Pedagogika pastoralna jest głęboko osadzona w pedagogice chrześcijańskiej. Wypływają z niej bowiem implikacje do prowadzonych badań nad działalnością wychowawczą Kościoła. Pedagogika chrześcijańska stanowi naukowy system wychowania oparty na podstawowych źródłach chrześcijaństwa, do których należy przede wszystkim Pismo święte. To ono pozwala odnaleźć odpowiedź na fundamentalne pytania dotyczące życia ludzkiego. To prawdziwa księga mądrości wychowawczej. Jednym z centralnych tematów teologii biblijnej, jak i teologii wychowania jest problematyka „człowieka ubogiego”. Artykuł podejmuje zagadnienie ubogich i ubóstwa w Biblii. Poznajemy w nim terminologię jaką autorzy Starego i Nowego Testamentu posługują się na określenie ubogich i ubóstwa. Naświetlona też zostaje sytuacja ubogich w prawodawstwie Starego Testamentu oraz głos, jaki w tej sprawie zabierają prorocy i mędrcy oraz psalmiści. Już w ST jak wynika tekstów ubóstwo nie wiąże się jedynie z wymiarem materialnej nędzy czy niedostatku. Chodzi również (księgi prorockie, mądrościowe, Psałterz) o postawę ducha i serca, której pełnię przynosi swoją osobą i orędziem Jezus Chrystus. Jego wzór naśladował również Kościół apostolski i Ten, który obecnie jest udziałem ludzi wiary.
EN
Pastoral pedagogy is deeply rooted in Christian pedagogy. It is the source of implications of the research on educational activity of the Church. Christian pedagogy is a scientific system of education based on basic sources of Christianity, which is basically the Bible. The Bible allows us to find the answers to all fundamental questions about human life. It is a genuine book of educational wisdom. One of the main topics of both biblical and educational theology is the issue of ‘poor man’. The article tells us about the poor and poverty in the Bible. We get to know the terminology used in the Old and New Testament in the context of the poor and poverty. The situation of the poor in the Old Testament legislation is also exposed as well as the opinion of prophets, wise men and psalmists about this matter. According to the texts of the Old Testament the poverty is connected not only with material misery or lack of certain things. It is also connected with the attitude of soul and heart (the books of prophets, the books of wisdom, the Psalter), which is brought by Jesus Christ Himself within His message. The Apostolic Church also followed His example as well as the One in which people of faith are involved.
Brother Albert Chmielowski has become a hero of several important literary texts, including the hero of two dramas created almost at the same time – during World War II. These are Adam Bunsch’s Gołębie Brata Alberta (1943), (Polish edition 1947 Przyszedł na ziemię święty) and Karol Wojtyla Brat naszego Boga (1944-1950). Both Bunsch and Wojtyla are fascinated by the character of Brother Albert and his life. Bunsch writes his drama as a soldier, artist-painter, literary, and Wojtyla, the future pope, as a priest. In the drama by Bunsch we have shown the way of life choices of Adam Chmielowski, who is looking for his place in life. We first see him as an insurgent soldier from 1863, then as a painter, and finally as a religious servant to the poor. Bunsch’s drama is similar to realistic, moral or biographical dramas. The author did not introduce theological content into it, but he emphasized ethical issues. In Karol Wojtyla’s drama we have a different approach to the character of Brother Albert. This drama is based on the foundation of personalism. It stands the human being in the center with its mystery of existence to relation to God based on love. The plot becomes a pretext for reflection on Mercy, which is pure Beauty. The visualization of Mercy in the discussed play is a picture of Chmielowski Ecce homo. Drama by Wojtyła has a theological tone. His theater is a theater of words, thoughts and philosophical-vision. So, despite significant differences in the concept of theater and drama, both dramas are testimony to the role that Brother Albert played in the current world.
PL
Brat Albert Chmielowski stał się bohaterem kilku ważnych tekstów literackich, w tym jest bohaterem dwóch dramatów powstałych prawie w tym samym czasie – podczas II wojny światowej. Są to Adama Bunscha Gołębie Brata Alberta (1943), (wydanie polskie z roku 1947 Przyszedł na ziemię święty) oraz Karola Wojtyły pt. Brat naszego Boga (1944-1950). Zarówno Bunsch, jak i Wojtyła są zafascynowani postacią Brata Alberta i jego życiem. Bunsch pisze swój dramat jako żołnierz, artysta-malarz, literat, a Wojtyła, przyszły papież, jako ksiądz. W dramacie Bunscha mamy pokazaną drogę wyborów życiowych Adama Chmielowskiego, który szuka swego miejsca w życiu. Widzimy go najpierw jako żołnierza-powstańca z roku 1863, potem jako malarza, a w końcu jako zakonnika posługującego ubogim. Dramat Bunscha zbliżony jest do dramatów realistycznych, obyczajowych czy biograficznych. Autor nie wprowadził do niego treści teologicznych, tylko położył nacisk na kwestie etyczne. Natomiast w dramacie Karola Wojtyły mamy inne podejście do postaci Brata Alberta. Sztuka ta oparta jest na fundamencie personalizmu. Stawia on w centrum człowieka z jego tajemnicą istnienia w relacji do Boga opartej na miłości. Fabuła staje się pretekstem dla rozważań na temat Miłosierdzia, będącego czystym Pięknem. Wizualizacją Miłosierdzia w omawianej sztuce jest obraz Chmielowskiego Ecce homo. Dramat Wojtyły ma wymowę teologiczną. Jego teatr jest teatrem słowa, myśli, filozoficzno-wizyjnym. Tak więc pomimo znaczących różnic w koncepcji teatru i dramatu oba dramaty są świadectwem roli, jaką brat Albert odegrał we współczesnym świecie.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.