In his 2022 volume Common Good Constitutionalism, and in a series of essays and other works prior to the book’s release, Harvard Law School professor Adrian Vermeule advances a new vision for the American republic. Against the two dominant strains of constitutional interpretation in the United States, namely originalism and progressivism (“living constitutionalism”), Vermeule argues for common good constitutionalism, a return to the ius commune pursuit of that which is good for all in accordance with the natural law. While Vermeule’s work is ambitious and his intervention into originalist-progressivist debates welcome, a question remains: will common good constitutionalism be able to overcome America’s Enlightenment civil religion? In this paper, I consider the challenges which America’s Enlightenment civil religion poses to common good constitutionalism (and any other attempt to think past the Constitution from within a constitutional framework), concluding that common good constitutionalism, insofar as it is predicated on the pre-existing Constitution and deployed within the American politico-theological domain, cannot overcome America’s Enlightenment civil religion to effect the common good.
The article is an attempt to analyze the relation between religion and politics in the American culture of last few decades. Liberals of western civilization very often look on the religion as an anachronism – something connected with a personal wishful thinking or with the prayers of monks closed in a congregationrather than with the modern political life. But the religion is an important component of the present‑day culture in America. A good example of this is the modern use of prayer as a form of political action. The research concentrates on two different forms of religious prayer – ‘the civil prayer’ and ‘the imprecatory prayer’. As we will see, these two forms of confessional practice differ in almost everything, but they share a common political context.
The heuristic layer of the article includes the argumentation of the thesis that going to the opposite party and political reorientation based on an egoistic motive, called political neophytism, is becoming an impulse for the evolution of new political life forms and for the birth of new, hybrid political parties, which in turn are becoming a vivifying force of representative democracy, and which allow for keeping the quality of political life on a higher level, which can also be seen in the choice of legal-institutional solutions. In the public opinion the political conversion phenomenon is not gaining acceptation, for it is contrasting with the commonly accepted party loyalty rule and it bends the idea of political commitment, which is profiling the relations between the electorate and their deputies. Because of this some part of this electorate turns its back to political parties and transfers its expectations (and ruling authorization) to alternative subjects of common interest articulation, most commonly towards mass social movements. Others, in turn, feeling that they have been „cheated” by the neophyte, turn away from active political life completely and resign from taking part in the elections, others still turn to ideologically mutated historical parties which try to adopt the system of values and ideological cannons to the shifting socio-political conditions. In these groups there are the followers of radical parties with a clear ideology presented in the tradition and conservatism categories; the context of the way of thought of such a group can be used to analyze the election success of the Congress of the New Right – Janusz Korwin Mikke in the European Parliament election. It is also an important element of this presentation to prognose the changes in the political system under the phenomenon of political neophytism and similar behaviors, e.g. political mimicry.
The search for salvation is an obviously important component of the quest. For many people in this essentially individualistic culture, it is a preoccupation that virtually eclipses the idea of social justice, the other central dimension of the search. At the very least, the pursuit of salvation offers a point of entry. Definitions of salvation are diverse and often incompatibilie. In American civil religion everyone had a right to pass through the zone of abundance, and in time, it was thought, everyone would. As the goal of general abundance was approached the major social problems of discrimination, poverty, unemployment, divisive material inequalities and environmental stress would become manageable. Some people might define abundance itself as the promised land: others might move on from material satiety to new psychological and spiritual frontiers.
The common good is one of the most important contexts in social and humanistic sciences and also incredibly difficult ones to undoubtedly define. Throughout many centuries, the meaning of this concept has been filled with different definitions. It is also one of the most important concepts to be defined in the Catholic social teachings. Following the Catholic social thought, it also inspires the Catholic secular communities, which are trying to give it a specific meaning in a given socio-political reality. The aim of the article is to explain how the Catholic communities in Poland are defining the meaning of this concept, how different they are in their description, and if their description is compliant with the directions of the Catholic Church. It can be said, all Catholic communities in Poland agree in this, that the notion of common good is one of the most important ones in the life of societies. All Catholic streams indicate that the citizens should be mobilized to define and complete the goals of the community, they also encourage Catholics to actively participate in the public life for the sake of the common good. All the streams underline that the most important goal of the existence of political rule should be to take steps to „take wise care of the common good”. What they are different in, though, is the perception of the gist of this good, and especially the way of its identification. The „open” stream of Catholicism, the dominant approach towards common good is the constructivist one. In the Catholic stream generally called „closed” the common good is described in the absolutistic approach. The understanding of the common good by the Catholic communities in Poland, though not diametrically different, indicates that there is a difference between these communities, and also adds new threads to its characteristic.
