nam odczuć, że Chrystus jest ponad wszelkimi ludzkimi ograniczeniami. Jest inaczej i bardziej obecny, niż potrafimy to zrozumieć. Można określić tę obecność jako Boską, a ta nie zna opuszczenia, oddalenia, zapomnienia, odległości.
The article considers the subject of the relationship between sex and creation of man in God’s image. First it discusses the unity of man and woman of being the image of God. Every human person is directly the image of personal God. The proper space for fulfilling God’s image is a mutual self-giving as man and woman. Then, the article makes analysis on the role of the ”spousal” meaning of the human body in fulfillment of God’s likeness. The human being, as man and woman, remains a unity in diversity. Their unity is made possible by the ”spousal” meaning of the human body. The truth of their bodies and of sexes, is also the truth of communion of persons. Another issue is sex in a context of the Trinitarian understanding of the ”image of God”. The ”spousal” meaning of the human body can be revealed purely in relation to someone else, to the other person. The Trinitarian understanding of the image of God lets capture the truth that the human being, a man and a woman, it is the image and likeness of one God in the Trinity of Persons. At the closing the cited article considers the case of fecundity, referred to sexuality, and its participation in the implementation of God’s image and His likeness. Everyone of us proceeds from someone else, and the Father of all is God (Ephesians 3: 14-15). The fertile unity of husband and wife is a form of imitation by their bodies of the generosity and fecundity of God. The fecundity entails the reality of the parenthood. A very important dimension of human fecundity is the ”fecundity from the Spirit”, which means both, the spiritual fatherhood and motherhood.
PL
Dzięki różnicy płci człowiek, mężczyzna i kobieta, ma możliwość realizowania obrazu Boga, który jest Trójjedyny. Nawet czysto intelektualne neutralizowanie różnicy między płciami jest niepotrzebne, bo nie przyczynia się ani do zachowania równouprawnienia kobiet, ani tym bardziej do tłumaczenia stosunku między naturą człowieka a faktem Bożego obrazu w człowieku. Podkreślanie jedności w różnorodności, charakteryzującej człowieka jako mężczyznę i kobietę, ma walor pedagogiczny i służy przyswojeniu klucza interpretacyjnego całego stworzonego przez Trójjedynego Boga świata. Właściwą przestrzenią realizowania się rzeczywistości Bożego obrazu jest wzajemne oddziaływanie na siebie mężczyzny i kobiety. Każdy człowiek jest także obrazem Boga dla drugiego (por. Mt 25,40), mężczyzna dla kobiety i kobieta dla mężczyzny.
The article shall discuss the question of the origin of evil, limitations and contingency of creatures and moral evil. Then, it discusses the topic of evil spirit, who is a liar, and a man’s wants to plunge into solitude. Finally, in the Person of the Son of God, a triumph over the liar, lies, and all evil is shown. The successive stages of this victory are the Resurrection, Ascension and joyfully awaited by Christ’s friends the Last Judgment. God in the created world, of which He is Lord and Master, permits physical and moral evil. A mystery of evil God explains us through his Son. Jesus Christ vanquishes evil, sin and Satan by his death and resurrection. The Creator would not permit an evil if he would not derive some good from that evil. This good we shall fully know only in eternal life and then we can understand the way of God’s Providence.
The Revelation of God, concerning the nature of evil spirits and their influence on man, it is only a setting of the manifestation of God’s love, of His concern for man and of the necessity of live in the sanctifying grace. Thanks to it the human life shines brightly of the beauty and of the goodness of creation. Entire knowledge about Satan and other evil spirits should bring oneself closer to God, inspiring to living in His grace and keeping control of oneself. The article considers the influence of Satan and the other fallen spirits on man. First it describes Adam’s sin, to which persuaded him the devil. Then, it attempts to define the limits of influence of demons on man who is free and intelligent creation. In the last two sections it reflects on the relation of Divine Providence to evil and the action of God’s grace, to which the faithful have access through the ministry of the Mother-Church.
