The purpose of the article is to present intangible cultural heritage as a resource for a special category of cultural and educational tourism, namely heritage tourism. The authors use embroidery and carpet weaving as examples of intangible cultural heritage. The methods used in the study include a review of foreign and domestic theoretical and methodological developments, analysis of best practices in the field of heritage tourism, field research, analysis of materials collected during a survey of locations and the authors’ personal experience of tourist products. The results of the study outline the development of heritage tourism based on a creative approach as well as strategic plans of the state regarding tourism development. Based on practical experience, the authors present general principles of designing tourist routes, where elements of intangible cultural heritage act as “magnets”. The analysis has indicated elements of intangible cultural heritage that can appeal to tourists under particular circumstances. The authors argue that the development of heritage tourism based on a creative approach to designing tourist products in the form of intangible cultural heritage should popularize it in the national tourism market and promote tourism destinations with intangible cultural heritage, such as embroidery and carpet weaving. These tourist destinations should be used not only to attract domestic and foreign tourists, but also to promote the Ukrainian culture.
The paper is a kind of personal account on the field research of the Ride of the Kings in Vlčnov (May, 2012). Based on this field notes, the author suggests an approach to the event based on the methodologies of political antropology focusing on the concepts of ownership, control, decision-making. He proposes that this kind of approach may reveal the motivations and dynamism of the changes made by the participants of the event. The traditional descriptive perspective seems to be not enough for discovering the motivation of the changes year by year. It might be more useful for the researchers to perceive (and to be perceived) the Ride of the Kings in the ’power field´ of different decision-makers related to the event, not only locally, but on regional, national and international levels as well. It may help us answer some questions, for instance: Who decides about the person of the King and other ’actors’, about the route and stations of the procession (the Ride), about the participants of the festival and the fair. Who decided about the change of the original date and time of the ritual, about the age of the King, about turning the former intimate elements of the ritual into public „performances”, e.g. preparation of the Ride of the Kings at the house of his family? Who decided about the nomination of the Ride of the Kings to the UNESCO’s List, in order to make it more visible as an identity symbol? What motivated the decision makers for their decision? The author presumes that the discovery of the sense and consciousness of different kinds of ownership may reveal the system of control and the intentions for taking responsibilities.
Celem artykułu jest próba przedstawienia konceptualnych ram, w jakich przebiega obecnie dyskurs związany z wielokulturowością Gdańska i W rocławia, który nadaje znaczenia miejscom, zdarzeniom, osobom, stanom rzeczy, porządkując pamięć i kształtując tożsamość. W tym celu skoncentrujemy się na analizie sposobu prezentowania przez ekspertów oraz zwykłych aktorów-laików wzorców tożsamościowych tych dwóch miast z wielokulturowym kapitałem założycielskim. Przywołamy w tym celu niektóre założenia wielowymiarowej koncepcji nowoczesności, w tym teorii strukturacji Anthony’ego Giddensa, w której wyróżnia on wiedzę dyskursywną, czyli taką którą jej posiadacze potrafią ująć w słowa, i praktyczną, ważną w działaniu, ale trudną do werbalizacji. Podejście to wiąże się z przesunięciem akcentu w stronę działających i refleksyjnych jednostek, a także – w naszym przekonaniu – umożliwia pokazanie problemu wielokulturowości w kontekście dyskursywnych i praktycznych kodów konstytutywnych dla tożsamości obu miast. Podstawą empiryczną analizy są wywiady częściowo ustrukturyzowane z ekspertami przeprowadzone w Gdańsku i W rocławiu oraz wywiady kwestionariuszowe z mieszkańcami tych miast. Główna oś rozważań dotyczy zróżnicowania modeli refleksyjności zakorzenionych w praktykach społecznych, potencjale produkcji i reprodukcji miejskości w analizowanym zakresie wielokulturowości.
EN
The aim of the article is to present a conceptual and interpretative framework for most current discourse on the role of multicultural intangible heritage in the process of meaning-making and shaping the identity of the cities of Gdansk and Wroclaw. The focus is on the analysis of various forms of presenting patterns of identity of cities with a multicultural past, exhibited by expert and lay informants from both cities. The conceptual framework uses some elements of a multidimensional concept of modernity, including Anthony Giddens’ theory of structuration, which emphasizes the role of types of knowledge used by various actors of social life and points to active and reflexive individuals. A key word is discursive knowledge – knowledge that can be verbalized and practical – more difficult to express verbally but decisive when it comes to taking action. The focus is on reflexive individuals in their social actions around discursive and practical codes constitutive for urban identity. Empirical data for the analysis was drawn from semi-structured interviews with expert informants and survey questionnaires with lay inhabitants of the two cities. The analysis is focused on a variety of models of reflexivity rooted in social practices, in the potential of production and reproduction of cityness in the context of multiculturalism.
The aim of the article is to provide a detailed ethnographic description of two significant examples of intangible cultural heritage researched during the realization of the fieldwork project Atlas niematerialnego dziedzictwa kulturowego wsi wielkopolskiej (Intangible Cultural Heritage Atlas of Greater Poland Village). The first one is a custom of annual women’s meetings on 8 March during the so-called Sabat Ciot Połajewskich [literally: the Sabbath of Połajowo Aunts], the second one is a local festival of pipers that takes place in Połajewo on 2 January. Despite the fact that they are in a way extensions of old-time local traditions, in their present form both of them have been practised for a relatively short while. The main problem of the article is to find an answer to the crucial question – are they still phenomena belonging to the traditionally understood intangible cultural heritage or rather should be considered a cultural invention introduced by animators to revive the participation in local culture. The analysis is provided in terms of the conceptions of tradition proposed by Jerzy Szacki and Eric Hobsbawm.
PL
Celem artykułu jest szczegółowy etnograficzny opis dwóch wybranych przykładów niematerialnego dziedzictwa kulturowego, odnotowanych w trakcie badań terenowych prowadzonych w ramach projektu Atlas niematerialnego dziedzictwa kulturowego wsi wielkopolskiej na terenie gminy Połajewo (powiat czarnkowsko-trzcianecki). Pierwszym z nich jest zwyczaj dorocznych spotkań kobiet 8 marca, podczas tak zwanego Sabatu Ciot Połajewskich; drugim cykliczne spotkania w Połajewie kolędników-dudziarzy, w drugą niedzielę stycznia. Oba zwyczaje, mimo iż są przedłużeniami lokalnych tradycji zapisanych w przekazach oficjalnych (tryptyk Pokłon Pasterzy, od którego wywodzić ma się tradycja gry na dudach) oraz ustnych (legendy dotyczące obecności w gminie czarownic), w aktualnej formie funkcjonują względnie od niedawna. Głównym problemem towarzyszącym ich opisowi jest postawienie pytania, na ile są one związane z tradycyjnie pojmowanym niematerialnym dziedzictwem kulturowym, na ile zaś stanowią pewne novum kulturowe, wynalezione (invented) przez animatorów w celach ożywienia partycypacji w kulturze lokalnej? Poszukując odpowiedzi na to pytanie, w części analitycznej artykułu odwołuję się do koncepcji tradycji Erica Hobsbawma oraz Jerzego Szackiego.
The article discusses the presence of religious folk songs at the last four editions of “Powiślaki” Festival in Maciejowice (Garwolin District, Mazovia Province). The Festival’s history and significance for the local culture are presented. Performers and their repertoire are described, and a source-based analysis of selected songs is carried out. The songs are discussed in terms of their function and genre, their musical elements are examined. The analysed religious folk songs have demonstrated the continuous transmission of the repertoire of distant provenance, as well as of a style deeply rooted in folk performance. A variety of repertoire, melodic versions and variants not documented before, as well as multi-stanza texts testify to a high artistic level of individual singers and vocal groups. “Powiślaki” in Maciejowice can be regarded as a festival which actively supports the oral and musical traditions of the region and which is a perfect example of safeguarding the intangible cultural heritage.
