Artykuł analizuje akty prawne regulujące funkcjonowanie instrumentów finansowych Unii Europejskiej przeznaczonych dla krajów śródziemnomorskich. Tak zwana ,,Arabska wiosna ludów" związana z pogłębiającym się kryzysem ekonomicznym w Unii Europejskiej zwykle prowadzi do refleksji nad zasługami obecnej polityki zagranicznej, dostępnością zasobów i możliwą weryfikacją celów i metod działania. Autor omawia następujące instrumenty finansowe: MEDA I, II MEDA, ENPI (Europejski Instrument Sąsiedztwa i Partnerstwa), FEMIP (Instrumentu Śródziemnomorskiego Partnerstwa i Inwestycji), NIF (Sąsiedzki Fundusz Inwestycyjny) oraz Fundusz Infrastrukturalny InfraMed. Poczynione w tym tekście obserwacje prowadzą do wniosku, że obowiązujące prawo regulujące funkcjonowanie unijnych instrumentów finansowych przeznaczonych dla krajów śródziemnomorskich, nie odzwierciedla aktualnej sytuacji i wymaga pilnych zmian. Cele charakteryzowanych instrumentów finansowych w absolutnej większości nie zostały zrealizowane. Brak elastyczności, wady długoterminowego planowania, biurokratyczne i instytucjonalne mechanizmy wzmocnionej współpracy i dystrybucja zasobów - są niezbyt przydatne w obliczu gwałtownych zmian społecznych, kryzysu gospodarczego i konfliktów. W obliczu kryzysu jest również ważne, zdaniem autora, wprowadzanie oszczędności i cięć, nie tylko w wysokości pomocy, ale też w samych instytucjach Unii Europejskiej uczestniczących w dystrybucji towarów.
EN
The article is the analysis of legal documents regulating the functioning of EU financial instruments dedicated to the Mediterranean countries. The so-called. “Arab Spring of Nations”, in conjunction with the deepening economic crisis within the EU, tend to reflect on the merits of the current foreign policy, the availability of resources and possible verification purposes and methods of operation. The author discusses the following financial instruments: MEDA I, II MEDA, ENPI (European Neighbourhood and Partnership Instrument), FEMIP (Facility for Euro-Mediterranean Investment and Partnership), NIF (Neighbourhood Investment Facility) and the Infrastructure Fund InfraMed. Observations made in this document lead to the conclusion that the applicable law governing the functioning of EU financial instruments, dedicated to the Mediterranean countries, does not reflect the current situation and require urgent changes. The objectives of financial instruments presented in the absolute majority have not been realized. There is a lack of flexibility, longterm disadvantages of planning, bureaucratic and institutional mechanisms for enhanced partnership and distribution of resources – not very useful in the face of rapid social change, economic crisis and conflicts. In the face of crisis, it is also necessary, in the author’s view, to introduce savings and cuts, not only in the amount of the assistance, but in the same EU institutions involved in the distribution of goods.
The purpose of the article is to analyse the actions of the European Union aimed at supporting higher education, which would lead to recovery from crises and achieving sustainable development. The article uses a descriptive-inductive method by analysing EU communications, regulations and programmes. Crises have at least a dual nature of effects (positive and negative). It is worth emphasising that the tools to tackle a crisis should not be temporary, but should be used to enhance resilience and future development. Moreover, the priorities of EU programmes correspond with the values expressing the essence of the Quintuple Helix. Investment in higher education coincides with these characteristics, but its anti-crisis functions are often overlooked or marginalised. The key role of higher education institutions as a tool to tackle a crisis is included in the Europe 2020 Strategy, and the programmes developed on its basis for the education system are characterised by a commitment to openness and inclusiveness. Higher education corresponds with the indicated anti-crisis properties, at the same time constituting one of the key areas of EU support. The added value of this article is the presentation of the role of investment in knowledge in crises and the importance of this process for the EU.
PL
Celem artykułu jest analiza działań Unii Europejskiej ukierunkowanych na wsparcie szkolnictwa wyższego, które prowadziłoby do wyjścia z kryzysu oraz osiągnięcia zrównoważonego rozwoju. Do realizacji celu wykorzystano metodę opisowo-indukcyjną, analizując komunikaty, rozporządzenia i programy Unii Europejskiej. Kryzysy są zjawiskiem złożonym o co najmniej dualnej naturze skutków (pozytywnej i negatywnej). Kluczowe narzędzia antykryzysowe nie powinny mieć wyłącznie charakteru doraźnego, lecz należałoby stosować je z myślą o zwiększeniu odporności i przyszłym rozwoju. W tym celu UE wspiera kraje członkowskie m.in. poprzez programy, których uogólniony przekrój priorytetów wpisuje się w sfery obejmujące istotę Quintuple Helix. Kluczowa rola instytucji szkolnictwa wyższego jako narzędzia do walki z kryzysem zawarta jest w strategii Europa 2020, z kolei programy tworzone na jej podstawie dla systemu edukacji cechuje dążenie do „otwartości i integracji”. Szkolnictwo wyższe pokrywa się zatem ze wskazanymi właściwościami antykryzysowymi, stanowiąc jednocześnie jeden z głównych obszarów wsparcia UE. Wartością dodaną niniejszego artykułu jest przedstawienie roli inwestycji w wiedzę w kryzysach, wyróżniając także znaczenie szkolnictwa wyższego w strategii UE.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.