The institution of a referendum on matters of particular importance to the state is disappointing for scholars because it does not fulfil its prima facie purpose – to enable citizens to make binding political decisions on the most important issues. This could lead to considering the referendum as an empty political promise and a useless institution. However, this would be inaccurate and premature. A referendum may potentially fulfil politically significant additional functions, such as giving special legitimization to certain political decisions or stimulating public debate. The aim of the article is to analyse the referendum on matters of particular importance to the state as a symbolic legal institution. The study was based on the observations presented in the literature on the phenomenon of symbolic legislation, applied appropriately to a selected fragment of the legal system, namely a single institution. A referendum on matters of particular importance to the state can therefore be perceived as an institution whose additional functions generally overshadow its prima facie purpose. At the same time, publicly declaring this prima facie purpose seems to affect the potential degree to which additional functions are implemented. For example, the impact on the public debate achieved by taking action to hold a referendum may be stronger if the public can be convinced that it is really about transferring a decision to the people. In conclusion, it is noticed that the implementation of the additional functions of the referendum in the legal system would probably not be possible in any other way than by making the referendum a symbolic institution. This does not mean, however, that the doctrine should accept every instance of using a referendum in order to perform one of its additional functions, and the ‘shame test’ described in the article may help in making an appropriate evaluation.
PL
Instytucja referendum w sprawach o szczególnym znaczeniu dla państwa budzi rozczarowanie piśmiennictwa, ponieważ nie spełnia ona swojego celu prima facie. Tym celem zaś jest umożliwienie obywatelom podejmowania wiążących decyzji politycznych w najważniejszych kwestiach. Mogłoby to skłaniać do uznania referendum za pustą obietnicę ustrojową oraz instytucję nieużyteczną, co jednak byłoby nietrafne i przedwczesne. Referendum może bowiem potencjalnie wypełniać istotne politycznie funkcje dodatkowe, takie jak szczególne legitymizowanie pewnych decyzji politycznych czy stymulowanie debaty publicznej. Celem artykułu jest przeanalizowanie referendum w sprawach o szczególnym znaczeniu dla państwa jako symbolicznej instytucji prawnej. Przeprowadzone badanie oparto na spostrzeżeniach prezentowanych w literaturze wobec zjawiska prawodawstwa symbolicznego (symbolic legislation), zastosowanych odpowiednio do wybranego fragmentu systemu prawnego, jakim jest pojedyncza instytucja. Referendum w sprawach o szczególnym znaczeniu dla państwa można więc postrzegać jako instytucję, której funkcje dodatkowe zasadniczo dominują nad jej celem prima facie. Jednocześnie publiczne deklarowanie tego celu prima facie wydaje się wpływać na potencjalny stopień realizacji funkcji dodatkowych. Przykładowo, wpływ na debatę publiczną, jaki osiąga się dzięki podjęciu czynności zmierzających do przeprowadzenia referendum, może być silniejszy, o ile uda się przekonać opinię publiczną, że w rzeczywistości chodzi o przekazanie pewnej decyzji obywatelom. W konkluzji zasygnalizowano, że realizacja dodatkowych funkcji referendum w systemie prawnym nie byłaby prawdopodobnie możliwa w inny sposób niż właśnie poprzez uczynienie referendum instytucją symboliczną. Nie oznacza to jednak, że doktryna powinna akceptować każdy przypadek wykorzystania referendum w celu realizacji którejś z jego funkcji dodatkowych, a w stosownej ewaluacji może dopomóc scharakteryzowany w artykule „test wstydliwości”.
25th February, 2016 marked the first hundred days of Beata Szydło’s government. According to the electoral promises by that date the government should have made decisions regarding child benefits (first child was excluded) of 500 PLN, lowering of the retirement age, raising of the income tax threshold, introducing free prescription drugs for seniors and increasing the minimum rate per hour. The aim of the paper has been to present and examine the socio-economic programme of Poland’s ruling Law and Justice (PiS) party and to assess its implementation in the government’s first hundred days. The focus has been placed on the impact of implementing the socio-economic electoral promises into the Polish economy. Based on the analysis of the documents produced by the government and the Parliament, the author has dealt with two questions: 1) to what extend the socioeconomic premises of Beata Szydło’s government have been implemented during the first hundred days; and 2) what challenges Beata Szydło’s government has had to face while implementing its socio-economic policies. Comparative, decision-based and institutionally legal methods have been used in order to find answers to those questions.
