EN
This study focuses on Adam Borzič, one of the most distinctive contemporary Czech poets. The study contextualises his work within current Czech poetry but also examines his other work that is not strictly classified as art as though it were cultural work with avant-garde features. It investigates four volumes of Borzič’s work in terms of the changes in the author’s creative gesture, which expands from his conviction that the world is at a turning point and the avant-garde longing to change the world by poetry. In the four volumes of Borzič’s poetry (written so far), this gesture is embodied through delicately intimate, acutely physical, or even gigantically all-embracing positions, where he employs motives of the heart, head, hand and mouth. The study attempts to evaluate the change in Borzič’s work in the lightof T. S. Eliot’s understanding of the social role of poetry and avant-garde longing to change reality through art. The Czech poet, Adam Borzič, is one of the most distinctive figures of the current Czech literary scene. His poetry is distinct because of its unique gesture andalso represents a strong current in the poetry production of the past decade with its emphasis on the social function of poetry7 and the poet’s role as somebody who should nurture the world through his/her work or even change it. This study attempts to portray Borzič’s work as focused on the mentioned topics and related issues of the end of the first decade of the twenty-first century and renew interest in them, contextualise his work within current Czech poetry but also investigate his other work, which is not strictly artistic but which possesses some avant-garde features.
PL
Artykuł poświęcony został twórczości Adama Borziča, jednego z najbardziej wyrazistych przedstawicieli współczesnej poezji czeskiej. Poza usytuowaniem jego wierszy w kontekście współczesnej poezji czeskiej autorka dąży do zaprezentowania jego działalności artystycznej (i nie tylko) jako sui generis dzieła sztuki, mającego cechy awangardowe. Na podstawie czterech wydanych dotąd tomów poezji Borziča pokazane zostały zmiany widoczne w jego twórczości, oscylującej pomiędzy przekonaniem, że świat znajduje się w punkcie zwrotnym, a awangardowym pragnieniem jego zmiany przez poezję. Gest ten przyjmuje w poezji Borziča postać zarówno kruchych, intymnych, w tym fizycznych, jak i obszernych obrazów. Materializuje się on w motywach serca, głowy, ręki i ust. Borzič należy do wyrazistych osobowości współczesnej czeskiej literatury. Jego poezję charakteryzuje unikalny gest, jednocześnie jednak reprezentuje on jedną z bardziej zauważalnych tendencji poetyckich ostatnich dziesięciu lat – podkreślenie „społeczenej funkcji poezji” (T. S. Eliot) i roli poety jako jednostki, która za pośrednictwem twórczości powinna opiekować się światem, a wręcz zmieniać go. Autorka określa Adama Borziča właśnie jako poetę, dzięki któremu tematy te i powiązane z nimi kwestie nabierają aktualności pod koniec pierwszego dziesięciolecia XXI w.