In parliamentary democracies a tendency to show policy in a more personalized way has revealed. Although such a process actually takes places so much the criteria based on which voters make decisions on voting they are not clear. You can assume that voters more susceptible to the personalization process will make a decision based on nonpolitical characteristics of the leader. Is it certain, that on the basis of a superficial assessment image of the leader they make the right choice? During the voting - do we also take more rational criteria such as the power to solve important problems or leadership abilities?
PL
W demokracjach parlamentarnych, uwidoczniła się tendencja do pokazywania polityki w bardziej spersonalizowany sposób. O ile taki proces faktycznie ma miejsc, o tyle kryteria w oparciu o które wyborcy podejmują decyzje dotyczące głosowania nie sąjasne. Można bowiem przypuszczać, że wyborcy bardziej podatni na proces personalizacji będą podejmować decyzję w oparciu o kryteria związane z opinią na temat niepolitycznych cech danego przywódcy. Czy pewnym jest jednak, że na podstawie powierzchownej oceny imagu lidera dokonają właściwego wyboru? Czy głosując uwzględnią także bardziej racjonalne kryteria, takie choćbyjak: kompetencje do rozwiązywania ważnych problemów, czy zdolności przywódcze?
An important role in the process of image cultivation is played by the technologies, related to the appeal to the archaic layers of mass consciousness, in particular, to the use of archetypes. Analysis of the images of the leading Ukrainian politicians – Arseniy Yacenyuk, Yuliya Timoshenko and Vitaliy Klichko – in 2009–2014 testifies that all of them used as a basis of image-building the archetypes of Hero and Warrior in different variations, such as Hero-warrior, Cultural hero, Lady-warrior. The progress of the use of this technology depends significantly on the personal qualities of each politician, as well as on the social and the political circumstances.
The present contribution deals with the issue of political leader as public participant in the context of social security. It is divided into three parts. In the first part author deals with the participants of public policy. The second part analyzes the political leader as a public participant, and a third part focuses on social security.
Artykuł porusza zagadnienie przywództwa w samorządzie lokalnym. Przy zachodzących współcześnie zmianach, opisywanych czasem jako przejście od tradycyjnie rozumianego samorządu do nowoczesnego zarządzania lokalnego, zmieniają się także pozycja i oczekiwania wobec liderów politycznych. Pojęcie lidera politycznego ograniczone jest do osób mających demokratyczną legitymizację, a zatem nie obejmuje osób wpływowych, ale pozostających poza formalnymi strukturami władzy i administracji. Istotne jest rozróżnienie między typem przywództwa (zależnym od formalnego kształtu instytucji samorządowych) i stylem przywództwa (związanym bardziej z osobistą charakterystyką lidera). Artykuł omawia wybrane koncepcje teoretyczne typów i stylów przywództwa, a następnie odnosi je do wyników badań prowadzonych w polskich miastach. Niektóre z koncepcji teoretycznych zastosowane zostały do opisu sytuacji w Polsce. Ostatnie lata przyniosły przejście od typu przywództwa zbliżonego do „modelu kolektywnego” do „modelu silnego burmistrza”. Analiza czterech inicjatyw w dwóch miastach (Poznaniu i Ostrowie Wielkopolskim) pozwala przyjrzeć się ocenom mieszkańców co do rzeczywistych stylów przywództwa. Najbardziej preferowanym przez mieszkańców miast stylem jest postawa koncyliacyjna. Natomiast w rzeczywistych zachowaniach polityków mieszkańcy dostrzegają więcej elementów stylu „bossa miasta” – własnymi siłami realizującego swoją wizję rozwoju. Porównanie oczekiwań z percepcją rzeczywistych zachowań liderów pozwala na skonstruowanie indeksu luki w stosunku do oczekiwań (Expectation Gap Index – EGI). Luka ta jest zazwyczaj niewielka w przypadku budowania ogólnych programów rozwoju, ale zwiększa się przy realizacji konkretnych inicjatyw.
