Władze Związku Radzieckiego stworzyły system polityczny, w którym tworzenie mitów, wygodnych dla władzy, było dość prostym zadaniem. Przy każdym „niewygodnym” wydarzeniu prawda została albo po prostu ukryta, albo mitologizowana. W ten sposób powstała alternatywna sowiecka rzeczywistość. Czarnobylską katastrofę, która wydarzyła się 26 kwietnia 1986 r., można uznać za jedno z wielu mitologizowanych wydarzeń w ZSRR. Cel Celem artykułu jest ujawnienie praktycznej technologii formowania rzeczywistości alternatywnej w społeczeństwie sowieckim na przykładzie mitologizacji katastrofy w Czarnobylu (1986). Materiał i metody Przeprowadzono analizy i uogólnienie źródeł archiwalnych, które zostały odtajnione przez Służbę Bezpieczeństwa Ukrainy. Przeprowadzono również analizy źródeł i dokumentów naukowych oraz przegląd sowieckich środków masowego przekazu związanych z tematem. Wnioski Wszelkie dostępne środki konstruowania rzeczywistości alternatywnej (mitologizacji), praktykowane przez KGB (Komitet Bezpieczeństwa Państwowego Związku Radzieckiego) – zatajanie prawdy; niszczenie dokumentów i dowodów rzeczowych; zastraszanie; blokowanie dostępu do źródeł wiarygodnej informacji; tworzenie „prawdy” alternatywnej; rozpowszechnianie jej w mediach – zostały przez władze radzieckie zastosowane. Ale mit okazał się kruchy – przebiegu reakcji chemicznych nie można było podporządkować wytycznym władz radzieckich i zastraszyć metodami KGB, a skutki awarii były zbyt oczywiste, by je całkowicie pominąć milczeniem. Główną przyczyną niepowodzenia w budowaniu radzieckiego mitu o nieszkodliwości promieniowania był rozgłos międzynarodowy.
Uważa się, że w dzisiejszych czasach media cyfrowe, a w szczególności filmy, skutecznie tworzą alternatywną rzeczywistość, oferując swoim widzom doznania wielozmysłowe. Filmy Buddhadeba Dasgupty odgrywają kluczową rolę w tworzeniu indyjskiego kina realistycznego, niosą poważne i mocne przesłanie, działając na nasze zmysły. Jego filmy cieszą się uznaniem szerokiej publiczności, ponieważ opowiadają historie w sposób poetycki i wielozmysłowy. Jego kultowe filmy, takie jak Tahader Katha (1992), Grihajuddha (1982) i Bagh Bahadur (1989), ujawniają najbardziej ponure sekrety ludzkiego umysłu. Z drugiej strony filmy takie jak Charachar (1993), Tope i Uro Jahaj przekazują wyjątkowe poczucie eterycznej egzystencji poprzez swoje wielozmysłowe doświadczenie. W artykule podejmuje się próbę analizy wielozmysłowej estetyki filmowej w wybranych filmach Buddhadeba Dasgupty, które kwestionują kody kulturowe i ustanawiają wzorcowe modele indywidualnej, społecznej i środowiskowej odpowiedzialności poprzez niezwykły przekaz wielozmysłowych doświadczeń. Empiryczna percepcja tych filmów tworzy alternatywną rzeczywistość przy użyciu stylistycznych aspektów narracji. W artykule podjęto również próbę ustalenia, czemu służy ta wielozmysłowa atrakcyjność i w jaki sposób stworzyła nowe kierunki i gatunki w sztuce filmowej.
EN
In the present age, digital media, particularly films have earned the reputation of successfully forging an alternative reality by offering a multisensory experience to the spectators. Playing a pivotal role in the foundation of Indian realistic cinema, the films of Buddhadeb Dasgupta have conveyed serious, hard-hitting messages through their sensory appeal. His films have been widely applauded and recognized for portraying multisensory poetry on celluloid. His iconic films like Tahader Katha (1992), Grihajuddha (1982), and Bagh Bahadur (1989) reveal the bleakest secrets of the human mind. On the other hand, films like Charachar (1993), Tope and Uro Jahaj convey a unique sense of ethereal existence through their multisensory experience. This paper attempts to analyse the multisensory film aesthetics in some selected films of Buddhadeb Dasgupta that question the cultural codes and set exemplary models of individual, social as well as environmental responsibility through its unique portrayal of multisensory experiences. This experiential perception of these films creates an alternative reality with the help of the stylistic aspects of narration. This paper also attempts to find out what purpose is served by this multisensory appeal and how it has opened new avenues and genres in the discipline of film-making.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.