EN
Violence is a phenomenon accompaning the developement of the civilization since its very beginning. In XX and XXI century the world was hit by a surge of violence, which had not been experienced in this great dimension ever before in the history of mankind. The complexity of human personality, increasing social inequality, eductional neglection and omissions, wrong psychological and pedagogical approaches, the crisis of moral authorities and relativity of values foster the escalation of violence in diverse sectors of hu¬man activities. Are we still able to turn back the adverse trends in our culture – put efficient limits to the actual extend of different forms of violence in our mutual relationships? Who is able to do that? And in which way? Is „notwithstanding upbringing“ still making sense? These questions are nowdays asked by representatives of many different fields of science – philosophers, psychologists, pedagogues. Some of them try to give an answer and suggest the choice of the right way of acting – which would be return to old proved concepts.
PL
Przemoc, to zjawisko towarzyszące rozwojowi cywilizacji od zarania dziejów. W wieku XX i XXI dotknęła świat na skalę niespotykaną wewcześniejszej historii ludzkości. Złożona natura człowieka, pogłębiające się nierówności społeczne, zaniechania i zaniedbania wychowawcze, fałszywe koncepcje psychologiczne i pedagogiczne, kryzys autorytetów moralnych i relatywizm wartości, sprzyjają eskalacji przemocy wwielu dziedzinach ludzkiej aktywności. Czy jesteśmy w stanie odwrócić niekorzystne trendy w kulturze – skutecznie ograniczać skalę różnych form przemocy we wzajemnych kontaktach? Kto mógłby to uczynić? I w jaki sposób? Czy „wychowanie mimo wszystko” nadal ma sens? Pytania te stawiają dzisiaj przedstawiciele wielu nauk – filozofowie, psycholodzy, pedagodzy. Niektórzy próbują też na nie odpowiadać i sugero- wać wybór właściwej drogi postępowania – powrót do starych koncepcji.