EN
The article discusses political leadership in local government. Change from traditional local government to local governance requires also institutional changes and new roles played by local leaders. The notion of political leader is limited to persons having democratic legitimacy for their role played in local politics. It excludes people, who might be influential but remain outside formal democratic institutions of local government. The article distinguishes between type (which depends on formal institutional settings) and style (more dependent on personal characteristics) of leadership. The article discusses selected theoretical concepts of type and style of leadership and tries to refer them to Polish local governments. Recent Polish reforms have brought a change from the type which was close to a collective model to one closer to a strong mayor form. Analysis of four initiative in 2 Polish cities (Poznan and Ostrow Wielkopolski) allows to formulate some conclusions on citizens’ perception of actual styles of local political leadership. The largest proportion of citizens in analysed cities prefers a style which is close to consensus facilitator. But in a real behaviour of leaders, citizens see more of city boss style, which might be characterized by the implementation of an own vision with internal resources existing within local government structures. Comparison of citizens’ preferences with the perception of actual behaviour of leaders allows to compute an Expectation Gap Index. The gap is usually quite narrow in initiatives focused on the construction of broad development programmes, but it becomes wider if we turn to more concretely focused projects.
Powstały u zarania demokracji ateńskiej spór o rolę retoryki w działalności przywódcy politycznego nie wygasł wraz z końcem tego ustroju. Jego przebieg możemy śledzić m. in. na kartach tekstów Platona, Cycerona i Machiavellego. Platon deklaruje się jako przeciwnik sofi stycznego traktowania retoryki jako narzędzia służącego do manipulacji drugim człowiekiem. Cyceron uznaje, że stosowanie technik retorycznych w celu sterowania wolą słuchacza jest dopuszczalne jedynie w przypadku polityka, którego etyczna postawa jest gwarantem ich prawidłowego wykorzystania. W ujęciu Machiavellego natomiast retoryka odzyskuje charakter, jaki posiadała w przekonaniu sofistów – ma służyć przywódcy politycznemu w realizacji jego planów. Okazuje się zatem, że na skutek odmiennego rozumienia rzeczywistości państwowej, wynikającego głównie z przypisywania różnej wagi orientacji etycznej jednostek sprawujących władzę, wspomniani autorzy dochodzą do odmiennych wniosków, a zainicjowana przez starożytnych Greków dyskusja po wiekach wraca do punktu wyjścia.
EN
A dispute ignited at the dawn of the Athenian democracy about the role of the rhetoric in the activities of political leaders did not fade out completely at the end of that regime. Its course we can track inter alia on the pages of texts written by Plato, Cicero and Machiavelli. Plato speaks against the rhetoric sophistically understood as a tool serving to manipulate other people. Cicero concludes that the use of rhetorical techniques in order to take control over listener’s will is allowed only for a politician, whose ethical attitude is the guarantee of their proper use. However, from the Machiavelli’s perspective, the rhetoric retrieves its sophistic character - to serve political leaders to fully implement their plans. It appears then that on account of different perceptions of the state’s reality, which arise from the particular inclination to attach various levels of importance to the moral sense of individuals in power, these authors come to contrastive conclusions, and the discussion initiated by the ancient Greeks goes back to the starting point centuries later.
The article focuses on populism, a phenomenon topical in the socio-political life of many countries. While it has a significant influence on the politics of countries with relatively little experience of functioning democratic institutions, populism is quite clearly visible also in the modern political space of old democracies. There is a distinct link between exacerbation of socio-economic problems and increasing attractiveness of populism. An important factor contributing to the emergence and growth of populist influences is the inability of political establishments, including fully democratic ones, to respond effectively to changes and new challenges.
The article analyses the problem of political leadership in developing countries on the example of Yemen. The main source of data for the analysis is the personal experience of one of the authors, who worked for two years in the local higher education system. The activity of Yemen’s national leaders, who headed the authoritarian regime in both parts of the country and who coordinated the political, economic and ideological efforts of the authorities, aimed at modernization of the Arab society, has been chosen as the object of the study. The research focuses on the practice of public administration and social transformations, which was implemented in the Yemen Arab Republic and the National Democratic Republic of Yemen, when Ali Abdullah Saleh (1978-2011) and Ali Nasser Muhammad (1972-1986) - prominent representatives of the modernist authoritarianism, headed these countries. First one was an Arab Marxist, the other a moderate Islamic nationalist. The article uses the method of comparative analysis to show the role and importance of political leadership in Yemen under the conditions of the authoritarian regime. The analysis of relevant leaders’ activities provides serious basis for reflection to managers, political scientists and economists.
