EN
The aim of the research is to verify in what way the onomastic devices found in the French novel L’enfant leopard [The Leopard Boy] (1999) by Daniel Picouly determine a potentially plural reception of the text referring to one’s historical, fictional, and rhetorical competence. Devoted primarily to the literary onomastics, the analysis focuses on identifying various contexts reused by the author of the novel and from which he draws the names of the characters and places of his fictional universe. Proper names can be understood as historical references which fulfil the function of authenticating the story, serve as referential anchoring of the narrative, and include intertextual references only a reader of deep literary awareness can grasp. And finally, proper names can be understood as imaginary onomaturgic constructions devised by the author, who employs linguistic and rhetorical strategies to achieve the ludic character of the text. The study reveals the story-building process and by following the onomastic traces, it captures the very method of literary creation adopted by the author.
FR
The novel by Daniel Picouly involves a considerable number of characters and, therefore, a wide range of anthroponyms, for many of which the author invites the reader to make inferences and to mobilise their encyclopedia of knowledge to identify the explicit or subtle historical reference within those names. Some of these names are immediately identifiable. For others, however, the reader's inference requires a more accurate search, which calls into question elaborate skills more easily found in a cultured reader than in a common reader.
PL
Celem badań jest sprawdzenie, w jaki sposób onomastyczne narzędzia wykryte we francuskiej powieści L’enfant leopard [The Leopard Boy](1999) Daniela Picouly’ego determinują potencjalnie pluralistyczny odbiór tekstu odwołującego się do własnej kompetencji historycznej, fikcyjnej i retorycznej. Poświęcona przede wszystkim literackiej onomastyce analiza skupia się na identyfikacji różnych kontekstów ponownie użytych przez autora powieści, z których czerpie nazwiska postaci i miejsca swojego fikcyjnego uniwersum. Nazwy własne można rozumieć jako odniesienia historyczne, które pełnią funkcję uautentyczniającą opowieść – służą jako referencyjne zakotwiczenie narracji – i zawierają odniesienia intertekstualne, które może uchwycić jedynie czytelnik o głębokiej świadomości literackiej. Nazwy własne można także rozumieć jako wyimaginowane konstrukcje onomaturgiczne opracowane przez autora, który wykorzystuje strategie językowe i retoryczne, aby osiągnąć ludyczny charakter tekstu. Studium ujawnia proces budowania opowieści oraz tropiąc ślady onomastyczne, oddaje przyjętą przez autora metodę kreacji literackiej.