The authors of the article analyze one of the contemporary Ukrainian novels – Home for Dom (Дім для Дома, 2015) of Viktoria Amelina. Original feature of the plot is that protagonist and narrator of this work is dog Dom (Dominic). Writer, using an animalistic hero, has achieved not only a success between readers but she also has founded a new version for emotional rethinking of the past. The matter is that Viktoria Amelina tried to reveal the peculiarities of individual, family, city and national memory. Dog’s perception of the past in the novel is the author’s effort to replace accents from total estimates to relative and subtle ones. Different “faces” of memory is a value which writer shows in the examples of one Lviv family history. She combines all difficult and contradictory processes of the twentieth century – wars, genocides, repression, deportation, enslavement of man and people.
The article presents the tradition of celebrating the Day of Sts. Cyril and Methodius in Bulgaria and traces its development from a predominantly religious feast into a national holiday. The author points out that the first celebrations of the Feast Day of Sts. Cyril and Methodius in 1850s through 1870s were connected with the struggles of Bulgarians against the Greek Patriarchy in Tsarigrad (Istanbul) under whose authority the Bulgarian Orthodox Church was at the time. These celebrations were expressions of the aspiration for independent autonomous church and religious service in Bulgarian language, and thus also for Bulgarian education. The article traces the history of celebrating the feast day of the holy brothers in the famous class school (later – a high school) “Sts. Cyril and Methodius” in Plovdiv. The author points out that before the Liberation Bulgaria from Ottoman rule in 1878, the day of the two Slavic apostles and holy brothers, which was celebrated in Plovdiv and in other towns of the Ottoman Empire, was perceived as a symbol of Bulgarians’ struggle for church independence and the celebrations were loaded with revolutionary pathos. After the national liberation, the Day of Sts. Cyril and Methodius continued to be loaded with explicit ideological meanings and became a symbol of the cultural and political unification of Bulgarians from the liberated Bulgarian lands, as well as for those that remained outside the state territory. Attention is paid to the special emphasis on the involvement of the celebration of this day within the educational process during World War II. The article discusses also the changed meanings of this festive day during the socialist period – in the direction mainly towards the educational activities of the two brothers. The reconstruction of the previous rituals on this feast day nowadays is also traced in the text.
Since the 1990s there has been a notable increase in family history research and genealogy in many countries. The development and popularity of information and social networking technology has substantially contributed to this boom in family history. Numerous associations, museums, archives, memorials, the media and online projects are actively participating in the collection of family history and migrant memories, to preserve this increasingly transnational heritage for future generations. It has also resulted in a growing interest to search one’s ancestral roots in “the old home country”, to search for family members who have migrated to other parts of the world, or to share one’s own memories of migration with others. In this article the author focuses on Finnish migrants in Australia and their family history activities. Australia as “a nation of migrants“ actively supports its people to engage in family history research and publicly share their experiences of migration with others in many ways as part of its multicultural policy.
The publication presents the history of the Jodel and Pietkowski families from Odelsk (today in Belarus), whose story begins with the birth of Antoni in 1898. This article constitutes the pleasure of discovering the fortunes of the family based on interviews, reminiscences of the members of the family living in the 30s of the previous century, during the period of occupation and in the post-war times. The invaluable knowledge possessed by Adela Pietkowska, Alfreda Wojdyło, Maria Mularczyk, Anna Kopiec helped to write down the stories of these families and to perpetuate the memory of Kresy Wschodnie (East Borderlands). It was a must – to discover, listen to and tell the impermanent history. Paolo Coelho said that “The story of one person is the story of all of humanity”. This article presents the knowledge of the roots and identity of the family, describes biographies, activities and achievements of the Odelsk inhabitants against the background of the history of Poland, so that the memory of them would not disappear.
In the article documents are published that are connected with the history of Cyprian Norwid’s distant and close family. The author reconstructs the fate of the poet’s uncle, Tomasz Dybowski, then she follows the meanders of his marriage – a misalliance with a poor singer, and she gives information about the family of Klara Dybowska nee Zamecka. The marriage certificate makes it possible to reconstruct Norwid’s probable bonds with the Warsaw actors’ circle. Another motif is concerned with Norwid’s sister-in-law and aunt. The 1862 certificate of marriage of Ksawery Norwid and Zofia nee Sobieska, first married name Komierowska, gives more precision to several facts, among others, makes it possible to correct the date on the poet’s letter of 8th December of that year.