PL
W niniejszym artykule poddano analizie problem przywództwa politycznego w krajach rozwijających się na przykładzie Jemenu. Wybór tematyki podyktowany jest tym, że w 2020 upłynęło trzydzieści lat od zjednoczenia tego państwa oraz doświadczeniami osobistymi jednego z autorów, który przez dwa lata pracował w tamtejszym systemie szkolnictwa wyższego. Przedmiotem badań jest działalność autorytarnych prezydentów Jemenu i Narodowo-Demokratycznej Republiki Jemenu: Alego Abdullaha Saleha (1978- 2011) i Alego Nassera Muhammada (1972-1986). Pierwszy z nich był arabskim marksistą, drugi – umiarkowanym islamskim nacjonalistą. W artykule zastosowano metodę analizy porównawczej, za pomocą której ukazano rolę i znaczenie przywództwa politycznego w Jemenie w warunkach reżimu autorytarnego.
Considers presented in this article fall under the topic of perspectives of relational leadership. Exploration of the specific mechanism in the construction of the relationships between the political leaders and their followers have been the subject of psychological needs. Complementary to those needs can be the foundation of coherent relations between the leader and his followers. Coherent relationships can also provide the similarity principle which is most frequently mentioned among the many reasons to establish inter-personal relationships. The authors principle in the article is referred to as the cognitive similarities of a leader and his followers. These considerations are preceded by an analysis of a specific type of relationship between a leader and his followers called a charismatic leadership. In this case charisma is not seen as the feature of a single leader, but as a product of the social perception of a larger group of people.
Teza/cel: Tekst ma charakter przeglądowy i jest próbą wskazania użyteczności arystotelesowskiej teorii „miejsc” retorycznych w medioznawczych badaniach wizerunku liderów politycznych i religijnych. Uwzględniono podział topoì na naturalne (antropologiczne) i kulturowe (ideologiczne). Pierwsze z nich rozumiane są jako świadomie bądź nieświadomie głęboko zakorzenione we wspólnej ludzkiej naturze, dotyczą zatem wszystkich ludzi. Drugie z kolei badają sposób realizacji ludzkiej natury w przestrzeniach kultury różnych epok historycznych. Tekst jest głosem w dyskusji i próbą udowodnienia, że teorię toposów można uznać za komplementarną wobec teorii framingu w analizie medialnego wizerunku liderów politycznych i religijnych. Metoda badawcza: W podjętej analizie uwzględniono m.in. kwestie tożsamości, stereotypizacji oraz wybrane wizerunkowe i komunikologiczne wymiary przywództwa politycznego i religijnego. Posłużono się metodą analizy i syntezy. Odwołano się do teoretycznych prac badawczych nad zastosowaniem koncepcji topoì w naukach o komunikacji społecznej i mediach oraz framing analysis takich medioznawców, jak m.in. Norberto Gonzàlez Gaitano, Terézia Rončáková, Piotr Studnicki, Douglas Walton, Chris Reed, Fabrizio Macagno. Wyniki/Wnioski: Toposy mogą być stosowane zarówno do budowania wizerunku pozytywnego jak i negatywnego liderów politycznych i religijnych. Zastosowanie tych samych struktur argumentacyjnych w tekście daje możliwość spotkania się zwolennikom i przeciwnikom określonych osób bądź instytucji. Toposy mają zastosowanie w budowie klucza kategoryzacyjnego i stanowią istotną pomoc w interpretacji tekstu. Można je uznać za teorię komplementarną wobec framingu w analizie medialnego wizerunku liderów politycznych i religijnych.
EN
Purpose: The text is a review and is an attempt to indicate the usefulness of the Aristotelian theory of rhetorical “places” in media studies of the image of political and religious leaders. The division of topoi into natural (anthropological) and cultural (ideological) is taken into consideration. The first one is understood as consciously or unconsciously deeply rooted in the common human nature, and therefore concerns all people. The second one, in turn, examines the way of realization of the human nature in cultural spaces of different historical epochs. The text is a voice in the discussion and an attempt to prove that the theory of topos can be considered complementary to the theory of framing in the analysis of the media image of political and religious leaders. Method: The analysis took into consideration, among others, issues of identity, stereotyping and selected image and communicological dimensions of political and religious leadership. It uses the method of analysis and synthesis. Reference was made to theoretical research work on the application of the concept of topoi in the sciences of social communication and media and framing analysis of such media experts as, among others, Norberto Gonzàlez Gaitano, Terézia Rončáková, Piotr Studnicki, Douglas Walton, Chris Reed, Fabrizio Macagno. Result/Conclusion: Topoi can be used to build both a positive and a negative image of political and religious leaders. The use of the same argumentative structures in the text provides an opportunity to meet supporters and opponents of specific people or institutions. Topoi are used in the construction of the categorization key and are an important help in the interpretation of the text. They can be considered as a theory complementary to framing in the analysis of the media image of political and religious leaders.