The aim of the article is to show, using the example of Pierre Leroux, that the extension of the post-secular perspective to Romanticism is not only possible, but even desirable. Leroux’s work contains in this context two fundamental aspects: first, a philosophical reflection on humanity, its true tradition and eternal life; secondly, a socio-political reflection on the necessity of establishing a civil religion. Some threads that are present in Leroux’s thought, referring to Joachimism, seem to make him closer to the views of contemporary post-secular and post-modern authors.
Demokracja potrzebuje podejmowania działania bez nadmiernego uprzywilejowania status quo. Gdy indywidualny interes zaczyna dominować wywołuje to konflikt, zadaniem systemu demokratycznego jest wzmocnienie status quo, przez podejmowanie działań z wykorzystaniem siły lub groźby/ zmuszania/ niektórych swoich obywateli do sytuacji lub działań nie będących w ich interesie. Rząd w większości jest standardowym mechanizmem osiągania względnie zadowalającej formy demokratycznego przymusu. W systemie demokratycznym można, niewątpliwie, rozstrzygnąć niektóre konflikty za pomocą narad, które mogą doprowadzić co przekształcenia interesów i ukazać niezrealizowane obszary. Może także zaostrzyć ob-szar konfliktów pomiędzy uczestnikami. W dobrej demokracji, zarówno w dużych jak i małych grupach, areny obrad winny być równo dostępne dla wszystkich i posiadać moc – także w sensie gróźb sankcji czy użycia siły – wzmacniając lepszą argumentację, szczególnie w tych momentach kiedy w pewnych kwestiach nie dojdzie do porozumienia. Należy wskazać obszary, w których należy dążyć do porozumienia uczestników, którzy mogą przejawiać sprzeczne interesy. Należy tak prowadzić rozmowy, aby uczestnicy zrozumieli własne interesy, co jest szczególnie ważne w tych momentach kiedy jasne staje się, że interesy materialne, wartości głębokie uczestników, nie zawsze da się pogodzić z dobrem ogółu/innych uczestników. W tym momencie, gdy konflikt pozostaje po dobrej deliberacji, demokracja ma dwie możliwości – pozostać na status quo lub działać poprzez zmuszanie niektórych do tego aby iść razem z innymi.
EN
Democracies need coercion primarily to take action without overly privileging the status quo. When individual interests come in what gives every indication of being an irreconcilable conflict, a democratic polity must either reinforce the status quo by taking no action or by taking action, force or threaten/coerce/some of its citizens into situations or actions not in their interests. Majority rule is one standard mechanism for achieving a relatively fair form of democratic coercion. Democracies can undoubtedly settle some of many conflicts through deliberation. Deliberation can help transform interests ad reveal previously unrealized areas of agreement. It can also sharpen participants understandings of their conflicts. In a good democracy, large or small, the deliberative arena should ideally be equally open to all, and power – in the sense of threat of sanction or the use of force – should not interfere with the impact of the better argument. At some point and some issues, deliberation will not lead to agreement. Good deliberation will have opened areas of agreement and will have clarified and remaining areas of conflict. The participants will have come to understand their interests, including their conflicting interests, better than before deliberation. But material interests, and interests in one’s deepest values, cannot always be reconciled with the interests, material and ideal, of others. At this point, when conflict remains after good deliberation, a democracy has two choices – to remain at the status quo or to act, by coercing some to go along with others.
Artykuł prezentuje stosowaną przez Richarda Rorty'ego metaforykę religijną w kontekście pojęcia religii obywatelskiej, wywodzącego się z Umowy społecznej Jeana Jacquesa Rousseau, a współcześnie stosowanego przede wszystkim w socjologicznej analizie związku państwa z religią. Zostaje ono zestawione z Rortiańską koncepcją pragmatyzmu jako romantycznego politeizmu oraz fundamentalnymi na jej gruncie pojęciami romantyczności, politeizmu oraz poezji. Szczegółów propozycji amerykańskiego neopragmatysty dostarczają formułowane przez niego porównania instytucji społecznych do instytucji religijnych, takich jak kapłaństwo czy świątynia. Istotną cechą filozofii Rorty'ego jest daleko idący sekularyzm, stąd też pomiędzy jego wizją a opisem innych badaczy dochodzi do nieścisłości. Mają one swoje źródło w pragmatystycznych poglądach autora Przygodności, ironii i solidarności oraz podkreślają polityczny charakter jego filozofii.