PL
25 lutego 2016 roku minęło pierwsze sto dni rządu Beaty Szydło. Rząd w swoim programie zakładał, iż w tym czasie Rada Ministrów RP podejmie decyzje dotyczące dodatku500 zł na dziecko (począwszy od drugiego), obniżenia wieku emerytalnego, podniesienia kwoty wolnej od podatku, bezpłatnych leków dla seniorów oraz podwyższenia minimalnej stawki godzinowej. Celem artykułu było zaprezentowanie i przeanalizowanie społeczno--gospodarczego programu rządu Prawa i Sprawiedliwości oraz ocena jego realizacji w ciągu pierwszych stu dni działalności gabinetu B. Szydło. Szczególną uwagę zwrócono na konsekwencje wdrażania społeczno-gospodarczych założeń rządowego programu dla polskiej gospodarki. Autorka artykułu na podstawie przeprowadzonej analizy dokumentów wytworzonych przez rząd i parlament starała się odpowiedzieć na następujące pytania: „W jakim zakresie został zrealizowany społeczno-gospodarczy program rządu Beaty Szydło w ciągu pierwszych stu dni jego działalności?” oraz „Jakie trudności pojawiły się przy realizacji programu rządu Beaty Szydło w zakresie polityki społeczno-gospodarczej?”. Dążąc do uzyskania odpowiedzi, w badaniach wykorzystano metodę komparatystyczną, decyzyjną i instytucjonalno-prawną.
Gospodarka przestrzenna i sektor mieszkaniowy w Polsce są w stanie kryzysu. Kryzys ten ma groźne konsekwencje społeczne, gospodarcze i przestrzenne, to kryzys systemowy. Główne źródło kryzysu to neoliberalna polityka ekonomiczna polskich rządów i uczynienie przedmiotem gier rynkowych dziedziny gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej. Drugim powodem zacofania Polski w gospodarce przestrzennej jest prawie dwuwiekowa luka w budowie państwowości, która spowodowała, że obecnie prawo i instrumenty ekonomiczne w gospodarce przestrzennej należą w Polsce do najbardziej zaniedbanych sfer domeny publicznej. Kryzys pogłębia brak niezależnej i kompetentnej służby cywilnej oraz bierność społeczeństwa. Szkodliwe inicjatywy legislacyjne eliminują kontrolę publiczną nad przestrzenią, efekty to patologie procesów urbanizacyjnych, makroekonomiczne straty sektora publicznego, „rozlewanie się” miast, osiedla mieszkaniowe bez usług, obsługi transportowej i zieleni. Konieczna jest reforma gospodarki przestrzennej, której cele, zakres i wzory są oczywiste. Główne problemy gospodarki przestrzennej wymagają jednak przede wszystkim decyzji politycznych. Dotyczy to zwłaszcza przyjęcia zasady, że władza publiczna decyduje o zmianach użytkowania terenu, ograniczenia praw użytkowania nieruchomości, wprowadzenia obligatoryjności planowania przestrzennego i kontroli merytorycznej planowania lokalnego, które winno realizować cele polityki przestrzennej państwa. Konieczne jest również wdrożenie nowoczesnych instrumentów ekonomicznych i rzeczywiste uspołecznienie procesów planowania i polityki przestrzennej władz publicznych. Polityka mieszkaniowa to centralny problem reformy, a reforma to warunek przełamania kryzysu sektora mieszkaniowego w Polsce.
EN
Spatial economy and the housing sector in Poland are in a crisis. That crisis has dangerous social, economic and spatial consequences, and it is a system crisis. The main source of the crisis is the neoliberal economic policy of Polish governments and making spatial economy and housing economy the objects of their market games. The second reason for Poland's backwardness in spatial economy is the almost two-century long gap in the development of Polish statehood, which causes that now law and economic instruments in spatial economy range among most neglected spheres of the public domain. Also the lack of independent and competent civil service officers, as well as the society's passivity contribute to that crisis. Harmful legislation initiatives rule out the public control over urban space. The results of that include pathologies of urbanization processes, macroeconomic losses of the public sector, urban sprawl, and housing estates without services, public transport and greenery. Therefore, a reform of spatial development is necessary and the objectives, scope and models of that reform are obvious. Main problems of spatial development require, first of all, political decisions. This concerns, in particular, the adoption of a principle that it is the public authority that can make decisions on land use changes, limitation of right to use land properties, introduction of the obligatory nature of spatial planning and substantive supervision of local planning, which should implement goals of the state's spatial policy on the local level. It is also necessary to implement modern economic instruments and true devolution of planning processes and spatial policy of public authorities to local levels. Housing policy is the key problem of the reform, and the reform is a condition for overcoming the housing sector crisis in Poland.
In New Zealand’s political system there is a particular factor that influence the process of political decisions. Author highlight here this factor, which is an integral institution of decisions process making in Aotearoa. Caucus is described and explained in ways that give better understanding of this political phenomena and its impact on New Zealand political life.
The paper presents the assumptions and implementation of the energy security policy realized by Beata Szydło’s and Mateusz Morawiecki’s government. The decisions of the Polish government were limited to coal mining restructuring, the share of coal and brown coal in the structure of primary energy consumption in Poland, the reduction of greenhouse gases emission in the atmosphere and the development of renewable energy sources. The issue was presented in the context of Poland’s obligations arising from the European Union climate and energy policy by 2020 and 2030. The author noted the reasons of Polish government’s reluctance towards green energy and its development in the EU countries. The consequences that Poland may incur as a result of its failure to satisfy the EU’s condition were examined.