PL
Artykuł podejmuje problematykę obecności ludowych pieśni religijnych podczas czterech ostatnich edycji festiwalu „Powiślaki” w Maciejowicach (gm. Garwolin, województwo mazowieckie). Przywołano historię festiwalu i jego znaczenie dla kultury lokalnej. Opisano specyfikę wykonawców i repertuaru, dokonano analizy źródłoznawczej wybranych pieśni, które poddano opisowi funkcjonalno- -gatunkowemu i analizie wybranych elementów muzycznych. Badane ludowe pieśni religijne dowiodły ciągłości transmisji repertuaru o odległej proweniencji, jak też stylu głęboko zakorzenionego w ludowym wykonawstwie. Różnorodność repertuarowa, niedokumentowane dotąd wersje i warianty melodyczne oraz wielozwrotkowość przekazów świadczą o wysokim poziomie wykonawców indywidualnych i zespołów śpiewaczych. Maciejowickie „Powiślaki” można uznać za festiwal czynnie wspierający słowno-muzyczne tradycje regionu, stanowiący doskonały przykład ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego.
The 2016 publication The city’s intangible heritage. Musealisation, protection, education sums up an interdisciplinary conference organised by the Historical Museum of the City of Cracow. The book is of particular interest in terms of acknowledging the role of Polish museology in implementing the provisions of the UNESCO 2003 Convention for the safeguarding of intangible cultural heritage. Its novelty in terms of previous similar elaborations results from tackling the city’s aspect of this heritage. There still does not appear to be enough works on the diversity of the cultural areas mentioned in the Convention’s recommendations. It is imperative to expand research beyond the most frequently analysed culture of the countryside, as the city’s heritage is a valuable and diverse aspect of human activity. In recent years it has been particularly prone to fragmentation and degradation because of the dynamics of urban processes, social and economic changes and migrations of peoples. Both the authors of the publication, and the participants in the conference – museum professionals, museologists, heritage interpreters both from Poland and abroad – deal with questions concerning the aspects of identity and the city’s audiosphere, the safeguarding of its intangible heritage, musealisation and depositaries, as well as education
PL
W 2016 r. ukazała się publikacja Niematerialne dziedzictwo miasta. Muzealizacja, ochrona, edukacja, podsumowująca interdyscyplinarną konferencję zorganizowaną przez Muzeum Historyczne Miasta Krakowa. To książka o wyjątkowym znaczeniu dla dostrzeżenia roli muzealnictwa polskiego w dziele wdrażania zapisów Konwencji UNESCO z 2003 r. w sprawie ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Jej nowatorstwo w stosunku do wcześniejszych opracowań o zbliżonym charakterze wynika przede wszystkim z podjęcia zagadnienia obecności przejawów tego dziedzictwa w mieście. Wciąż niedostateczne wydają się przemyślenia nad zróżnicowaniem obszarów kulturowych będących przedmiotem zaleceń Konwencji. Koniecznym jest rozszerzenie badań poza najczęściej analizowaną kulturę wsi, gdyż to właśnie dziedzictwo miejskie należy do szczególnie wartościowych i zróżnicowanych przejawów ludzkiej działalności. Zwłaszcza w ostatnich latach jest ono w sposób spektakularny narażone na fragmentację i degradację ze względu na dynamikę procesów urbanizacyjnych, zmiany społeczno-gospodarcze i migracje ludności. Autorzy publikacji, a zarazem uczestnicy konferencji – muzealnicy, muzeolodzy, interpretatorzy dziedzictwa zarówno z Polski, jak i z zagranicy – problemy te podejmują rozważając zagadnienia związane z tożsamością i audiosferą miasta, ochroną jego niematerialnego dziedzictwa, muzealizacją i depozytariuszami, a także z edukacją.
W niniejszym artykule autorzy skupiają się na badaniu niematerialnego żydowskiego dziedzictwa na Ziemi Międzyrzeckiej. Obiektem zainteresowania są wspomnienia dawnych niemieckich mieszkańców Kreis Meseritz i ich konfrontacja z dokumentami zawartymi w archiwach Instytutu Yad Vashem.W ten sposób autorzy rekonstruują losy dawnych obywateli Kreis Meseritz żydowskiego pochodzenia. Ponadto w artykule zawarto refleksję nad sposobami upamiętnienia międzyrzeckich Żydów.