EN
The article presents Richard Rorty’s religious metaphors in the context of the concept of civil religion derived from The Social Contract of Jean Jacques Rousseau and primarily used today for the sociological analysis of the relationship between religion and the state. It is paired with Rorty’s conception of pragmatism as romantic polytheism and its fundamental notions of romance, polytheism, and poetry. Parallels between social and religious institutions formulated by the American neo-pragmatist, such as priesthood and sanctuary, provide the details of his proposition. The article opposes the interpretation of Jason Boffetti, who suggests that the use of religious language is a sign of a considerable change in Rorty’s standpoint. A characteristic feature of Rorty’s philosophy is its secularism. Therefore, there is a discrepancy between his vision of civil religion and that of other scholars. This discrepancy has its source in Rorty’s pragmatist position and underlines the political character of his philosophy.
In 1880, the French Parliament chose 14 July as the bank holidays, referring to two important events in the history of the French Revolution: on the one hand, the storming of the Bastille during the revolutionary days of July 1789 and, on the other hand, the Fête de la Fédération, which took place one year later to celebrate the birth of the new France, the France built by the Constituent Assembly. The choice of 14 July as the bank holidays expressed the desire of the republican majority of the time to consider the French Revolution as the founding moment of French history, thus wiping out hirteen centuries of Christian history. The annual celebration of this founding myth, from the time of the Revolution, aimed to influence sensibilities in order to transform the individual into a citizen nourished by the values of the Revolution.
Na podstawie dostępnych badań można stwierdzić, że zaufanie instytucjonalne może stanowić istotny predyktor prospołeczności. Głównym celem niniejszego opracowania jest zbadanie współzależności pomiędzy typami zaufania a typami orientacji moralnych „do”, „od” i „przeciw” ludziom. Kolejnym celem jest także określenie współzależności pomiędzy zaufaniem instytucjonalnym a orientacjami moralnymi z uwzględnieniem takich zmiennych, jak religijność, wykształcenie i wielkość miejscowości zamieszkania. W artykule zaprezentowano analizę, która pozwala uznać zaufanie interpersonalne oraz zaufanie instytucjonalne za alternatywne (potencjalnie konkurencyjne) predyktory orientacji moralnych w porównaniu do innych bardziej ugruntowanych czynników, tj. religijność. Wyniki badań pozwalają stawiać pytanie o przyszłość religii w stabilnych i demokratycznych społeczeństwach, której rola i funkcje mogą być kwestionowane.
EN
According to the latest research institutional trust may serve as a significant predictor of prosociality. The main purpose of this article is to examine types of trust as predictors of moral attitudes “towards”, “away” and “against” people. Another aim is to examine institutional trust as a predictor of moral attitudes in correlation to other significant predictors, like religiousness, education and size of town. This paper presents analysis in the course of which interpersonal and institutional trust has been confirmed as alternative (potentially competing) predictors of moral attitudes than other established variables, e.g., religiousness. Presented findings allow to pose the question about the future of religion in stable, democratic societies.
The reflection on the history of stabilization of countries that have experienced serious armed conflicts may be inspiring to consider the chances of stabilization of modern post-conflict areas. Canada is in the next phase of forming a national identity, which consists of searching for its own counterpart of the American civil religion. The current attempts at identity reconstruction of Canadian society in the political discourse are aimed at consolidating the consensus on the permanence of the federal system and social stability. These attempts are based, on the one hand, on the deconstruction of ethnic identity as unimportant in the modern society of the globalized world. On the other hand, political elites promote the ideas of political nationalism and expansionism in the Arctic. Therefore, Canada must be perceived not as a ‟national state” nor ‟nation nationalized”, but still as a ‟nation in the process of nationalization”.
