Poczucie humoru jest cechą pożądaną zarówno w związkach romantycznych, jak i przyjacielskich a ludzie komunikują swoje poczucie humoru poprzez opowiadanie żartów. Istnieją jednak różnice płciowe w żartowaniu, gdyż mężczyźni opowiadają dowcipy częściej niż kobiety. Korzyści jakie mężczyźni czerpią z żartów wiążą się z takimi podstawowymi motywami społecznymi, jak poszukiwanie i utrzymywanie partnera, przynależność do grupy i zwiększanie bezpieczeństwa. Mniej wiadomo jednak na temat relacji między skłonnością do opowiadania dowcipów a ogólnymi stylami autoprezentacji, czyli taktycznymi sposobami zachowania, które mogą być wykorzystywane w różnych interakcjach społecznych. W naszym badaniu (N = 139 polskich mężczyzn w wieku od 18 do 60 lat [średnia = 29,94, odchylenie standardowe = 11,66]) chcieliśmy zbadać powiązania między stylami autoprezentacji (autopromocją i autoprezentacją), stylami humory (afiliacyjnym, w służbie ego, agresywnym i samodeprecjonującym) oraz skłonnością do opowiadania dowcipów u dorosłych mężczyzn. Odkryliśmy, że mężczyźni skoncentrowani na autopromocji częściej opowiadali żarty a ich style humoru zawierały więcej aspektów afiliacyjnych i wzmacniających samego siebie. Co więcej, stosowanie przez mężczyzn humoru afiliacyjnego całkowicie zapośredniczało związek między autopromocją a tendencją do żartów. Odkryliśmy również, że mężczyźni zorientowani na autodeprecjację częściej używają samodeprecjonującego humoru, ale ich autodeprecjonujące dążenia nie korelują z ich skłonnością do żartowania. Nasze wyniki sugerują, że mężczyźni mogą opowiadać dowcipy, zwłaszcza te zawierające humor afiliacyjny, aby osiągać swoje taktyczne cele związane z autopromocją.
EN
A sense of humor is a desirable characteristic in both romantic and platonic relationships, and people communicate their sense of humor by telling jokes. However, there are sex differences in joking, so men tell jokes more often than women. Men’s benefits from joking correspond with such fundamental social motives, as mate seeking and mate retention, affiliation, and self-protection. However, less is known about the relation between tendency to tell jokes and more general styles of self-presentation, that is, tactical ways of behaving that can be used in many social interactions. In our study (N = 139 Polish men aged 18 to 60 [M = 29.94, SD = 11.66]), we wanted to examine the relationships between self-presentation styles (e.g., self-promotion and self-depreciation), humor styles (e.g., affiliative, self-enhancing, aggressive, and self-defeating), and tendency to tell jokes in adult men. We found that men focused on self-promotion produced humor more often and their humor styles contained more affiliative and self-enhancement aspects. Moreover, men's use of affiliative humor completely mediated the relationship between their self-promotion and their tendency to joke. We also found that men oriented on self-depreciation use more self-defeating humor, but their self-defeating motivation does not correlate with their tendency to joke. Our results suggest that men may tell jokes, especially those involving affiliative humor, to tactically achieve their self-promotion goals.
Karłyk-Ćwik Anna, Satysfakcja zawodowa a style humoru nauczycieli [Job Satisfaction and Teachers’ Humor Styles]. Studia Edukacyjne nr 56, 2020, Poznań 2020, pp. 129-152. Adam Mickiewicz University Press. ISSN 1233-6688. DOI: 10.14746/se.2020.56.7 The article contains a presentation of the results of empirical research, which purpose was to diagnose the general level of teachers’ job satisfaction and its disaggregation depending on gender, age and seniority, and to diagnose styles of humor presented by teachers, as well as to determine the relationship between these variables. The research sample was a group of 113 teachers from 11 randomly selected middle schools from Western Poland. A survey revealed no differentiation of professional satisfaction on the part of the teachers surveyed in terms of sex, age and length of employment. However, it was revealed that self-enhancing humor, relatively weak, but statistically significant (r = 0.289), correlates positively with the level of teachers’ professional satisfaction. The results confirm the assumption that this kind of adaptive humor is an individual factor that holds an important role in increasing a sense of satisfaction and well-being of individuals.
The purpose of the article is the presentation of the ways that humor was understood within the current of positive psychology; the state and advances of research on the significance of this property in achieving and safeguarding a "good life” as well as the legitimacy and possibility of applying the theoretical and research approach devised by the mentioned orientation approaches to issues connected with humor to the field of developmental psychology during the life course. A conceptualisation of humor was presented as a character strength comprising the virtue of transcendence in the approach of Peterson and Seligman, a composite of wisdom in the concept of Webster and of a thinking style, experiencing and action in the theory of Martin. A review of research was then undertaken: humor as a virtue imbuing property; humor correlates understood from the perspective of positive psychology; manifestations of its regulative role and individual differences in humor as a resource contributing to individual growth. In the closing paragraphs a suggestion was formulated regarding humor research as a resource that supports positive development, namely, the fulfilment of developmental tasks, overcoming developmental crises and coping with problems connected with ageing.
