W przeciwieństwie do terminów przedawnienia, w Kodeksie cywilnym brak de lege lata ogólnych zasad rządzących terminami zawitymi. Ich fragmentaryczna regulacja sprowadza się z reguły do określenia tzw. essentialia danego terminu zawitego, a więc jego długości oraz początku biegu. Brak ogólnej regulacji kodeksowej jest źródłem licznych kontrowersji. W związku z tym w doktrynie od dawna zgłaszano postulat uregulowania w ramach części ogólnej wybranych zagadnień z zakresu terminów zawitych. Postulat ten urzeczywistniono dopiero w ogłoszonym w październiku 2008 r. projekcie księgi pierwszej Kodeksu cywilnego, regulując w ostatnim, VII tytule kolejno w dwóch odrębnych działach przedawnienie (dział I, art. 181–191) i terminy zawite (dział II, art. 192–195). W artykule dokonano zwięzłej analizy tych przepisów. Podjęto w szczególności próbę odpowiedzi na pytanie, w jakim stopniu ich ewentualne uchwalenie przyczyni się do wyeliminowania istniejących wątpliwości. W podsumowaniu dokonano pozytywnej oceny projektowanej regulacji. Po części wynika to z faktu, że odzwierciedla ona w zasadzie utrwalone poglądy doktryny i judykatury na istotę terminów zawitych.
EN
Contrary to limitation periods, the Civil Code lacks de lege lata general principles governing time-barred periods. Their fragmentary regulation usually comes down to the determination of the so-called essentialia of a given time-barred period, namely its duration and the beginning of its run. The lack of a general code regulation is the source of numerous controversies. Therefore, in the doctrine, there has been a long-standing postulate to regulate selected aspects of the time-barred periods within the general part. This demand materialised only in the drafting of the First Book of the Civil Code, announced in October 2008, which regulates in the VII title, successively in two separate chapters, the issues of limitation periods (chapter I, Art. 181–191), and the time-barred period (chapter II, Art. 192–195). This article presents a concise analysis of these regulations. In particular, an attempt has been made to answer the question of to what extent their possible adoption will help to eliminate existing doubts. In conclusion, a positive assessment of the proposed legislation has been made. This is partly due to the fact that, in principle, the legislation reflects the established views of the doctrine and jurisprudence on the nature of time-barred periods.
In contractual practice, the contract for the provision of telecommunications services is sometimes concluded in circumstances unusual for the consumer (outside of business premises or at a distance). This fact justifies an attempt to guage the impact of the Consumer Rights Act as of 2014 on the application of the provisions of the Telecommunications Act that govern contracts for the provision of telecommunications services. This requires, above all, a determination of the relation of these two acts of law, in particular, the criteria for their mutual separation. The settlement of this issue is an introduction to further discussions devoted to the analysis of the selected problems (due to the frames of this study) arising from the application of the Consumer Rights Act to the contracts for the provision of telecommunications services. They relate, among others, to the implementation of the obligation on the part of the telecommunication operator to provide information, as well as to the rules of changing the terms of a contract for the provision of telecommunications services.
PL
W praktyce kontraktowej do zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych dochodzi niekiedy w okolicznościach dla konsumenta nietypowych (poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość). Powyższa konstatacja uzasadnia próbę udzielenia odpowiedzi na pytanie o wpływ uchwalonej w 2014 r. ustawy o prawach konsumenta na stosowanie przepisów Prawa telekomunikacyjnego regulujących umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Wymaga to w pierwszej kolejności ustalenia stosunku obu tych aktów prawnych, w tym zwłaszcza kryteriów ich wzajemnego rozgraniczenia. Przesądzenie tej kwestii stanowi wstęp do dalszych rozważań poświęconych analizie wybranych problemów wynikłych na tle stosowania przepisów ustawy o prawach konsumenta do umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Odnoszą się one m.in. do sposobu realizacji obowiązku informacyjnego przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, a także zasad zmiany warunków umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych.