W 2017 r. 805 800 pracowników w Niemczech wyraziło zainteresowanie podjęciem szkolenia. Spośród nich prawie 65% skorzystało z kształcenia i szkoleń zawodowych (VET) w systemie dualnym. W sumie dwie trzecie osób zatrudnionych w Niemczech ukończyło dualny system kształcenia (Federalny Instytut Kształcenia i Szkolenia Zawodowego 2018). Fakt, że ponad połowa absolwentów szkół decyduje się na kształcenie i szkolenie zawodowe w ramach swojej ścieżki edukacyjnej (Federalny Instytut Kształcenia i Szkolenia Zawodowego 2015), jest również konsekwencją wysokiej jakości kształcenia i wynikających z tego dobrych perspektyw na zatrudnienie. Soskice (1994) argumentuje, że jednym z ważnych warunków wstępnych wysokiego poziomu jakości kształcenia jest współpraca, która odbywa się między właściwymi organami (głównie izbami rzemieślniczymi oraz izbami handlowo-przemysłowymi) z jednej strony a radami pracowników i handlowymi z drugiej. Kontekst ten jest powszechnie uznawany w literaturze przedmiotu, zwłaszcza w przypadku rad pracowników, na które niemieckie ustawodawstwo nakłada obowiązek zapewnienia jakości szkoleń w firmach (§§ 96–98 Ustawa o stosunkach pracy/ Betriebsverfassungsgesetz, BetrVG). Jakie są czynniki decydujące o wysokiej jakości szkoleni zawodowego? Przedmiotem niniejszego artykułu jest jakość praktyk zawodowych opracowanych przez rady pracowników w małych i średnich przedsiębiorstwach (MŚP) oraz sposób, w jaki doskonalą one kwestie związane z przyuczaniem do zawodu na poziomie przedsiębiorstwa.
EN
805,800 persons were recoded as being interested in entering training in Germany in 2017. Of these, just under 65 percent progressed to vocational education and training (VET) within the dual system. A total of two thirds of those in employment in Germany have completed dual VET (Federal Institute for Vocational Education and Training 2018). The fact that more than half of school leavers opt for vocational education and training as part of their educational pathway (Federal Institute for Vocational Education and Training 2015) is also a consequence of the high (average) quality of training and of the resultant good prospects of employment. Soskice (1994) argues that one of the important prerequisites for the high level of training quality is the cooperation that takes place between the competent bodies (mostly chambers of crafts, chambers of commerce and industry) on the one side and the works councils and trade unions on the other. This context is widely taken as a given within the relevant literature, especially in the case of the works councils, which are accorded extensive information and participation rights for the purpose of securing quality of training at the company within the scope of the German Labour Management Relations Act (§§ 96–98 Labour Management Relations Act / Betriebsverfassungsgesetz, BetrVG). However, what are the determining factors for a high quality of apprenticeship training? The focuses of this paper are the issue of the understanding of apprenticeship training quality developed by works councils at small and medium-sized enterprises (SMEs) and the way they contribute at company level with regard to apprenticeship training matters
The Author considers that it is reasonable to use the theory of personel management to interpret the provisions of employment law. This primarly concerns the issue of forms of employment. This should be applied both with regard to flexicurity and in line with the concept of a flexible company. In accordance with HRM theory, the process of job evaluation should be used when defining the principles of remuneration. At the same time, if the remuneration were to be of a market nature (and thus implement three basic features: attract, motivate and retain), then the evaluation must be carried out in accordance with one of the universal methods. This gives the basis for comparison between different organizations. As far as employment restructuring is concerned, its efficien
PL
Autor stawia tezę, że zasadne jest wykorzystywanie teorii zarządzania personelem do interpretacji przepisów prawa zatrudnienia. Dotyczy to w pierwszym rzędzie problematyki form zatrudnienia. Powinny one być stosowane zarówno z uwzględnieniem modelu flexicurity, jak i zgodnie z koncepcją elastycznej firmy. W świetle teorii ZZL określając zasady wynagradzania, powinno się wykorzystać proces wartościowania stanowisk pracy. Przy czym jeżeli wynagrodzenie miałoby mieć charakter rynkowy (a więc realizować trzy podstawowe cechy: attract (przyciągnąć), motivate (zmotywować) i retain (utrzymać), to wartościowanie musi być przeprowadzone zgodnie z jedną z uniwersalnych metod. Daje to podstawę do porównań między różnymi organizacjami w oparciu o raporty płacowe. Jeżeli chodzi o restrukturyzację zatrudnienia, to na jej skuteczność, zdaniem Autora, ma wpływ merytoryczna wiedza przedstawicieli pracowników o procesach zarządzania. Takim partnerem powinny być więc związki zawodowe mające zaplecze eksperckie lub też w przypadku ich braku rady pracowników
Pojęcie autonomicznego prawa pracy jest zwykle używane w odniesieniu do wszystkich źródeł prawa niewymienionych w art. 87 Konstytucji. Niemniej jednak, zdaniem autora, powinno być ono zarezerwowane dla zbiorowych aktów zawieranych pomiędzy podmiotami uprawnionymi do reprezentowania pracowników i pracodawców, THE AUTONOMOUS LABOUR LAW... 25 w szczególności do układów zbiorowych pracy. Układy zbiorowe pracy (i inne porozumienia zbiorowe) są głównym przedmiotem niniejszego opracowania. Pierwszy problem dotyczy rozszerzenia prawa zawierania układów zbiorowych w znaczeniu podmiotowym. Aktualnie jest to przede wszystkim domena związków zawodowych. Autor sugeruje rozszerzenie prawa do zawierania układów zbiorowych na reprezentacje pozazwiązkowe, i w szczególności ma tutaj na myśli rady pracowników. Kolejne zagadnienie dotyczy grupy pracowników, do których stosuje się postanowienia układów zbiorowych pracy. Zdaniem autora, jest ona określona zdecydowanie zbyt wąsko. Zawieranie układów zbiorowych powinno być dopuszczalne także w sektorze publicznym (rządowym). Postanowienia art. 59 par. 2 Konstytucji RP oraz swoboda prowadzenia rokowań zbiorowych odnosi się także do pracowników sektora publicznego. Trzeci problem tu poruszany to kwestia dochodzenia praw, wynikających z porozumień zbiorowych, przed sądem. Związki zawodowe będące stronami porozumień zbiorowych powinny mieć zapewnioną prawną możliwość wniesienia pozwu przeciwko pracodawcy do sądu pracy. Kolejne kwestie poruszane w tym artykule to problem przenoszenia warunków zatrudnienia wynikających z porozumień zbiorowych do indywidualnych stosunków pracy oraz brak regulacji dotyczących dokonywania zmian i wypowiadania porozumień zbiorowych. Autor odnosi się również do miejsca autonomicznych źródeł prawa pracy (w tym w szczególności układów zbiorowych i innych porozumień zbiorowych) w hierarchii źródeł prawa. W ocenie autora ich znaczenie będzie rosło. Osiągnięcie tego jest możliwe w szczególności poprzez deregulację i uczynienie przepisów ustawowych, ograniczających swobodę prowadzenia rokowań zbiorowych, bardziej elastycznymi.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.