Saint Augustine describes the creation of woman as a voluntary and intentional act of God. Man is being prepared to receive her. Woman is created as a rational being. Together with man, she brings to fruition the blessing of fecundity and, at the end of times, she will be saved in her own body. The creation of woman from man's rib becomes a symbol of the relationship between the soul and the body. Woman, being subject to man who is obedient to God, is a figure of the body being subject to the soul obedient to the Lord.
PL
Św. Augustyn opisuje stworzenie kobiety jako zaplanowany akt Bożej woli. Mężczyzna jest przygotowywany na przyjęcie jej. Kobieta zostaje stworzona jako istota rozumna. Razem z mężczyzną wprowadza w życie błogosławieństwo płodności i, na końcu czasów, będzie zbawiona we własnym ciele. Stworzenie kobiety z żebra mężczyzny staje się symbolem relacji pomiędzy duszą i ciałem. Kobieta, będąc poddana mężczyźnie który jest posłuszny Bogu, jest obrazem ciała będącego poddanym duszy posłusznej Bogu.
The biblical story of creation, and subsequently the sin of Eve, was frequently analized by many Church Fathers. These analysis conclusions were ones of the crucial elements which shaped the vision of woman in the Early Christian times. St. Augustine was within this trend. He analized and referred to the Genesis’ texts related to Eve in the numerous of his works. He read this story either literally or alegorically. From the biblical texts which were interpreted literally, he derived his view about human sexuality and its purposefulness. He also eagerly emphasized the issue of woman’s nature. Indeed, he acknowledged that Eve was equal to Adam as human, as well as woman was equal to male at all. Nevertheless, he was sure of woman’s nature weakness and affirmed her dependence on male in the social life. St. Augustine used the alegorical interpretation conclusions to explain the relationship between the body and spirit within a man. In this perspective, the woman’s position is especially weak because, as a representant of body, she should be totally dependent on male who symbolizes the spiritual sphere within a man. The article only fragmentalically presents the St. Augusine’s view on the woman question because it is limited only to the conclusions of one biblical text exegesis.
The article presents the outline of the theology of marriage between God and man. Italian theologian, Giorgio Mazzanti, introduces the theology of marriage through an interpretation of the symbol of man and woman on four levels of meaning. Each of those levels is revealing more and more of God’s reality. The foundations for theology of marriage created by Mazzanti include: definition of symbol, selection of appropriate events from the Holy Scripture, and presentation of relations between them according to the meaning of the defined symbol. These three elements enable Mazzanti to introduce the theology of marriage synthetically, joining it with christology, mariology, sacramentology, eschatology, and biblical anthropology. Mazzanti does not interpret the particular biblical pericopes inventively; still, the context itself; created thanks to the symbol joining the love of God with human love, introduces a certain innovation into the interpretation of the redemptive events.According to Mazzanti, the symbol, which enables one to take the path of initiation into the mystery of God’s presence in a human life, is a relationship of man and woman. The history of redemption consecutively shows new meanings of the symbol hidden in the first, literal meaning. These reveal the mystery of God’s presence in a human life. A new couple appears – Jesus Christ, Son of God and Maria, Mother of God, second Adam and second Eve. Thanks to this couple, one is able to interpret more profoundly the mystery of God in a life of man and woman. The next level of interpreting the symbol of man and woman is Christ and Church as the betrothed couple, who invite one to the marriage feast in Heaven in a love relationship of all the saints married to God. A love relation between man and woman understood as a symbol revealing a more profound reality might be interpreted on new, deeper and deeper levels of meaning. This message can be found in the following symbols: man–woman; Adam–Eve; God–People of God, Jesus–Maria, Son–Mother; Betrothed Groom–Betrothed Bride, Christ–Church, God–the Redeemed.