PL
być istotna w rozważaniach na temat szans stabilizacji współczesnych obszarów pokonfliktowych. Kanada znajduje się w kolejnej fazie formowania narodowej tożsamości, która polega na poszukiwaniu własnego odpowiednika amerykańskiej religii obywatelskiej (civil religion). Obecnie podejmowane w dyskursie politycznym próby (re)konstrukcji tożsamościowej społeczeństwa kanadyjskiego mają na celu utrwalenie konsensusu co do trwałości ustroju federalnego i stabilności społecznej. Próby te z jednej strony oparte są na dekonstrukcji tożsamości etnicznej (jako nieistotnej w nowoczesnym społeczeństwie zglobalizowanego świata), z drugiej natomiast – na promowanych prze elity polityczne ideach nacjonalizmu politycznego i ekspansjonizmu w Arktyce. Kanadę postrzegać trzeba zatem nie jako „państwo narodowe” ani „naród upaństwowiony”, lecz wciąż jako „państwo znajdujące się w procesie unarodowienia”
The transmission of the Christian Message requires the commitment of the intellect and life of those who embrace the kerygma, as well as the special vigilance of those who are evangelizers. The reality is too dynamic to ignore the necessity of human diagnosis and the current condition of the generation it represents. This article is addressed to Catholics who are not indifferent to the issue of effectively handing over the deposit of faith. The author, being pastorally involved in the affairs of contemporary Poles, sees the need to convince about the threat posed by the temptation to turn Christianity into a civic religion. Observing, especially the young generation of his countrymen, the author forecasts such a close connection of national matters with the message of Jesus Christ, which is detrimental to the cause of evangelization.
The purpose of the article is to outline the problem areas associated with the analytical categories of philosophical provenance, which are present in sociological interpretations. The political transformation in Poland initiated the debate about the role of the Church in a democratic system and building the ethos of the civil society. The religion of the republic, the religion of democracy, the religion of the American way of life, social religion, a common faith, public piety, public theocracy, political gnosis, religious nationalism, political mysticism, secular religion, and, finally, civil religion are just some of the terms by which the representatives of social sciences reveal the phenomenon of amalgamation sphere of political power and spheres of religious experience in the civil society. The analysis focuses on the categories which integrate religious phenomena with purely civic actions. It should be emphasized that in comparison with America,, in Spain and in Poland different models of civil religion were formed. In the United States a primary function of the political religion is to legitimize the state power, while in Spain and in Poland the Catholic religion desanctioned state structures. Using the ideas of Rousseau, Hoene-Wroński, Schmitt, Metz, Voegelin, Besancon and Bellah the author will try to determine the analytical and methodological functionalities of the socio-religious categories mentioned above. In the article the categories were linked to the data of nationwide omnibus survey from the series called Polish Attitudes and Values Measurement 2009 (n = 1346) and the Polish Attitudes and Values Measurement 2010.
PL
Celem artykułu jest zarysowanie pól problemowych związanych z kategoriami analitycznymi o proweniencji filozoficznej, obecnymi jednak w socjologicznych interpretacjach. Transformacja ustrojowa w Polsce zainicjowała debatę o roli Kościoła w konstruowaniu systemu demokratycznego i w budowaniu etosu społeczeństwa obywatelskiego. Religia republiki (the religion of the republic), religia demokracji (the religion of democracy), religia amerykańskiego stylu życia (the religion of the American way of life), religia społeczna (social religion), wiara wspólnoty (a common faith), publiczna pobożność, publiczna teokracja, gnoza polityczna, nacjonalizm religijny, mistycyzm polityczny, świecka religia czy wreszcie religia obywatelska to tylko niektóre terminy, przy pomocy których reprezentanci nauk społecznych ujawniają zjawisko amalgamacji sfery władzy politycznej i sfery doświadczeń religijnych w społeczeństwie obywatelskim. Obszarem analitycznym w artykule są zatem kategorie integrujące zjawiska religijne z działaniami sensu stricto obywatelskimi. Należy podkreślić, że w społeczeństwie amerykańskim oraz w społeczeństwie hiszpańskim i polskim ukształtowały się odmienne modele religii obywatelskiej. W Stanach Zjednoczonych podstawową funkcją religii politycznej jest legitymizacja władzy państwowej, natomiast w Hiszpanii oraz w Polsce religia katolicka delegitymizowała struktury państwowe. Posługując się ideami J. J. Rousseau, J. Hoene-Wrońskiego, C. Schmitta, J. B. Metza, E. Voegelina, A. Besancona czy R. Bellaha spróbujemy określić analityczne i metodologiczne funkcjonalności wskazanych wyżej kategorii socjoreligijnych. W tekście powiążemy owe kategorie z danymi ogólnopolskiego badania omnibusowego serii Polski Pomiar Postaw i Wartości 2009 (n=1346) oraz Polskiego Pomiaru Postaw i Wartości 2010.
