Unijne i natowskie mechanizmy reagowania na katastrofy Celem tego artykułu jest określenie, analiza i ocena roli UE i NATO w międzynarodowych operacjach reagowania na katastrofy. W artykule przyjęto szerokie podejście i omówiono mechanizmy, które mogłyby mieć zastosowanie do tak zwanych klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka. Rozważa się w nim instrumenty, które mogą przyczynić się do realizacji praw osób dotkniętych klęskami żywiołowymi w Europie i poza nią. Wykorzystanie zdolności NATO do reagowania na katastrofy przyciągnęło dotychczas ograniczoną uwagę w literaturze naukowej. Główna hipoteza przewiduje, że NATO zapewnia wartość dodaną w międzynarodowym reagowaniu na katastrofy w odniesieniu do działań ONZ i UE. NATO ze swoim wymiarem transatlantyckim i potencjałem wojskowym jest w stanie pomóc, gdy poszkodowany kraj, sąsiedzi i/lub inne organizacje międzynarodowe nie są w stanie poradzić sobie z potencjalnymi negatywnymi skutkami katastrof naturalnych lub spowodowanych przez człowieka. Przy czym działania UE i/lub NATO w zakresie reagowania w przypadku katastrof nie zastępują działań państw dotkniętych katastrofą, lecz stanowią uzupełnienie ich wysiłków w tym obszarze.
The objective of this article is to identify, analyse and assess the European Union (EU) and NATO’s roles in international disaster response operations. The article adopts a broad approach and deals with mechanisms that could apply to so-called “natural” and “man-made” disasters. It considers instruments that may contribute to fulfil the rights of people stricken by disasters in Europe and beyond. The use of NATO’s disaster response capabilities has drawn limited attention in scientific literature so far. The main hypothesis stipulates that NATO provides added value in international disaster response in relation to the United Nations (UN) and EU actions. NATO with its transatlantic dimension and its military capabilities can assist when a stricken nation, its neighbours and/or other international organization(s) capacity or measures cannot cope with the potential negative consequences of a natural or man-made disaster. However, EU and/or NATO disaster response actions do not substitute a stricken country actions but complements their efforts in this area.
PL
Celem tego artykułu jest określenie, analiza i ocena roli UE i NATO w międzynarodowych operacjach reagowania na katastrofy. W artykule przyjęto szerokie podejście i omówiono mechanizmy, które mogłyby mieć zastosowanie do tak zwanych klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka. Rozważa się w nim instrumenty, które mogą przyczynić się do realizacji praw osób dotkniętych klęskami żywiołowymi w Europie i poza nią. Wykorzystanie zdolności NATO do reagowania na katastrofy przyciągnęło dotychczas ograniczoną uwagę w literaturze naukowej. Główna hipoteza przewiduje, że NATO zapewnia wartość dodaną w międzynarodowym reagowaniu na katastrofy w odniesieniu do działań ONZ i UE. NATO ze swoim wymiarem transatlantyckim i potencjałem wojskowym jest w stanie pomóc, gdy poszkodowany kraj, sąsiedzi i/lub inne organizacje międzynarodowe nie są w stanie poradzić sobie z potencjalnymi negatywnymi skutkami katastrof naturalnych lub spowodowanych przez człowieka. Przy czym działania UE i/lub NATO w zakresie reagowania w przypadku katastrof nie zastępują działań państw dotkniętych katastrofą, lecz stanowią uzupełnienie ich wysiłków w tym obszarze.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.