PL
Artykuł przedstawia zarys teologii zaślubin człowieka z Bogiem. Włoski teolog Giorgio Mazzanti tworzy teologię zaślubin poprzez interpretację symbolu mężczyzny i kobiety na czterech poziomach znaczeń. Każde z tych znaczeń odsłania coraz pełniej Boską rzeczywistość. Stworzony przez Mazzantiego fundament dla teologii zaślubin obejmuje: określenie symbolu, dobór odpowiednich wydarzeń z Pisma Świętego i pokazanie związku między nimi zgodnie ze znaczeniem ustalonego symbolu. Te trzy elementy pozwalają Mazzantiemu na syntetyczne przedstawienie teologii małżeństwa połączonej z chrystologią, mariologią, sakramentologią, eschatologią i antropologią biblijną. Mazzanti nie interpretuje poszczególnych perykop biblijnych w sposób nowatorski, jednak kontekst wytworzony przez symbol łączący miłość Boga z miłością ludzką wprowadza pewną nowość w interpretację wydarzeń zbawczych.Według Mazzantiego symbolem, który pozwala rozpocząć drogę inicjacji w tajemnicę obecności Boga w życiu człowieka jest związek mężczyzny i kobiety. W trakcie historii zbawienia pojawiają się nowe odsłony znaczenia symbolu ukryte w pierwszym dosłownym znaczeniu. Odsłaniają one tajemnicę obecności Boga w życiu człowieka. Pojawia się nowa para: Jezus Chrystus, Syn Boga i Maria, Matka Boga, drugi Adam i druga Ewa. Ta para pozwala nam jeszcze głębiej odczytać tajemnicę Boga w życiu mężczyzny i kobiety. Kolejnym poziomem odczytania symbolu mężczyzny i kobiety jest Chrystus Oblubieniec i Kościół Oblubienica, którzy wprowadzają nas na ucztę weselną w niebie w miłosnym związku wszystkich świętych zaślubionych z Bogiem. Miłosna relacja mężczyzny i kobiety rozumiana jako symbol odsłaniający nam głębszą rzeczywistość może być interpretowana na nowych, coraz głębszych poziomach znaczeń. Taki przekaz można odnaleźć w symbolach: mężczyzna–kobieta; Adam–Ewa; Bóg–Lud Boży, Jezus–Maria, Syn–Matka; Oblubieniec–Oblubienica, Chrystus–Kościół, Bóg–zbawiona ludzkość.
The article deals with the theme of theological reflection on Mary in the oldest Patristic texts written by St. Ignatius of Antioch, St. Justin martyr and St. Irenaeus, bishop of Lyons. It presents the strong ties of Mariology and Christology in all three authors. St. Ignatius decidedly rejects the teaching of the Docetists and shows that it was Mary who gave birth to Christ, giving Him a real human body that allowed Him later to suffer and die. St. Justin juxtaposes the works of Eve and Mary, and the birth of Jesus Christ from the Virgin is elucidated in the light of Old Testament prophecies. Finally, St. Irenaeus, in the context of the polemic with Gnosticism, deepens the parallel between Eve and Mary, taking into account also the comparison between Adam and Christ. As Adam had been formed from the virginal earth, so Christ, the new Adam was formed from the Virgin Mary, who through her faith and obedience opened to humanity the way to new life.
PL
Artykuł podejmuje temat refleksji mariologicznej w najstarszych tekstach patrystycznych autorstwa św. Ignacego Antiocheńskiego, św. Justyna męczennika i św. Ireneusza, biskupa Lyonu. Ukazuje mocne powiązanie mariologii z chrystologią u wszystkich trzech autorów. Św. Ignacy odrzuca zdecydowanie nauczanie doketów i ukazuje, że Maryja zrodziła Chrystusa, dała Mu prawdziwe ciało ludzkie, które później pozwoliło Mu cierpieć i umrzeć. U św. Justyna pojawia się przeciwstawienie dzieła Ewy i Maryi, a narodzenie Jezusa Chrystusa z Dziewicy ukazane jest w świetle zapowiedzi starotestamentalnych. Z kolei św. Ireneusz pogłębia w kontekście polemiki z gnostycyzmem paralelizm Ewa – Maryja, biorąc pod uwagę także porównanie między Adamem i Chrystusem. Jak Adam został uformowany z dziewiczej ziemi, tak Chrystus, nowy Adam, został ukształtowany z Dziewicy Maryi, która przez swoją wiarę i posłuszeństwo otworzyła rodzajowi ludzkiemu drogę do nowego życia.
Isidore’s treatise De ortu et obitu patrum (On the Lifes and Deathes of the Fathers) contains biographies of outstanding biblical figures from Adam to Titus. Among them there are four women, to which the bishop of Seville dedicates special chapters. These are Esther, Judith, John Baptist’s mother Elisabeth and Mary, Mother of Jesus. He also mentions 26 women while presenting famous biblical patriarchs, judges, kings and prophets. Mothers and grandmothers, sisters and daughters, wives and widows participate in different important biblical events, support men on their way to salvation, as well as lead them to the moral fall and suffer because of it. Except four above mentioned heroins, Isidore describes biblical women very superficially, giving only those details of their lifes and characters that help him to introduce his male heroes. Although the erudite bishop admires the virtue both in men as well as in women and hates the sin regardless of the sinner’s sex, it seems that he considers the history of Salvation to be the history of relations between God and mankind represented first of all by a man. In Isidore’s feeling it is the latter who is responsible before the Lord not only for himself, but for the whole world and for a woman as well.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.