Background In recent years, many scientific studies, both in Poland and in the world, have proven that teaching is considered a profession with a high level of stress. The experience of prolonged stress and a lack of abilities to meet challenges can lead to the occurrence of chronic fatigue in teachers. Of key importance in coping with stress are personal resources, which include humor described by humor styles and coping humor. Material and Methods The study involved 166 teachers (145 women and 21 men) aged 23–67 (M = 43.02, SD = 9.98). The following tools were used in the research: the Coping Humor Scale (CHS), the Humor Style Questionnaire (HSQ), the Sense of Stress at Work (PSS-10P) (the Polish modification of the 10-item Perceived Stress Scale – PSS-10), the Checklist Individual Strength (CIS20R) and a personal questionnaire. Results In the light of the research, teachers were characterized by a medium level of the sense of stress at work, coping humor and chronic fatigue. Affiliative and self-enhancing styles dominated in this group. The more often teachers used the affiliative and self-enhancing styles, the less likely they were to experience chronic fatigue. The sense of stress at work mediated the relationship between the positive dimensions of humor and chronic fatigue and its dimensions. In contrast, aggressive and self-deprecating humor styles were not associated with chronic fatigue. Conclusions It can be hypothesized that positive humor protects against chronic fatigue. The sense of stress at work plays an important role in explaining this relationship. Med Pr. 2019;70(3):343–61
PL
Wstęp W ostatnich latach wiele badań naukowych zarówno w Polsce, jak i na świecie dowiodło, że zawód nauczycielski jest związany z wysokim poziomem stresu. Doświadczanie długotrwałego stresu oraz niewielka umiejętność sprostania wyzwaniom mogą doprowadzić do wystąpienia przewlekłego zmęczenia. Kluczowe znaczenie w radzeniu sobie ze stresem mają zasoby osobiste, do których zaliczono humor opisywany za pomocą stylów i radzenie sobie przez humor. Materiał i metody W badaniach wzięło udział 166 nauczycieli (145 kobiet i 21 mężczyzn) w wieku 23–67 lat (M = 43,02, SD = 9,98). Zastosowano następujące narzędzia: Skalę radzenia sobie przez humor (Coping Humour Scale – CHS), Kwestionariusz stylów humoru (Humor Style Questionnaire – HSQ), Skalę odczuwanego stresu w pracy (PSS-10P, polska modyfikacja 10-item Perceived Stress Scale – PSS-10), Kwestionariusz oceny samopoczucia (Checklist Individual Strength – CIS20R) oraz ankietę własną. Wyniki Wartości nasilenia poczucia stresu w pracy, radzenia sobie przez humor i przewlekłego zmęczenia u nauczycieli były średnie. W tej grupie zawodowej dominowały 2 style humoru: afiliacyjny i w służbie ego. Im częściej nauczyciele radzili sobie za pomocą tych 2 stylów, tym rzadziej byli narażeni na przewlekłe zmęczenie. Poczucie stresu w pracy mediowało związek między pozytywnymi wymiarami humoru a przewlekłym zmęczeniem i jego wymiarami. Natomiast humor agresywny i samodeprecjonujący nie był związany z przewlekłym zmęczeniem. Wnioski Można postawić hipotezę, że humor pozytywny chroni przed przewlekłym zmęczeniem. W wyjaśnianiu tego związku istotną rolę odgrywa poczucie stresu w pracy. Med. Pr. 2019;70(3):343–361
Background Humor is considered as a personal resource that allows individuals to effectively deal with stressful situations at work by reducing tension and perceiving the situation as less threatening. By reducing stress, humor contributes to increased job satisfaction. Material and Methods A total of 201 professionally active participants (113 women and 88 men) aged 19–60 years old were qualified for the study – the average age in the study group was 37.76 years (SD = 12.04). The study was conducted for 1 month (at the turn of February and March 2017). The following methods were used in the research: Coping Humor Scale (CHS), Satisfaction with Job Scale (SSP), Sense of Stress at Work Scale (PSS-10-P) and own survey. Results Humor coping with stress partially mediates the relationship between a sense of stress at work and job satisfaction. It is associated with less tension at work and greater job satisfaction. Conclusions Coping humor with stress increases the individual adaptation capacity in the face of stress at work, by shifting the perspective, distancing from problems at work and changing stressors appraisal as less threatening. Med Pr 2018;69(6):621–631
PL
Wstęp Humor jako zasób podmiotowy jednostki pozwala jej redukować napięcia i spostrzegać sytuacje jako mniej zagrażające. Poprzez takie działania wpływa na efektywne radzenie sobie m.in. ze stresem zawodowym oraz zwiększa satysfakcję z wykonywanej pracy. Materiał i metody Do badań zakwalifikowano 201 osób pracujących zawodowo (113 kobiet i 88 mężczyzn) w wieku 19–60 lat – średnia wieku w tej grupie wyniosła 37,76 roku (SD = 12,04). Badania były prowadzone przez miesiąc (przełom lutego i marca 2017 r.). Zastosowano w nich: Skalę radzenia sobie przez humor (Coping Humor Scale – CHS), Skalę satysfakcji z pracy (SSP), Skalę odczuwanego stresu w pracy (PSS-10-P) oraz ankietę własną. Wyniki Radzenie sobie ze stresem przez humor częściowo mediuje związek między poczuciem stresu w pracy a satysfakcją zawodową. Zmniejszając napięcie nerwowe wywołane różnymi sytuacjami związanymi z wykonywanymi obowiązkami pracowniczymi, pozytywnie wpływa na poczucie satysfakcji z pracy. Wnioski Radzenie sobie przez humor zwiększa zdolności adaptacyjne jednostki w obliczu stresu w pracy m.in. poprzez przesunięcie perspektywy i zdystansowanie się do problemów zawodowych. Pozwala także na ponowną analizę i w rezultacie ocenę stresora jako mniej zagrażającego. Med. Pr. 2018;69(6):621–631
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.