The motive of God’s wrath is crucial to understanding the historiography of the Books of Kings, especially the tragic end of Israel and Judah. In narrating the story about the post-Davidic monarchy, the biblical author shows how the wrath of YHWH brings about, first, the division of Solomon’s Kingdom (1Kings 11:9-13), and then the fall of the Northern Kingdom (2Kings 17:5-23), and of Jerusalem and Judah (2Kings 24–25). The theological interpretation of history in 1–2Kings relies on the interconnected paradigms of “crime and punishment” and “prophecy and fulfillment”. The strict link between the wrath of YHWH and the people's unfaithfulness to His covenant according to the principle of retribution completes the historiographical picture of 1–2Kings. In this manner the author of 1–2Kings interprets the tragic end of the monarchies of Israel and Judah as the result of a just God’s wrath, in response to the people’s sin of idolatry and abandonment of YHWH. By this logic, the motive of God’s wrath is used in 1–2Kings to rationalize the national tragedies and to defend God against any charges of injustice. This theological view of history, depicted in such a way, serves as a lesson and a warning to the post-exilic addressees of these scriptures.
PL
Motyw „gniewu Bożego” jest kluczowy do zrozumienia historiografii Ksiąg Królewskich, a przede wszystkim tragicznego końca Izraela i Judy. Opowiadając o losach monarchii podawidowej, autor biblijny przedstawia, jak gniew YHWH doprowadza najpierw do podziału królestwa Salomona (1 Krl 11,9-13), następnie do upadku Królestwa Północnego (2 Krl 17,5-23), a ostatecznie do upadku Jerozolimy i Judy (2 Krl 24–25). Teologiczna interpretacja historii w Pierwszej i Drugiej Księdze Królewskiej opiera się na wzajemnie powiązanych paradygmatach „zbrodni i kary” oraz „proroctwa i jego wypełnienia się”. Ich dopełnieniem jest nierozerwalny związek między gniewem YHWH a niewiernością Jego przymierzu według logiki zasady retrybucji. W ten sposób autor Ksiąg Królewskich interpretuje tragiczny koniec monarchii w Izraelu i Judzie jako skutek słusznego wzburzenia YHWH w reakcji na grzech bałwochwalstwa i porzucenie Go przez lud. Według tej logiki motyw „gniewu Bożego” w Pierwszej i Drugiej Księdze Królewskiej służy racjonalizacji narodowej katastrofy i apologii Boga. Tak nakreślona teologiczna wizja historii jest lekcją i przestrogą dla powygnaniowych odbiorców tych pism.
The text of 1Kings 8:56-61 presents the words of King Solomon, concluding his prayer on the occasion of the dedication of the Jerusalem temple. In the first sentence, Solomon blesses YHWH for the gift of rest. In the Old Testament texts, the concept of rest is not unambiguous. The presented study attempts to answer the question about the nature of the rest mentioned in 1Kings 8:56. The issue of the content-literary structure and diachrony of the passage 1Kings 8:56-61 is discussed. Exegetical analysis, taking into account the conclusions in this regard, allows us to conclude that in the text of 1Kings 8:56-61 we have a testimony to the development of the biblical concept of rest given by God. The deuteronomistic-exilic view of the earlier concept of rest (v. 56) is reinterpreted in the context of the post-exilic situation (v. 57-61). In the new concept, the foundation of rest has been shifted from God’s faithfulness to trust in Him and obedience to His law.
PL
Tekst 1Krl 8,56-61 prezentuje słowa króla Salomona, kończące jego modlitwę z okazji poświęcenia świątyni jerozolimskiej. W pierwszym zdaniu Salomon błogosławi Boga JHWH za dar odpoczynku. W tekstach Starego Testamentu pojęcie odpoczynku nie jest jednoznaczne. Prezentowane studium próbuje dać odpowiedź na pytanie o naturę odpoczynku wzmiankowanego w 1Krl 8,56. Omówiona została kwestia treściowo-literackiej struktury i diachronii passusu 1Krl 8,56-61. Analiza egzegetyczna, uwzględniająca konkluzje w tym zakresie, pozwala wnioskować, iż w tekście 1Krl 8,56-61 mamy świadectwo rozwoju biblijnej koncepcji odpoczynku danego przez Boga. Deuteronomistyczno-wygnaniowe spojrzenie na wcześniejsze ujęcie odpoczynku (w. 56) zostało zreinterpretowane w kontekście sytuacji powygnaniowej (w. 57-61). W nowej koncepcji fundament odpoczynku został przeniesiony z wierności Boga na zaufanie Mu i posłuszeństwo Jego prawu.