In the article documents are published that are connected with the history of Cyprian Norwid’s distant and close family. The author reconstructs the fate of the poet’s uncle, Tomasz Dybowski, then she follows the meanders of his marriage – a misalliance with a poor singer, and she gives information about the family of Klara Dybowska nee Zamecka. The marriage certificate makes it possible to reconstruct Norwid’s probable bonds with the Warsaw actors circle. Another motif is concerned with Norwid’s sister-in-law and aunt. The 1862 certificate of marriage of Ksawery Norwid and Zofia nee Sobieska, first married name Komierowska, gives more precision to several facts, among others, makes it possible to correct the date on the poet’s letter of 8th December of that year.
Celem eseju jest omówienie międzypokoleniowego przekazu historii rodziny i jej wpływu na proces stawania się Czarną kobietą w społeczeństwie zróżnicowanym rasowo. Przykładem wybranym do analizy jest autobiografia bell hooks pt. Bone Black: Memories of Girlhood (1996), książka będąca opowieścią o dziewczyństwie. (B)ell hooks to pseudonim Glorii Jean Watkins, afroamerykańskiej intelektualistki i pisarki, której dzieciństwo i młodość przypadły na okres segregacji rasowej i desegregacji w latach 60. XX wieku. (B)ell hooks napisała Bone Black, aby zastanowić się, co to znaczy być Czarną dziewczyną dorastającą w społeczeństwie amerykańskim w latach 60. XX wieku. Autorka pokazuje historyczne i polityczne konteksty procesu dorastania, jednak w centrum zainteresowania stawia lokalną społeczność i międzypokoleniowe więzi rodzinne. Duże znaczenie w procesie stawania się kobietą mają dla niej relacje z matką oraz babcią. Esej rozpoczyna się krótkim streszczeniem biografii bell hooks oraz opisem Bone Black, z naciskiem na międzypokoleniowe i wewnątrzrodzinne relacje autorki z kobietami. Następnie odwołuję się do koncepcji historii życia autorstwa Daniela Bertaux (life story) oraz zasobów osobistych (personal resources) autorstwa Catherine Delcroix, aby omówić znaczenie międzypokoleniowych przekazów historii rodziny w procesie stawania się kobietą znaną jako bell hooks.
EN
The aim of the essay is to discuss an intergenerational transmission of family history and its impact on the process of becoming a Black woman in a racist society. The example chosen for analysis is the autobiography of bell hooks, Bone Black: Memories of Girlhood (1996), which is a story about girlhood. (B)ell hooks is a pen name of Gloria Jean Watkins, an African-American scholar and writer whose childhood and adolescence were during the period of racial segregation and desegregation in the 1960s of the twentieth century. (B)ell hooks writes Bone Black to reflect on being a Black girl growing up in racially segregated American society in the 60s of the twentieth century. She shows the historical and political contexts of her growing up, however, it is the local community and intergenerational family ties that she places at the center of her process of becoming the woman: bell hooks. Relationships with women, particularly a relationship between grandmother and granddaughter are of great significance in this process. The essay begins with a brief summary of the biography of bell hooks and a description of Bone Black, with particular emphasis put on the author’s interand intragenerational relationships with women. Next, I will move on to discuss the intergenerational transmissions of family history and their impact on the process of becoming a woman. For this purpose, I will refer to the life story concept introduced by Daniel Bertaux (2016), and the notion of subjective resources created by Catherine Delcroix (1999, 2014), in order to discuss the importance of intergenerational transmission of life stories in the process of becoming the woman knowns as “bell hooks.”
Folkloristic studies of oral histories in colloquial circulation emphasize the value of narrative oral sources (direct transmission), as they enable qualitative analysis of narrative interviews, subsequently used by various scholarly disciplines. The experiences of folklorists significantl facilitate and enrich the interpretation of the processes of formation and functioning of cultural communities and, above all, allow one to discern reasons for the qualitative differences in such interpretations, the differences ascribable to the contemporary context of reporting knowledge about past events.