DE
These/Ziel: Der Beitrag gilt als eine Übersicht und versucht, auf die Nutzbarkeit der aristotelischen Theorie von rhetorischen Topoi in den Untersuchungen zum Medienbild der politischen und religiösen Anführer hinzuweisen. Man berücksichtigte die Teilung der Topoi in die natürlichen (anthropologischen) und kulturellen (ideologischen). Die ersten von ihnen werden als bewusst bzw. unbewusst tief in der gemeinsamen menschlichen Natur eingewurzelte Topoi verstanden, beziehen sich also auf alle Leute. Die zweitgenannten untersuchen dagegen die Art und Weise, wie sich die menschliche Natur in den Kulturräumen unterschiedlicher historischer Epochen verwirklicht. Der Text gehört zu einer breiteren Diskussion und versucht zu beweisen, dass die Theorie der Topoi gegenüber der Framing-Theorie in der Analyse des Medienbildes der politischen und religiösen Anführer als komplementär zu betrachten ist. Forschungsmethode: In der durchgeführten Analyse berücksichtigte man u.a. die Fragen der Identität, der Stereotypisierung sowie die gewählten Image- und Kommunikationsdimensionen der politischen und religiösen Führung. Man bediente sich der Methode der Analyse und Synthese, griff auf die theoretischen Forschungsarbeiten zur Anwendung der Theorie von topoi in den Kommunikations- und Medienwissenschaften sowie auf die framing analysis verschiedener Medienwissenschaftler wie etwa Norberto Gonzàlez Gaitano, Terézia Rončáková, Piotr Studnicki, Douglas Walton, Chris Reed, Fabrizio Macagno zurück. Ergebnisse/Schlussfolgerungen: Die Topoi finden im Aufbau sowohl eines positiven als auch eines negativen Bildes der politischen und religiösen Anführer Anwendung. Die Benutzung von gleichen Argumentationsstrukturen im Text gibt den Befürwortern und Gegnern bestimmter Personen bzw. Institutionen die Möglichkeit, miteinander zu verkehren. Die Topoi sind im Bau vom Kategorienschlüssel anzuwenden und gelten als eine große Hilfe bei der Textinterpretation. Man kann sie für eine Theorie halten, die gegenüber der Framing-Theorie in der Analyse des Medienbildes der politischen und religiösen Anführer komplementär ist.
The article focuses on the notion of populism analyzed from the point of view of political science and history due to the absence of a universally accepted and often unambiguous interpretation. The thesis concentrates on the complexity of the definition and manifestations of populism. It also offers reflections on populism as perceived by some scholars who have researched this sphere. An integral part of the scientific debate, which has been going on for several decades, presents the standpoint that the category of "populism" as a tool of political analysis, should be abandoned. However, considerable achievements of populism researchers provide a solid foundation for its active penetration by experts in political science. Populism is mostly vivid at lower social and political class levels characteristic of underdeveloped political and legal culture as well as democracy. The inability of people to distinguish realistic proposals from demagogy combined with their low political culture, is actively used by populist leaders to mobilize the masses for political support. The article underlines the author's analysis of populism viewed through the prism of irrational, rational, and technological dimension.
PL
W tekście autorka skupia się na pojęciu populizmu czyniąc to z pespektywy politologii, historii, zdając sobie przy tym sprawę z braku jednoznacznej i powszechnie akceptowalnej definicji poruszanego zagadnienia. Hipoteza o złożoności definicji i ogromnej różnorodności przejawów populizmu u większości autorów zajmujących się populizmem zawsze staje na początku ich refleksji o zjawisku. Nieodłączną częścią debaty naukowej, która toczy się już od kilku dziesięcioleci, jest twierdzenie, że pojęcie „populizmu” jako narzędzie analizy politycznej należy całkowicie porzucić. Tym niemniej, znaczące osiągnięcia badaczy populizmu przyczyniły się do tego, że opracowania dookoła poruszanego pojęcia stanowią źródło do którego dość często sięgają nauki polityczne. Populizm występuje najczęściej w grupach społecznych/politycznych o niskiej kulturze politycznej i prawnej charakteryzujących się dość słabo rozwiniętą demokracją. Niezdolność mas do rozróżnienia realistycznych propozycji od demagogii, stanowi wszystkie te cechy niskiej kultury politycznej, które są aktywnie wykorzystywane przez przywódców politycznych celem mobilizacji poparcia. Autorka postrzega populizm przez pryzmat jego przejawów – irracjonalizmu, racjonalizmu i technokracji.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.