RU
Автор статьи анализирует нарративные формы и идеологии, а также их функции в автобиографии Мэри Антин Земля обетованная (1912). Чтобы подчеркнуть свою поддержку процессу ассимиляции и убедить американских читателей в том, что иммигранты из Российской империи не представляют угрозы культурной и политической жизни американцев, Антин сознательно выбирает автобиографию и повествования порабощения как жанры, прочно укоренившиеся в американской литературе и культуре. В своем некритическом принятии всех аспектов американской жизни, Антин опирается на идеи Мишеля-Гийома Жана де Кревкёра, а также на теории американского трансцендентализма.
PL
W artykule zanalizowano formy narracyjne, ideologie i ich funkcje w autobiografii Mary Antin Ziemia obiecana(1912). Aby podkreślić swoje poparcie dla procesu asymilacji i przekonać amerykańskich czytelników, że imigranci z Imperium Rosyjskiego nie są zagrożeniem dla życia kulturalnego i politycznego Amerykanów, Antin świadomie wybiera autobiografię i narracje niewoli jako gatunki, które mocno zakorzeniły się w amerykańskiej literaturze i kulturze. W swojej bezkrytycznej akceptacji wszystkich aspektów życia w Ameryce, Antin korzysta z koncepcji Michela Guillaume’a Jean’a de Crèvecœura, a także z teorii amerykańskiego transcendentalizmu.
EN
The paper explores the choice of narrative forms and ideology and their function in Mary Antin’s autobiography The Promised Land (1912). To emphasize her ardent support of assimilation and to persuade the American readers that immigrants from the Russian Empire pose no threat to the cultural and political life in America, Antin deliberately opted for autobiography and captivity narrative as genres which were already firmly established in American literature and culture. In her uncritical celebration of all aspects of American life, Antin employs Crèvecœur’s concept of the American, as well as the ideology of American transcendentalism.