According to a family story, Jan Kowalski settled in Warsaw at the end of the 19th century, after escaping from Prussia, where he did not want to do the military service. Genealogical research reveals a slightly different course of events. Jan's father, Wawrzyniec Feige, fled from Prussian Silesia. However, the reason was an in absentia prison sentence (6 months) for petty theft (wood from the forest). In order to cross the border with his entire family, he used the documents of the late Michał Kowalski. Later generations of the Kowalski family knew neither Wawrzyniec's story nor his real name. Nevertheless, the Kowalski family carry the same Y-DNA haplogroup as men named Feige and men named Schultz, whose ancestors lived in Silesia in the 18th century. It is very likely that the characteristic mutation arose in the 16th century in Silesia and involved a man with the surname Feige. This surname was used in the Silesian area as early as in the 15th century and most likely came from the name Feit (Latin: Vitus).
PL
Według rodzinnej opowieści, Jan Kowalski osiedlił się w Warszawie pod koniec XIX wieku, po ucieczce z Prus, gdzie nie chciał odbywać służby wojskowej. Badania genealogiczne ukazują nieco inny przebieg wypadków. Z pruskiego Śląska uciekł ojciec Jana, Wawrzyniec Feige. Powodem była zaoczna kara więzienia (6 miesięcy) za drobne kradzieże (drewno z lasu). By z całą rodziną przekroczyć granicę posłużył się dokumentami nieżyjącego Michała Kowalskiego. Późniejsze pokolenia Kowalskich nie znały ani historii Wawrzyńca, ani jego prawdziwego nazwiska. Niemniej, Kowalscy należą do tej samej haplogrupy Y-DNA jak mężczyźni o nazwisku Feige oraz mężczyźni o nazwisku Schultz, których przodkowie w XVIII wieku mieszkali na Śląsku. Jest bardzo prawdopodobne, że charakterystyczna dla tej haplogrup mutacja powstała w XVI wieku na Śląsku i dotyczyła mężczyzny o nazwisku Feige. Nazwisko to używane było w okolicach Śląska już w XV wieku i najprawdopodobniej pochodzi od imienia Feit (łac. Vitus).
Wraz z rosnącym dystansem do XX wieku w narracji literackiej zaczynają dominować luki czasowe. Stają się one także tematem utworów literackich. Artykuł na przykładzie powieści HERTY MÜLLER Atemschaukel (Huśtawka oddechu) i jej genezy, ukazuje w jaki sposób luki w pamięci rodzinnej wypełniane są wspomnieniami i zapisami rozmów autorki z Oskarem Pastiorem, który podobnie jak matka pisarki był więźniem sowieckich łagrów. Dzięki tym rozmowom MÜLLER tworzy – poprzez ʻkompensujące’ wprowadzenie postaci fikcyjnego pisarza Leo Auberga – literacką wizję, przełamującą tabu obozowe. Z kolei BIRGIT WEYHE w komiksie Im Himmel ist Jahrmarkt (W niebie jest jarmark) neutralizuje luki w historii swojej rodziny, kreując werbalne i ikonograficzne wyobrażenia, które pojawiają się już na samym początku komiksu. Luki czasowe od początku XX wieku są przy tym wizualizowane i werbalizowane w taki sposób, że wiarygodność narracji wciąż pozostaje ambiwalentna. Porównanie obu utworów ujawnia zarówno różnice, jak i podobieństwa w literackim obchodzeniu się z rysami w pamięci rodzinnej, które w obu przypadkach sprowadza się do narracyjnej sublimacji.
EN
With increasing distance to the 20th century, time gaps come into focus and are thematized as such. As an example, HERTA MÜLLER’S novel Atemschaukel and its genesis shows how gaps in the family memory are later filled by notes from and conversations with Oskar Pastior, who like MÜLLER’S mother was a Soviet camp prisoner. This has enabled the author to compensate for the indigenous taboo on the camp period, in a ‘representative’ literary way through the fictional writer Leo Auberg. BIRGIT WEYHE, on the other hand, fills in missing periods in her family history in her graphic novel Im Himmel ist Jahrmarkt, mainly through verbal-pictorial inventions, which are explained right at the beginning of the graphic novel. In it, time gaps from the beginning of the 20th century are visualized and verbalized in such a way that the reliability of the narration always remains ambivalent. The comparison of the two works reveals differences and similarities in the literary treatment of absences in the family memory, for which, in both cases, a narrative substitute emerges.