PL
Opracowanie przedstawia założenia i realizację warunków polityki bezpieczeństwa energetycznego rządów Beaty Szydło i Mateusza Morawieckiego. W artykule omówiono decyzje polskiego rządu w sprawie restrukturyzacji górnictwa węgla kamiennego, udziału węgla kamiennego i brunatnego w strukturze zużycia energii pierwotnej w Polsce, redukcji emisji gazów cieplarnianych w atmosferze oraz rozwoju odnawialnych źródeł energii. Problematykę tę przedstawiono w kontekście zobowiązań Polski wobec polityki klimatyczno-energetycznej Unii Europejskiej do 2020 r. i 2030 r. Zwrócono uwagę na przyczyny niechęci polskich rządów wobec zielonej energii oraz jej rozwój w krajach UE. Uwzględniono konsekwencje, jakie Polska może ponieść w wyniku niewywiązania się z unijnych zobowiązań.
W 2015 r. rząd polski zapowiedział odbudowę przemysłu stoczniowego, angażując między innymi firmy powstałe po upadku stoczni w Szczecinie w budowę nowoczesnych dużych statków. Celem artykułu jest przestawienie założeń i realizacji polityki rządu polskiego w zakresie rozwoju przemysłu stoczniowego w Polsce po 2015 roku. Szczególną uwagę zwrócono na decyzje rządu w celu realizacji programu rozwoju przemysłu stoczniowego w kontekście sytuacji rynku stoczniowego na świecie. Starano się odpowiedzieć na pytania: Jakie są założenia polityki rządu polskiego w zakresie rozwoju przemysłu stoczniowego w Polsce po 2015 r., biorąc pod uwagę sytuację rynku stoczniowego na świecie?; W jakim zakresie założenia programu rządu polskiego wobec przemysłu stoczniowego zostały zrealizowane w latach 2016-2018? Czy obecna polityka rządu wpłynie na powstanie silnego ośrodka budowy statków na terenie byłej stoczni szczecińskiej? Dążąc do uzyskania odpowiedzi na postawione pytania badawcze, wykorzystano metodę decyzyjną, analizując decyzje Rady Ministrów dotyczące wdrażania programu „Batory”. Metodę instytucjonalno-prawną zastosowano ukazując powstanie instytucjonalnych warunków do rozwoju gospodarki morskiej. Z kolei dzięki metodzie komparatystycznej przedstawiono w jakim zakresie założenia rządowego programu dotyczące rozwoju przemysłu stoczniowego zostały zrealizowane w latach 2016-2018. Na podstawie przeprowadzonych badań należy stwierdzić, że powstanie silnego ośrodka budowy dużych statków na terenach byłej stoczni szczecińskiej może okazać się trudne z braku doświadczeń MSR Gryfia w budowie tak specjalistycznych statków, jakimi są promy pasażersko-towarowe. Innym problemem jest brak wykwalifikowanej kadry, zdegradowana i wymagająca doinwestowania infrastruktura po byłej stoczni w Szczecinie, brak wskazania źródła finansowania programu „Batory” oraz trwający od 2016 r. kryzys branży stoczniowej na świecie związany z redukcją zamówień.
EN
In 2015, Polish government announced the reconstruction of the shipbuilding industry, involving among others the companies established after the collapse of the shipyard in Szczecin in this process consisting in the construction of big modern ships. The aim of the article is to present the assumptions and realization of the policy of Polish government in the scope of the development of shipbuilding industry in Poland after the year 2015. Particular attention was paid to government’s decision aiming at the realization of shipbuilding industry development program in the context of the situation on global shipbuilding market. The attempts were undertaken to answer the following questions: What are the assumptions of the policy of Polish government in the context of the development of Polish shipbuilding industry after the year 2015?; What is the scope of realization of the assumptions of Polish governmental program addressed to the shipbuilding industry in the years 2016-2018? Is current policy of the government going to influence the establishment of a powerful center for the construction of ships within the premises of the former Szczecin shipyard? While aiming at finding the answers to research questions formulated in this way, the decision method was applied for the analysis of decisions made by the Council of Ministers concerning the implementation of the “Batory” program. The institutional and legal method was used while presenting the establishment of institutional conditions of the environment of maritime economy. In turn, thanks to the comparative method it was presented to what extent the assumptions of the governmental program concerning the development of the shipbuilding industry were realized in the years 2016-2018. Basing on the conducted research it should be stated that the establishing of a powerful center for the construction of big ships within the premises of the former Szczecin shipyard may constitute a difficult task due to insufficient experience of MSR Gryfia in the construction of such specialized vessels as passenger and freight ferries. Another issue consists in the shortage of qualified staff, damaged infrastructure of former Szczecin shipyard which requires additional funds, not specified source of funding of the “Batory” program as well as the crisis in global shipbuilding industry from the year 2016, strictly connected with reduced number of orders.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.