The narrative about King Manasseh in the Second Book of Chronicles(33:1-20) is an interesting example of the reinterpretation ofhistorical material found in the Books of Kings. In the first part(2 Chr 33: 1-9) the Chronicler picks up the details of the plot aboutManasseh from 2 Kgs 21:1-9 and forms thus its parallel narrative. Inthe second part (2 Chr 33:10-20) he presents, however, his own materialabout Manasseh which is absent in the narrative of the Booksof Kings (cf. 2 Kgs 21:10-18). In effect, the Books of Chronicles sheddifferent light on the reign of our king. Whereas the Books of Kingspresent Manasseh as the most impious Judean king, idolater andmurderer of the innocent Judahites, causing the fall of his kingdomand its inhabitants who became destined for an exile into Babylon,the Books of Chronicles build up a positive image of Manasseh.Here, he is a sinner who, punished by God, humbled himself beforeHim and converted, and after his rehabilitation carried out religiousreforms and devoted himself to construction works, renewing thusthe splendour of the Kingdom of Judah. This alternative traditionabout Manasseh harmonises perfectly with the theological messageof the Books of Chronicles, since its narrative about Manasseh depictsa well-recognized pattern of the Chronicler, namely sin – punishment– conversion – restoration, which was particularly important to thepostexilic community. In Manasseh’s destiny it could reread its ownhistory as punishment for idolatry and unfaithfulness to God, whois willing to forgive its trespasses and restore its lost splendour if itreturns to Him. This interrelated link between God’s forgiveness,restoration and conversion is a universal truth, tangible also in today’saddresses of the Holy Scripture.
In the story of Elijah, the significant role of water has not been very well appreciated. Its material scarcity forms the backdrop of the activity and message of the prophet from Tishbe. The purpose of this study was to present the water motif found in the Elijah cycle in selected pericopes: 1 Kings 17:1-16; 18:1-5.20-46; 2 Kings 2:1-18. The study uses mainly from the achievements of the historical-critical method. This method tries to find the answer to the question of what the inspired author wanted to say in a given place and time. However, it has its limitations, so it was enriched in this study with other forms of literary analysis of biblical texts: rhetorical, narrative and comparative. The results indicated the importance of the water motif for the entirety of the prophet Elijah’s message and mission. It is a constitutive element for the entire cycle. The lack of water and the drought caused by it is the main axis of chapters 17 and 18 of the First Book of Kings.
PL
W historii Eliasza niezbyt doceniono znaczącą rolę wody. Jej materialny brak stanowi tło działalności i posłannictwa proroka z Tiszbe. Celem badań była prezentacja motywu wody występującego w cyklu Eliasza w wybranych perykopach: 1 Krl 17,1-16; 18,1-5.20-46; 2 Krl 2,1-18. W opracowaniu wykorzystano głównie z osiągnięć metody historyczno-krytycznej. Metoda ta stara się znaleźć odpowiedź na pytanie, co autor natchniony chciał powiedzieć w danym miejscu i czasie. Jednak ma jednak swoje ograniczenia, stąd wzbogacono ją w niniejszej badaniu o inne formy analizy literackiej tekstów biblijnych: retoryczną, narracyjną i porównawczą. Wyniki wskazały na wagę motywu wody dla całości posłannictwa i misji proroka Eliasza. Stanowi on element konstytutywny dla całego cyklu. Brak wody i spowodowana nim susza jest główną osią rozdziałów 17 i 18. Pierwszej Księgi Królewskiej.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.