PL
Kino polskie zaczęło pojawiać się w brytyjskiej prasie filmowej („Sight and Sound”, „Sequence”) mniej więcej od połowy lat 50. Pierwsze wzmianki o polskich filmach można znaleźć wcześniej (wspomina się na przykład o „Ostatnim etapie” Wandy Jakubowskiej), ale dopiero „Kanał” oraz „Popiół i diament” otwierają brytyjskich krytyków na polską kinematografię. Podczas pokazów dokumentów w ramach Free Cinema pojawiają się filmy z „czarnej serii”, a Lindsay Anderson kieruje osobiste słowa do redaktorów „Filmu”. W 1967 r. Anderson realizuje w Polsce film „Raz, dwa, trzy” ze studentami warszawskiej szkoły teatralnej. Jak przedstawiali polskie kino polscy publicyści (np. Bolesław Michałek) pisujący do brytyjskich pism? W jaki sposób brytyjscy krytycy postrzegali to kino i czy widzieli w nas sprzymierzeńców w swojej ideowej walce o film? Co o polskim kinie może nam powiedzieć przegląd brytyjskiej prasy filmowej? Artykuł jest próbą odpowiedzi na te pytania.
EN
Polish cinema began to appear in the British film press (“Sight & Sound”) roughly from the mid-1950s. The first mentions of Polish films can be found earlier (for example “The Final Stage” by Wanda Jakubowska), but it is the “Canal” and “Ashes and Diamonds” by Andrzej Wajda that open up British critics to Polish cinematography. During the showing of documentary films at the Free Cinema, films from the “black series” are presented, and Lindsay Anderson directs comments towards the editorial team of the “Film”. In 1967 Anderson makes “The Singing Lesson” in Poland together with students from the Warsaw National Drama School. How did the Polish journalists (e.g. Bolesław Michałek) writing for the British press present Polish cinema? How did the British critics perceive this cinema and did they see us as allies in the ideological battle for film? What can a review of British film journals tell us about Polish cinema? The article attempts to answer these question