PL
1. Cel Celem artykułu jest przedstawienie potrzeby działań na rzecz bezpieczeństwa kulturowego w aspekcie jego współczesnych zagrożeń. Wartości pielęgnowane w ramach dziedzictwa kulturowego przekazywane są z pokolenia na pokolenie i w tym aspekcie niezbędne jest nieustanne działanie na rzecz bezpieczeństwa kulturowego, które nie tylko ma za cel ochronę istniejących dzieł i dóbr kultury, ale także wspomaganie jej nieustannego rozwoju. 2. Wprowadzenie Bezpieczeństwo kulturowe wywiera znaczący wpływ na bezpieczeństwo jako wartość i sprzężone jest z nieustannym rozwojem człowieka wyrażającym się m.in. w rozwijaniu kultury. Wyrosło ono na występujących od tysiącleci zagrożeniach dla kultury, będących skutkiem najazdów zbrojnych, podbojów kolonialnych, spotkań kultur a także masowych przemieszczeń ludności. Bezpieczeństwo kulturowe możemy rozpatrywać na dwóch płaszczyznach: w pierwszej płaszczyźnie (państwowej) ściśle powiązane jest z bezpieczeństwem militarnym, ekonomicznym, ekologicznym i politycznym, a w drugiej (społecznej) jawi się już jako zespół elementów wyrażających zagrożenie dla narodu lub jego części, grupy etnicznej, języka, dzieł kultury w znaczeniu materialnym, tradycji i zwyczajów. 3. Metodologia Autor definiuje bezpieczeństwo kulturowe oraz identyfikuje jego zagrożenia, pośród których podkreśla wielokulturowość i postępującą za nią globalizację, migracje (zwłaszcza ze wschodu na zachód) i zjawisko uchodźctwa, zróżnicowanie ekonomiczne społeczeństw, zmiany klimatu oraz grabieże, kradzieże i nielegalny obrót dobrami kultury. Opisując każde ze zidentyfikowanych zagrożeń autor nie tylko przedstawia podejmowane działania ochronne (zarówno zapobiegawcze jak i następcze), ale stara się też szukać nowych sposobów ochrony, podkreślając konieczność szerokiej współpracy organów państwa i samorządu terytorialnego z organizacjami pozarządowymi. 4. Wnioski Autor dowodzi, że zarówno dziedzictwo kultury jak i bezpieczeństwo kulturowe narażone są na wiele zagrożeń, z których w szczególności wyróżnia się globalizacja i stosunki demograficzne. Rekapitulując autor podkreśla konieczność podejmowania działań zarówno przez państwa i organizacje rządowe na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i bezpieczeństwa kulturowego, jak i aktywne wspieranie w tym zakresie działań o charakterze międzynarodowym (zwłaszcza tych pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych) oraz organizacji pozarządowych.