DE
Mit zunehmendem Abstand zum 20. Jahrhundert geraten gerade Zeitlücken in den erzählerischen Fokus und werden als solche thematisiert. Exemplarisch wird an HERTA MÜLLERS Roman Atemschaukel und dessen Entstehung gezeigt, wie Leerstellen im Familiengedächtnis später durch Notizen von und Gespräche mit Oskar Pastior, der wie MÜLLERS Mutter sowjetischer Lagerhäftling war, gefüllt werden. Dies ermöglichte der Autorin, das heimische Lagerzeittabu literarisch ‚stellvertretend‘ durch den fiktiven Schreiber Leo Auberg zu kompensieren. BIRGIT WEYHE hingegen füllt in ihrem Comic Im Himmel ist Jahrmarkt die Fehlzeiten ihrer Familiengeschichte vor allem durch verbal-piktorale Erfindungen, welche gleich zu Beginn des Comics expliziert werden. Darin werden dann Zeitlücken ab dem Beginn des 20. Jahrhunderts derart visualisiert und verbalisiert, dass die Zuverlässigkeit der Narration stets ambivalent bleibt. Der Vergleich beider Werke zeigt Unterschiede wie Ähnlichkeiten im literarischen Umgang mit Fehlzeiten im Familiengedächtnis, aus denen in beiden Fällen ein narratives Substitut hervorgeht.
The present article is aimed at demonstrating the importance of new for Ukrainian historiography direction of public history, for the country’s development and for strengthening its stance at the international arena. Australia is taken for an example, as it has turned from once remote Terra Incognita into one of the leading nations of the modern world. It is emphasized that, regardless of attainments, the identity issue is still as urgent as to other countries in the conditions of a global crisis. The sources of the public history trend are revealed, explained are the factors conducive to its spread planet-wise, attention is brought to the fact that this trend has become a natural result of developments in the science of history in the Western civilization, encompassing countries of Europe, the Americas, and Australia. The latter, being a ramification of the Western civilization branch, has adopted the guidelines outlined by American scholars, driven by pragmatic considerations. Steps are determined in the institutionalization of the said direction, a characteristic is given to the activities of the Australian Center of Public History at Sydney Technology University, of the journal “Public History Survey”, as well as to the specifics of their work in the digital era under the motto: “History for the public, about the public, together with the public”. The same motto is leading the historians working with local and family history, cooperating with the State in the field of commemoration, placing great importance on museums, memorials, monuments. Considering national holidays, particular attention is given to the National Day of Apology, reflecting the complications of Australian history. Like American public history, the Australian one began to give much attention to those groups of population that were previously omitted by the focus of research, namely, the aborigines. A conclusion is made regarding the importance of history in general and public history in particular for the implementation of the national identity policy – an important token of the nation’s stable and successful progress.
UK
Пропонована до уваги розвідка має на меті продемонструвати важливість нового для української історіографії напрямку публічної історії для розвитку країни і для зміцнення її позицій на міжнародній арені. В якості прикладу обрано Австралію, яка перетворилася із колись віддаленої Terra Incognita на одну з провідних держав сучасного світу. Акцентовано на тому, що попри досягнуті успіхи, проблема ідентичності стоїть так само гостро, як і перед іншими країнами в умовах глобальної кризи. З’ясовуються витоки тренду публічної історії, пояснюються фактори, що сприяти його поширенню планетою, звертається увага, що цей тренд став закономірним результатом розвитку історичної науки західної цивілізації, яка обіймає країни Європи, Америки, Австралії. Остання, є відгалуженням західної цивілізаційної гілки, сприйняла орієнтири, накреслені американськими науковцями, здійснені на прагматичних засадах. Визначено кроки в інституціоналізації названого напрямку, характеризується діяльність Австралійського центру публічної історії при Сіднейському технологічному університеті, часопису «Огляд публічної історії», а також особливості їхньої роботи у діджитальну еру під гаслом: «Історія для публіки, про публіку, разом із публікою». Під цим же гаслом публічні історики працюють з локальною і сімейною історією, співробітничають з державою у сенсі комеморації, для якої важливі музеї, меморіали, пам’ятники. При розгляді національних свят, особлива увага приділена Національному дню вибачень, що є віддзеркаленням складності австралійської історії. Подібно до американської публічної історії, австралійська також велику увагу стала приділяти тим групам населення, які раніше не входили до кола інтересів дослідників, а саме аборигенам. Робиться висновок щодо значення історії в цілому і публічної історії зокрема для здійснення політики національної ідентичності – важливої запоруки стабільного і успішного розвитку держави.
