EN
On the centenary of the birth of St. John Paul II, this article reflects on his legacy for moral theology by examining the enduring relevance of his 1993 Encyclical Veritatis Splendor. Against what some authors call the new morality, this papal document holds up the classical notion of morality as a realm in which we encounter the absolute, to the point that one may even be called upon to lay down one’s life in martyrdom. As a figure of classical morality, the essay presents Antigone, who risked her life to honor her dead brother’s body. A different woman serves as a figure of the new morality: Mrs. Bergmeier, who is praised by some of the proponents of this approach for having committed “sacrificial” adultery in order to be reunited with her family. Examining the differences between these two accounts, the paper recalls the classical distinction between choice and intention. It is argued that the new morality has forgotten about the moment of choice, subsuming it entirely under the intention. In its teaching on the moral object and intrinsically evil acts, Veritatis Splendor defends the basic moral experience that we have a choice and that our choices matter.
PL
W setną rocznicę urodzin św. Jana Pawła II niniejszy artykuł podejmuje temat jego spuścizny w teologii moralnej, badając trwałą aktualność encykliki Veritatis Splendor z 1993 roku. W przeciwieństwie do tego, co niektórzy autorzy nazywają nową moralnością, encyklika ta podtrzymuje klasyczne pojęcie moralności jako sfery, w której mamy do czynienia z absolutem, do tego stopnia, że można nawet być wezwanym do złożenia męczeńskiej ofiary z własnego życia. Jako postać moralności klasycznej, esej przedstawia Antygonę, która ryzykowała życie, by uczcić ciało zmarłego brata. Inną kobietą która służy jako postać nowej moralności jest Pani Bergmeier, chwalona przez zwolenników tego podejścia za to, że popełniła cudzołóstwo by móc zjednoczyć się z rodziną. Analizując różnice między tymi dwoma postaciami, artykuł przypomina klasyczne rozróżnienie między wyborem a intencją oraz argumentuje, że nowa moralność zapomniała o momencie wyboru, zaliczając go całkowicie do intencji. W swoim nauczaniu na temat moralnego przedmiotu czynu i czynów z natury złych Veritatis Splendor broni podstawowego doświadczenia moralnego – tego, że mamy wybór i że nasze wybory mają znaczenie.
DE
Anlässlich des hundertsten Jahrestages der Geburt von Johannes Pauls II. denken wir über sein Vermächtnis in der Moraltheologie nach, indem wir die bleibende Gültigkeit der Enzyklika Veritatis splendor von 1993 untersuchen. Im Gegensatz zu dem, was einige Autoren die neue Moral nennen, hält dieses päpstliche Dokument an der klassischen Vorstellung von Moral als einer Sphäre fest, in der wir dem Absoluten begegnen, bis zu dem Punkt, an dem man sogar dazu aufgerufen werden kann, sein Leben im Martyrium hinzugeben. Als eine Figur der klassischen Moral stellt der Aufsatz Antigone vor, die ihr Leben riskierte, um die Leiche ihres toten Bruders zu ehren. Eine weitere Frau dient als Figur einer neuen Moral: Frau Bergmeier, die von den Befürwortern dieses Ansatzes dafür gelobt wird, dass sie Ehebruch begangen hat, um mit ihrer Familie wieder vereint zu werden. Der Artikel analysiert die Unterschiede zwischen den beiden Beziehungen und erinnert an die klassische Unterscheidung zwischen Wahl und Absicht. Es wird argumentiert, dass die neue Moral den Moment der Entscheidung vergessen hat, da sie die Absicht in den Vordergrund stellt. In seiner Lehre über das moralische Handlungsobjekt und die in sich bösen Taten verteidigt der Papst in Veritatis splendor die grundlegende moralische Erfahrung, dass wir eine Wahl haben, und dass unsere Entscheidungen von Bedeutung sind.