As a “doctrinal synthesis of the Christian faith” (St. John Paul II), the dogma of the Immaculate Conception of the Mother of God could serve as a focal point that brings together various theological concepts and approaches pertaining to salvation history. For that to happen, however, it is necessary to delve into anddiscover the richness of Mariology. Often regarded as a secondary discipline, as a context for other disciplines or even as a source of difficulties in ecumenical dialogue, Mariology nowadays needs a revival of its own. The call for constructing an “objective Mariology” presumes that the autonomy of theology as an academicdiscipline will be preserved and that theological reflection on the Virgin Mary will be objectivised in terms of both form and content. To meet these demands, one must strive to respect the supernatural purpose and sources of theology as such, and strengthen and develop biblical Mariology as well as the reflection of theChurch Fathers. Furthermore, there is a need to draw from the rich legacy of the Franciscan school when reflecting on the unity of God’s plan of creation and Redemption in His eternal reasons. Finally, one must not accept a departure from the “hermeneutic of continuity” in the Catholic doctrine on the Most Blessed Virgin Mary, Mother of God, Immaculate and Assumed. The article sets out to describe the essence of the above assumptions and proposes specific conditions that would foster the development of “objective Mariology.” In that respect, it is important to establish the First Person of the Holy Trinity as the starting point for any reflection on the plan of salvation-of which the Immaculate Conception is the ultimate origin and ultimate goal.
PL
Dogmat Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej, jako „doktrynalna synteza wiary chrześcijańskiej” (św. Jan Paweł II), mógłby posłużyć jako ognisko skupiające różne koncepcje i ujęcia teologiczne dotyczące historii zbawienia. Aby jednak tak mogło się stać, potrzeba pogłębienia i odkrycia bogactwa samej mariologii. Często bowiem traktowana jako dziedzina poboczna, jako kontekst dla innych dziedzin czy nawet źródło trudności w dialogu ekumenicznym, potrzebuje dziś swoistej odnowy. Postulat konstruowania tzw. mariologii obiektywnej zakłada zachowanie autonomii teologii jako nauki, obiektywizację merytoryczną i formalną w teologicznej refleksji o Maryi. Aby spełnić te postulaty, należy ubiegać się o uszanowanie nadprzyrodzonej celowości oraz źródeł teologii jako takiej, umacniać i rozwijać mariologię biblijną oraz refleksję ojców Kościoła. Potrzeba także czerpania z bogactwa szkoły franciszkańskiej w refleksji nad jednością planu stworzenia i Odkupienia w odwiecznych zamysłach Boga. Wreszcie nie można zgodzić się na zerwanie „hermeneutyki ciągłości” katolickiej nauki o Najświętszej Maryi Pannie, Matce Boga, Niepokalanej i Wniebowziętej. Artykuł stara się omówić istotę powyższych postulatów oraz proponuje konkretne warunki dla umożliwienia rozwoju tzw. mariologii obiektywnej. Ważnym jej elementem jest wyjście od Pierwszej Osoby Trójcy Świętej w refleksji nad planem zbawienia, którego Niepokalane Poczęcie jest alfalnym i omegalnym elementem.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.