Наша цель в этом исследовании – продемонстрировать взаимосвязь между классами знаков, механизмами обучения и типами умвельта. Это необходимо для описания и понимания животных способов смыслообразования в контексте различных форм семиозиса. Мы утверждаем, что семиозис имеет место только в настоящем, т. е. в субъективном мире. Дается описание о связи растительного, животного, социального и культурного умвельта с соответствующими классами знаков и механизмами обучения (импринтинг, обусловливание, имитация, условное обозначение). Мы также сформулируем два правила семиотического развития, характеризующие онтогенез умвельта.
EN
Our aim in this study is to demonstrate a mutual relationship between the classes of signs, mechanisms of learning, and types of the umwelt. This is necessary in order to describe and understand the animal ways of meaning-making in the context of various forms of semiosis. We assume that semiosis only occurs in the present, in the subjective Now. An account of the linkage of vegetative, animal, social, and cultural umwelten with corresponding classes of signs and mechanisms of learning (imprinting, conditioning, imitating, conventioning) is provided. We also formulate two general rules of semiotic development that characterise the ontogeny of the umwelt.
PL
Naszym celem w niniejszym badaniu jest wykazanie wzajemnych relacji między klasami znaków, mechanizmami uczenia się i rodzajami umweltów. Jest to konieczne, aby opisać i zrozumieć zwierzęce sposoby tworzenia znaczeń w kontekście różnych form semiozy. Twierdzimy, że semioza występuje tylko w teraźniejszości, w subiektywnym Teraz. Prezentujemy powiązanie umweltu wegetatywnego, zwierzęcego, społecznego i kulturowego z odpowiednimi klasami znaków i mechanizmów uczenia się (imprinting, warunkowanie, imitacja, konwencja). Sformułujemy także dwie ogólne reguły rozwoju semiotycznego, charakteryzujące ontogenezę umweltu.
Данная статья является частью цикла публикаций, посвященных проблеме различных аспектов коммуникации. В статье обсуждаются биологические и семиотические измерения феноменов коммуникативных явлений. Целью работы является, между прочим, биосемиотическое переосмысление нескольких ключевых терминов классической теории информации и коммуникации. Автора, в частности, особенно интересуют отношения между «коммуникацией сложности» и «сложностью коммуникации», наблюдаемые в различных способах общения между людьми и (другими) животными. В статье выдвигается тезис, согласно которому биокоммуникационные способности и навыки человека и животных отделены друг от друга расстоянием: как количественным, так и качественным. Автор статьи стремится выявить биологические основы семиотических явлений (в следующих измерениях: прагматическом, семантическом, синтаксическом и диакритическом). В связи с этим в работе глубокому анализу подвергаются избранные структурно-функциональным аспекты феномена биокоммуникации.
EN
Tomasz Nowak’s article is part of a series of publications that deal with the problem of various aspects of communication. Here he focuses on the biological and semiotic dimensions of communication phenomena. His purpose is, inter alia, to give a biosemiotic reinterpretation of several key terms of classical information and communication theory. In particular, he is interested in the relationship between „communication of complication” and „complication of communication” as observed in different manifestations of communication between people and (other) animals. Nowak argues the biocommunication skills of human and non-human animals are separated by distance, both quantitative and qualitative.
PL
W artykule poruszającym problem różnych obliczy komunikacji wyeksponowano biologiczne i semiotyczne wymiary zjawisk komunikacyjnych. Za cel obrano, między innymi, biosemiotyczną reinterpretację kilku kluczowych terminów klasycznej teorii informacji i komunikacji, w szczególności relacji między komunikacją komplikacji i komplikacją komunikacji, jakie obserwuje się w odmiennych sposobach porozumiewania się ludzi i (innych) zwierząt. Sformułowano tezę, zgodnie z którą zdolności i umiejętności biokomunikacyjne zwierząt ludzkich i nie-ludzkich dzieli dystans zarazem ilościowy i jakościowy. Celem artykułu jest odsłonięcie biologicznych podstaw semiotycznych zjawisk (w wymiarach: pragmatycznym, semantycznym, syntaktycznym i diakrytycznym). W związku z tym w pracy wiwisekcji zostają poddane wybrane strukturalne i funkcjonalne aspekty fenomenu biokomunikacji.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.