Celem artykułu jest przybliżenie polskiemu czytelnikowi głównych tez ekonomii uwagi. Ujęcie to zostało zaprezentowane jako – niesatysfakcjonująca naszym zdaniem – próba wypracowania nowego paradygmatu ekonomicznego na potrzeby społeczeństwa informacyjnego. Oprócz sprawozdania z głównych tez omawianej teorii autor podejmuje próbę sformułowania krytyki zewnętrznej ekonomii uwagi. Uwaga traktowana przez postulatorów i zwolenników referowanego ujęcia ma stanowić substytut pieniądza (lub bogactwa) w społeczeństwie informacyjnym. W interpretacji autora propozycja tego rodzaju razi swobodnym traktowaniem dorobku teoretycznego ekonomii, socjologii i innych nauk społecznych a tezy przez nią wysuwane są zdecydowanie zbyt śmiałe.
EN
The aim of paper is a critical analysis of the main points of the Attention Economy. The author summarizes the most important theses of researchers such as Goldhaber, Frank, and Davenport, trying to answer the question whether the Attention Economy can be used as the new paradigm for the description of the economy of the 21st century. The answer is negative. The Attention Economy ignores theoretical achievements of the modern economy and is not convincing in its own main assumptions.
Prezentowany artykuł stawia sobie za cel odpowiedź na pytanie: czy można sensownie posługiwać się pojęciem „odwaga cywilna”, nie uwzględniając pytania o ekonomiczną i społeczną przemoc oraz ich wpływ na społeczeństwo obywatelskie? Inaczej mówiąc, podjęto próbę umieszczenia odwagi obywatelskiej w kontekście interesów klasowych. Posługując się – m.in. – argumentacją Davida Osta, podjęto próbę wykazania, że wyłączenie z zakresu pojęcia odwagi cywilnej przemocy ekonomicznej ogranicza rozumienie demokracji i procesów z nią związanych.
EN
The article aims to answer the question: can civil courage be sensibly discussed without questioning economic and social violence and its impact on civil society? In other words, we made an attempt to put civil courage in the context of social class interests. Using the argument presented by David Ost, we attempt to demonstrate that the exclusion of economic violence from the definition of civil courage limits our understanding of democracy and the processes related to it. courage, civil society, class anger, democracy
Artykuł jest próbą usystematyzowania i dodania pewnych wątków do dyskusji o sukcesie gospodarczym kalifornijskiej Doliny Krzemowej. W opracowaniu postawiona została teza mówiąca, że źródła owego sukcesu tkwią w skutecznym przezwycięzeniu trzech dobrze znanych w ekonomii problemów: dylematu innowatora, paradoksu Arrowa oraz kosztów transakcji. Jednoczeoenie używając koncepcji klastrów oraz konkretnego przykładu Doliny Krzemowej artykuł próbuje wykazać ograniczenia koncepcji gospodarki opartej na wiedzy.
EN
The article makes an attempt to systematize and add some points to the discussion on the economic success of the California Silicon Valley. The paper argues that the source of its prosperity lies in successfully overcoming three well-known economic problems: the innovator’s dilemma, Arrow’s paradox, and transaction cost. At the same time, using the concept of clusters and the specific example of the Silicon Valley, the article seeks to demonstrate limits of the theory of knowledge-based economy.
Sytuacja faktycznego kryzysu zdrowia psychicznego lub jedynie dyskursywnego alarmowania o takim kryzysie stawia badaczy przed okazją do odsłonięcia ideologiczności psychiatrii. W niniejszym opracowaniu oparliśmy się na koncepcji ideologii Terry’ego Eagletona oraz bogatym dorobku marksowskiej refleksji społecznej. Rozumiemy więc ideologię jako minimum refleksyjności wpisane w ludzkie praktyki, nadające im sens społeczny. Ideologia nie tylko wytwarza bowiem kategorie i schematy poznawcze (epistemologię), ale także reprodukuje społeczne stosunki władzy. Tym samym krytyka ideologii oznacza wskazanie na iluzogenność samych stosunków społecznych, których konkretny kształt współistnieje z określoną wizją tychże stosunków. Artykuł udowadnia, że opisując „ludzkie cierpienie”, psychiatra wikła się w system aksjonormatywny danego społeczeństwa, pozostając na przecięciu pól dyskursywnych i będąc zawsze nauką interpretatywną, opisową i idiograficzną. Zarówno psychiatrzy, jak i badacze społeczni wskazują, że współczesna doktryna psychiatryczna nie jest monolitem, a wynikiem sporów i dyskusji w samej dyscyplinie, a także zmian wewnątrz samego społeczeństwa. Przyjmuje ona charakter uniwersalizujący, racjonalizujący, uwspólniający, naturalizujący i legimityzujący, wypełniając tym samym wszystkie cechy dystynktywne ideologii w założeniu Eagletona. Dokonana w tekście demaskacja ideologicznego charakteru psychiatrii daje naszym zdaniem możliwość obnażenia rzeczywistych stosunków społecznych, czyniąc z psychiatrii papierek lakmusowy współczesnego społeczeństwa kapitalistycznego. Pozwala również na analizę bardziej zniuansowaną niż w dotychczasowych, popularnych ujęciach (jak prace Marka Fishera czy Byung-Chula Hana) oraz wrażliwą na cechy samej psychiatrii i jej roli społecznej.
EN
A real mental-health crisis – or a mere discursive alert in regard to a crisis – presents researchers with an opportunity to reveal the ideological nature of psychiatry. This paper is based on the concepts of Terry Eagleton and the rich achievements of Marx’s social thought. We understand ideologies as the minimum reflectivity inscribed in human practices and giving them social meaning. Ideology not only produces cognitive categories and epistemology but also reproduces social power relations. Thus, criticism of an ideology is an indication of the illusory nature of social relations themselves. The article indicates that in describing “human suffering,” a psychiatrist becomes entangled in the given society’s axionormative system, at the intersection of discursive fields, with psychiatry always being an interpretative, descriptive, and idiographic science. Both psychiatrists and social researchers indicate that modern psychiatric doctrine is not a homogeneous monolith but the result of disputes and discussions within the discipline itself, as well as of changes within society. Psychiatry is universalising, rationalising, communicating, naturalising, and limiting, and thus it has the distinctive features of ideology in the definition Eagleton proposes. The paper exposes the ideological character of psychiatry; this ideological character arises from real social relations, and makes psychiatry the litmus test of contemporary capitalist society. Our approach also allows for a more nuanced view than in previous popular concepts (that is, Fisher’s or Byung-Chul Han’s) and is sensitive to the features of psychiatry itself, with an analysis of its social role.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.