The man and woman are expressed by their sex, not only on the biological level, but personal level. They by their sex may form communio personarum. On this principle also the human sexuality participates in image and likeness of man to God. By their sex is given to people the gift of motherhood and fatherhood that originates in God. The man is the image of his Creator, but the divine nature transcends all creatures. In the Old and the New Testament God reveals himself to man, using the human language, terms and images. The theological language often uses an analogy. The Sacred Scriptures give the attributes masculine or feminine to God and compare God's love to a love of father or of mother, doing that by the analogy. This likeness accompanies a no-likeness, because God always is a Different One. The divine fatherhood and motherhood is not the same level as the human procreation. God is among a man's sexuality. The biblical language, and also the language of theology, uses the anthropomorphic categories. The theology says about the eternal generating, that is an element of the interior God's life. This generating among sexuality is not masculine nor feminine. This generating in its very nature is divine. Also the divine fatherhood is among human things. Christ, the Son of God, reveals God as Father in ultra-corporeal meaning. That is the divine meaning. In Sacred Scriptures, too, the God's love is compared to a mother's love. The Sacred Scriptures don't call God Mother, but Father. That is in the text of prayers in the Old Testament and in the Gospel (cf. Mk 14:36). God is pure spirit in which there is no place for the difference between the sexes (CCC 370). However the man, being the image of God, realizes that as the person by his sex: as mother or as father. In marriage by communio personarum the male and the female most clearly show that they are created in the image and likeness of the One God in the Holy Trinity. The divine fatherhood is the source of human being mother or father. This is why the child as a priority is the child of God, because only God gives the life and each man is created directly in His divine image. The genealogy of each human person has the source in God and only in His fatherly arms can be perfection (cf. Lk 23:46 and Eph 1:20). The man possesses knowingly the love from the Holy Trinity, when in Spirit, with a humility and a trust, calls God: our Father... The man has learned it through the Son of God.
PL
Mężczyzna i kobieta są określeni przez swoją płeć nie tylko na poziomie biologicznym, ale osobowym. Dzięki niej mają zdolność tworzenia communio personarum. Na tej zasadzie także ludzka płciowość uczestniczy w obrazie i podobieństwie człowieka do Boga. Poprzez płeć zostaje udzielony ludziom dar macierzyństwa lub ojcostwa, który swe źródło ma w Bogu. Człowiek jest obrazem swego Stwórcy, ale natura Boga przewyższa wszelkie stworzenia. W Starym i Nowym Testamencie Bóg objawia się człowiekowi, posługując się ludzkim językiem, pojęciami i obrazami. Także język teologii często posługuje się analogią. Gdy Pismo św. nadaje Bogu cechy męskie lub żeńskie, kiedy porównuje miłość Boga do miłości ojca lub matki, to czyni to przez analogię. Użyte porównanie idzie w parze z nie-podobieństwem, gdyż Bóg zawsze jest Inny. Boże ojcostwo i macierzyństwo nie są tego samego poziomu co ludzkie rodzicielstwo. Bóg jest ponad płciowością. Język Biblii, a za nim język teologii, posługuje się kategoriami antropomorficznymi. Mówi się zatem w teologii o odwiecznym rodzeniu, które stanowi element wewnętrznego życia Boga. Jest to rodzenie ponadpłciowe. Nie jest ani męskie, ani kobiece. Jest Boskie ze swej natury. Również o Bożym ojcostwie mówi się w nadludzkim sensie. Chrystus, Syn Boży, objawia Boga jako Ojca właśnie w znaczeniu ponadcielesnym, całkowicie Bożym. W Biblii są także obrazy miłości Boga porównane do miłości macierzyńskiej. Biblia jednak nie nazywa Boga Matką, ale właśnie Ojcem. Tak jest w tekstach modlitw Starego Testamentu i w przekazie Ewangelii (zob. Mk 14, 36). Bóg jest czystym duchem, w którym nie ma miejsca na różnicę płci (KKK 370), ale człowiek, będąc obrazem Boga, realizuje go osobowo poprzez swoją płciowość: jako matka albo ojciec. W związku małżeńskim poprzez communio personarum kobieta i mężczyzna najwyraźniej ujawniają, że są stworzeni na obraz i podobieństwo Jedynego Boga w Trójcy Świętej. Ojcostwo Boga jest źródłem ludzkiego bycia matką czy ojcem. Dlatego dziecko jest przede wszystkim dzieckiem samego Boga, bo wszelkie życie pochodzi jedynie od Boga, a każdy człowiek jest bezpośrednio na Jego obraz. Genealogia każdej osoby ludzkiej w Bogu znajduje swe źródło i tylko w Jego Ojcowskich ramionach może znaleźć dopełnienie (zob. Łk 23, 46 i Ef 1, 20). Człowiek świadomie czerpie z miłości Trójcy Świętej, gdy w Duchu, z pokorą i ufnością, woła do Boga: Ojcze nasz... Tego nauczył człowieka Boży Syn.
The article, based on Karol Wojtyła’s texts from the years 1957-1978, discusses the context of the appearance of the terms “person” and “nature” and their significance. Next the article reflects on the morality of the human person and shows, in a very synthetic mode, the apparent conflict between the person and the natural law. This conflict is based on the foundation of the mistaken opposition of the person and nature. Finally, the article discusses the question of the integration of the person and nature. Text analysis of Wojtyla’s texts allows a deeper understanding of how human nature and the law, which is depicted in the context of this nature, are means of the interpersonal dialogue of the Creator and the man.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.