This article deals with the problem of representing prominent historical figures in selected biographical works by Walerian Kalinka and Adam Skałkowski. The author’s concern is with demonstrating how changing narrative strategies were used by these scholars to represent national heroes and what influence their general vision of history exerted upon the way in which they created particular historical portraits. A separate strand of analysis concerns the historical figures’ private memory, shaped through family interactions, and the influence it exerted upon the creation of their official biographies.
PL
W artykule poruszony jest problem kreacji wybitnych postaci historycznych w wybranych biografiach autorstwa Waleriana Kalinki i Adama Skałkowskiego. Analiza i interpretacja prowadzona jest w kierunku ukazania zmieniających się strategii narracyjnych zastosowanych w tych biografiach oraz pokazania, jak obraz dziejów, z którym utożsamia się historyk, może wpływać na sposób kreacji bohaterów. Oddzielnym wątkiem jest problem pamięci prywatnej, kształtowanej w kręgu rodzinnym przedstawionych postaci historycznych i jej wpływu na powstanie oficjalnej biografii.
Skala postaw wobec historii przedstawiona w artykule Krzysztofa Malickiego i Krzysztofa Piróga, opublikowanym w EDUKACJI, 138(3), została stworzona na podstawie typologii „pamięci przeszłości” Andrzeja Szpocińskiego i opisuje trzy wymiary kontekstu doświadczania historii. W wyniku przeprowadzonej eksploracyjnej analizy czynnikowej wyłoniono cztery czynniki, które zostały zweryfikowane treściowo poprzez fasadowe porównanie do innych opisanych w literaturze naukowej narzędzi służących do pomiaru różnych aspektów pamięci zbiorowej. Zamiast dziewięcioczynnikowej skali postaw wobec historii zaproponowano cztery skale związane z „pamięcią społeczną”: skalę postaw wobec historii rodziny, skalę postaw wobec historii miejsca zamieszkania, skalę postaw wobec historii rozumianej jako dziedzina i przedmiot szkolny oraz skalę kolektywnych postaw wobec członków grupy własnej przekraczających normy spójności narodowej. Następnie przeprowadzono analizy korelacyjne (N = 3744) pomiędzy wynikami uczniów na opisanych podskalach a płcią uczniów, miejscem ich zamieszkania, ocenami z historii, typem szkoły, wykształceniem rodziców, zadeklarowanym stosunkiem do wiary i praktyk religijnych oraz wynikami testu wiedzy. Wyniki analiz statystycznych oraz refleksja nad literaturą dotyczącą pomiaru pamięci społecznej umożliwiły sformułowanie zaleceń dotyczących stosowania skali postaw wobec historii w przyszłych badaniach empirycznych.
EN
The attitudes towards history scale (Malicki et al., 2016) was developed according to Szpociński’s (2006) „memory of the past” typology and based on three dimensions of historical experience. The nine theoretically predicted types of attitude towards history could not be confirmed empirically. Exploratory factor analysis (EFA) yielded four dimensions, which were confirmed in their definition using other, well described tools for measuring different dimensions of collective memory. In place of a nine dimensional scale, a four dimensional „social memory” scale was proposed for attitudes on: family history; local history; and history as a school subject or history classes; together with collective shame (collective attitude to own group members transgressing national cohesion norms). In the next step, the relationships were investigated between students (N = 3744) and gender, NUTS population size, school grades in history, type of school, parental education and attitudes towards faith and religious practices. The results of the analysis and their discussion form the basis for recommendations in the application of the proposed scale in future empirical studies.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.