The article addresses two major issues: the legacy of the communist regime on the popular attitudes towards religion and the Church, and the patterns of religious politics and the political behaviour of the Lutheran Church in a traditionally Lutheran post-communist country. In Estonia, the general alienation from organized religion has, in addition to the experience of the communist regime, also been aided by a weak relationship between the Estonian national identity and the Lutheran church of the pre-communist period. Religious politics in post-communist Estonia follows four main types—civil religion, an unofficial neoliberal-conservative-clerical alliance, the emergence of a Christian-Protestant political party and a moderate anti-clerical left-wing religious ideology. In general, Lutheranism in Estonia provides a framework of religious politics, where religious symbols and values culturally unite the whole political community, and allows the ‘politics of religion’ and ‘religious politics’ to be interpreted to a large extent according to the private preferences of individual politicians and activist pastors.
PL
Artykuł omawia dwa podstawowe zagadnienia: wpływ reżimu komunistycznego na obecny stosunek obywateli do religii i Kościoła oraz paradygmat polityki religijnej i zaangażowania politycznego ze strony Kościoła luterańskiego w kraju postkomunistycznym, tradycyjnie luterańskim, jakim jest Estonia. Jej obywatele w większości znajdują się poza instytucją zorganizowanej religii – spowodowane jest to doświadczeniem reżimu komunistycznego oraz słabym związkiem estońskiej tożsamości narodowej z Kościołem luterańskim przed epoką komunistyczną. Polityka religijna w postkomunistycznej Estonii przybiera cztery podstawowe formy: religii obywatelskiej, nieoficjalnego związku neoliberalno-konserwatywno-klerykalnego, chrześcijańsko-protestanckiej partii politycznej oraz umiarkowanej antyklerykalnej lewicowej ideologii religijnej. Ogólnie rzecz ujmując, luteranizm w Estonii definiuje i tworzy ramy polityki religijnej, w której symbole oraz wartości religijne stanowią kulturowy łącznik pomiędzy członkami wspólnoty politycznej. Kościół luterański poprzez swoje działania powoduje, że polityka religijna („politics of religion” i „religious politics”) może być definiowana w dużej mierze w zależności od indywidualnych preferencji poszczególnych polityków oraz zaangażowanych politycznie pastorów.
This text analyzes the discussions that have arisen in the context of the Russia- Ukraine war. The subject of the analysis is the debate taking place in the Ukrainian intellectual sphere and its polemic with certain tendencies in the West towards understanding the war. The discovery of the tragic consequences of the war gave rise to the terms “theology after Bucha” and “philosophy after Bucha” in the Ukrainian philosophical and theological environment. The authors connect this discussion with the older discourses on “philosophy/theology after Auschwitz” and “philosophy after the Gulag.” They also examine the related issue of the examination of the doctrine of the “Russian world,” especially from a postcolonial perspective, and present some of the new ideas that have been formulated in the course of the aforementioned debates. The text combines the genres of a scholarly article and a philosophical essay, which is justified by the need to concurrently show the source base of the research and give expression to the existential tension of the topic.
CS
Tento text analyzuje diskuse, které se objevily v souvislosti s rusko-ukrajinskou válkou. Předmětem analýzy je debata v ukrajinském intelektuálním prostoru a její polemika s určitými tendencemi v chápání této války na Západě. Objevení tragických důsledků této války vyvolalo v ukrajinském filosofickém a teologickém prostředí diskusi témat „teologie po Buči“ a „filosofie po Buči“. Autoři tuto diskusi propojují se staršími diskurzy „filosofie/teologie po Osvětimi“ a „filosofie po Gulagu“. Rozebírají také související problematiku zkoumání doktríny „ruského světa“, zejména v postkoloniální perspektivě, a představují některé nové myšlenky, které byly během v rámci zmíněných debat formulovány. Text kombinuje žánry odborného článku a filosofického eseje, což je odůvodněno potřebou ukázat současně pramennou základnu výzkumu i vyjádřit existenciální napětí daného tématu.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.