The European Union is gradually losing competitive advantage against the biggest rivals on a global scale, due to the difficulty of creating new technologies and their application in the economy. This process is related to the withdrawal from industrial policy, which has its source in focusing the European integration on neoliberal common market, open to outside competitors. Moreover, the main trajectory of development of the EU was the expansion of the common market, achieved by successive rounds of enlargement of the Community, rather than building competitive advantages on a global scale. Added to this are the problems of the EU innovation policy related to the troubles in the coordination of national policies, bureaucratic obstacles, as well as the deficit of offsetting the differences of innovative economy in the whole Community. Unia Europejska stopniowo traci przewagę konkurencyjną w stosunku do największych rywali w skali globalnej, co wynika z trudności tworzenia nowoczesnych technologii i ich aplikacji w gospodarce. Utrata przewagi wiąże się z zanikiem polityki przemysłowej i ma swoje źródło w ukierunkowaniu integracji europejskiej na rozwój neoliberalnego wspólnego rynku, dodatkowo otwartego na zewnętrznych konkurentów. Główną trajektorią rozwoju w UE była ponadto ekspansja wspólnego rynku, przede wszystkim w wyniku kolejnych rund poszerzania Wspólnoty, a nie budowanie przewag konkurencyjnych w skali globalnej. Nałożyły się na to problemy samej polityki innowacyjnej UE, związane z jej kłopotami w zakresie koordynacji polityk narodowych, utrudnieniami biurokratycznymi i deficytem wyrównywania różnic innowacyjnej gospodarki w skali całej Wspólnoty.
The basic thesis of this paper is that integration processes in Europe have not only failed to introduce democracy at the EU level, but also hampered the functioning of democracy in the member states. This has led to the crisis of democracy in Europe. It is an example of maturing, long-term crisis, essentially stemming from elitist profile of the integration processes. The crisis of democracy in Europe has became even more apparent during the difficult economic situation after 2008. Podstawowa teza niniejszego opracowania głosi, że procesy integracyjne w Europie nie tylko nie zbudowały ustroju demokratycznego na szczeblu Unii Europejskiej, ale wręcz utrudniły funkcjonowanie demokracji w państwach członkowskich. W ten sposób doprowadziły do kryzysu demokracji w Europie. Jest to przykład dojrzewającego od dawna kryzysu, wynikającego w istocie z elitarnej specyfiki procesów integracyjnych, które niejako „z założenia” omijają procedury demokratyczne. W sytuacji trudności ekonomicznych po roku 2008 kryzys ten jedynie zyskał na wyrazistości.
The purpose of the article is to assess the extent to which it has been possible to overcome the crisis situation in the economic and political/systemic dimension in Europe. The events of the crisis in the Eurozone mobilised the national and European elites to respond above all with respect to the economic situation. But in part, the changes concerned also the political dimension or precipitated consequences of a systemic character (related to the mechanisms of European integration). Some ideas were only discussed and did not gain practical implementation due to differing opinions and interests among the leading political actors, above all the EU member states. As a result, the crisis was overcome to a partial or incomplete extent both in the economic and political respect.
Artykuł prezentuje analizę dyskusji na temat przyszłości strefy euro. Punktem wyjścia analizy jest zarys głównych wniosków wynikających z kryzysu w tej strefie, który rozpoczął się w 2010 r. Następnie zostaną przedstawione dokumenty dotyczące przyszłych reform unii gospodarczej i walutowej (UGW), przedłożone przez instytucje europejskie w latach 2015–2017. Następnie analizowana jest dyskusja nad tymi propozycjami wśród państw członkowskich, zwłaszcza tych najbardziej wpływowych – Francji i Niemiec. Celem artykułu jest rozważenie wstępnych wyników tych negocjacji i możliwych do wprowadzenia reform w UGW. Autor zastanawia się również, czy te reformy mogą odpowiednio przygotować unię walutową na kolejny kryzys lub pogorszenie koniunktury gospodarczej w Europie. W tym kontekście i w związku z szerszą sytuacją geopolityczną w 2018 r. zostanie postawione pytanie, czy Polska powinna przystąpić jak najszybciej do UGW. W celu zbadania tej kwestii zostaną przeanalizowane geo-ekonomiczne konsekwencje wejścia do UGW lub pozostawania poza nią w sytuacji, gdy reformy tego obszaru są niekompletne, a strefa euro wydaje się nie być dobrze przygotowana na ewentualny następny kryzys.
Celem niniejszego artykułu jest analiza polityki zagranicznej UE w odniesieniu do regulacji rynków finansowych. Chciałbym ocenić, czy zewnętrzna polityka gospodarcza cierpi na te same problemy, które specjaliści dostrzegają we Wspólnej Polityce Zagranicznej i Bezpieczeństwa (WPZiB). Ponadto, celem artykułu jest próba uchwycenia najlepszej perspektywy teoretycznej w naukach społecznych dla badania wyżej przedstawionych zjawisk. Należy bowiem zwrócić uwagę na to, że w literaturze przedmiotu widoczne są przynajmniej trzy rodzaje podejścia koncepcyjnego do zewnętrznej polityki gospodarczej UE: teoria realistyczna, instytucjonalna i konstruktywistyczna. The purpose of this article is to analyze the EU’s foreign policy with regard to the regulation of financial markets. I would like to assess whether the external economic policy suffers from the same problems that professionals perceive in the Common Foreign and Security Policy. In addition, the purpose of this article is to find out the most promising of theoretical perspectives in the social sciences for the study of the phenomena described above. It should be noted that in the literature can be seen at least three conceptual approaches to the EU’s external economic policy: realism, institutionalism and constructivism.
The main purpose of this article is to outline the phenomenon of two-tier system of governance in Europe, that is the one occurring simultaneously on European and national level. The most common examples of this system are the management of public policies and regulatory regime in the EU. In this article, I focus on the political aspects of the system. This includes the legitimacy of power in Europe, as well as the interaction between policy-makers at both levels. Two-tier analysis of the political system requires not only identification of the key actors and institutions involved in the political process, but it is also important to point to the channels of bilateral relations between the European and the national level. The analysis of the information and decisions flows can demonstrate power relations in the European system. This is especially true in relation to informal influences and „behind the scenes” negotiations which could indicate a hierarchy between the different actors in European politics
The crises that hit the EU after 2008 brought about disintegration tendencies. That requires not only further in-depth research on the state of the Union, but also theoretical conceptualisation facilitating an explanation of the processes of disintegration. In this article four theoretical approaches to carry out this type of analysis are proposed, which in a multilateral way may help to explain the problems of the regional disintegration in Europe, but also in other regions of the world. Author’s approach is based on existing theoretical concepts: neofunctionalism, constructivism, institutionalism and realism. Author seeks the complementarity between the theoretical approaches in order to explain the phenomenon of disintegration.