EN
In the article one made the comparison the language used through the interwar-right during parliamentary deliberations in a modern manner and within a period of interwar. The authoress notices that the language of the pre-war right in the official communication during deliberations of Seym was not excessively aggressive. In this language comes to light the perception of politicians who represent other position as political opponents whom one ought to overcome, and not as enemies whom one ought ruthlessly to destroy. In a modern manner lingual aggressive behaviours, especially these directed against political competitors are very often met on the parliamentary hall and remind these which are present during street demonstrations or meeting-meetings. To the exposure, but simultaneously popularizations of the language of the aggression in the large measure contribute more and more specialized and various media.
PL
W artykule dokonano porównania języka używanego przez prawicę w okresie międzywojennym podczas obrad parlamentarnych oraz współcześnie. Autorka zauważa, że język przedwojennej prawicy w oficjalnej komunikacji podczas obrad Sejmu nie był nadmiernie agresywny. W tym języku uwidacznia się postrzeganie polityków reprezentujących inne stanowisko jako przeciwników politycznych, których należy pokonać, a nie jako wrogów, których należy bezwzględnie zniszczyć. Współczesne zachowania językowe charakteryzujące się agresją, szczególnie te skierowane przeciwko konkurentom politycznym, są bardzo często spotykane w sali parlamentarnej i przypominają te obecne podczas demonstracji ulicznych czy wieców. Do eksponowania, a jednocześnie popularyzacji języka agresji w dużej mierze przyczyniają się coraz bardziej wyspecjalizowane i zróżnicowane media.