EN
In this article, which is the second part of the undertaken research, the authors wish to present examples of the intangible legacy of the presence of Jews in Międzyrzecz region. This area is treated as an example in order to show the potential of the Jewish cultural heritage of the Lubuska Land/ Lubuskie Voivodship. We are interested in intangible heritage – the memory of citizens of Jewish origin, contained in memoirs or biographies. We also attempt to reconstruct some fates. In this part of the research, the authors used the method of reconstruct some fates. In this part of the research, the authors used the method of reconstruction and deduction, analyzing and confronting memoirs with documents preserved in archives. Moreover, the sociological method of biographical research was used.
The main issue that is the subject of the article is the question of the importance of selected phenomena of the city of Krakow’s intangible cultural heritage for the identity of those who cultivate it. For more than 70 years, the Museum of Kraków has been working with communities that cultivate local Krakow traditions. Initially, these were communities associated with the Lajkonik parade, the Krakow nativity scenes and the longbow fraternity, joined in recent years by Vistula rafters and Cracovian lace makers. These communities work with the Museum of Kraków for the protection and popularization of their intangible cultural heritage. At the same time, the staff of the Museum of Kraków (Center for the Interpretation of the Intangible Heritage of Krakow, until 2020, the Department of Folklore and Traditions of Krakow) have been carrying out research projects aimed at a more thorough identification of the aforementioned communities, including the importance of the intangible cultural heritage they cultivate for their members’ identity and the role of intergenerational transmission. The material gathered in the course of these projects has not yet been fully utilized in the scholarly discourse on intangible cultural heritage. The article in preparation will be based on this extensive material. Conclusions will help provide answers to questions such as the impact of involvement in maintaining local traditions on the lives of individuals and families, intergenerational transmission and the values intangible heritage is associated with for its keepers. The importance of the issue also stems directly from the 2003 Convention’s definition of intangible cultural heritage, according to which intangible heritage is made up by phenomena that provide a sense of identity and intergenerational continuity.
PL
Głównym zagadnieniem będącym przedmiotem artykułu jest kwestia znaczenia wybranych zjawisk niematerialnego dziedzictwa kulturowego miasta Krakowa dla tożsamości osób je kultywujących (depozytariuszy). Muzeum Krakowa od ponad 70 lat współpracuje ze społecznościami, które podtrzymują lokalne krakowskie tradycje. Początkowo były to społeczności związane z pochodem Lajkonika, szopkarstwem krakowskim i bractwem kurkowym, do których w ostatnich latach dołączyli flisacy wiślani oraz koronczarki krakowskie. Społeczności te współpracują z Muzeum Krakowa w obszarze dotyczącym ochrony i popularyzacji ich niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Jednocześnie pracownicy Muzeum Krakowa (Centrum Interpretacji Niematerialnego Dziedzictwa Krakowa, a do 2020 r. Działu Folkloru i Tradycji Krakowa) realizowali w ostatnich latach projekty badawcze, których celem było dokładniejsze rozpoznanie wymienionych środowisk, obejmujące również znaczenie kultywowanego przez ich przedstawicieli niematerialnego dziedzictwa kulturowego dla ich tożsamości oraz rolę przekazu międzypokoleniowego. Zgromadzony w toku tych projektów materiał nie został jeszcze w pełni wykorzystany w naukowym dyskursie poświęconym niematerialnemu dziedzictwu kulturowemu. Przygotowywany artykuł będzie się opierał na tym obszernym materiale. Wnioski pomogą uzyskać odpowiedzi na pytania, jaki wpływ na życie osób i rodzin ma zaangażowanie w podtrzymywanie lokalnych tradycji, w jaki sposób odbywa się przekaz międzypokoleniowy oraz z jakimi wartościami łączy się niematerialne dziedzictwo dla jego depozytariuszy. Znaczenie tej kwestii wynika też bezpośrednio z definicji niematerialnego dziedzictwa kulturowego z konwencji z 2003 r., zgodnie z którą za niematerialne dziedzictwo mogą zostać uznane zjawiska będące źródłem poczucia tożsamości i ciągłości międzypokoleniowej.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.