The theory of size-sound symbolism holds that certain phonetic and/or acoustic features of linguistic sounds are able to symbolise the smallness or largeness of different objects. For instance, it has been established that palatal consonants tend to be perceived as “smaller” than non-palatal ones. Similarly, a number of experiments have demonstrated that high front vowels tend to be associated with the notion “small in size,” and open back vowels are more suitable for representing objects which are big. This tendency is supposed to be universal across languages, but some exceptions to the rule have also been noted (cf. Ultan 1978; Diffloth 1994). This article is a continuation of the research described in Stolarski (2011), which showed that palatality is a very important factor in size-sound symbolism in Polish. The palatal /ɲ/ was perceived as “smaller” than the non-palatal /n/ in over 95% of cases. The present paper deals with a similar tendency among vowels. Pairs of artificial words containing natural Polish diminutive suffixes were presented to a representative group of respondents whose task was to choose the “smaller” forms. The obtained results clearly indicate that the high front /i/ is interpreted as much more likely to indicate a diminutive than the open back /a/. The conclusion which emerges from this research is that size-sound symbolism plays a significant role within the Polish diminutive system.
The paper aims at investigating the idea of a symbolic nature of sounds and its implications for in the acquisition of foreign language phonology. Firstly, it will present an overview of universal trends in phonetic symbolism, i.e. non-arbitrary representations of a phoneme by specific semantic criteria. Secondly, the results of a preliminary study on different manifestations of sound symbolism including emotionally-loaded representations of phonemes and other synaesthetic associations shall be discussed. Finally, practical pedagogical implications of sound symbolism will be explored and a number of innovative classroom activities involving sound symbolic associations will be presented.
The paper aims at investigating the idea of a symbolic nature of sounds and its implications for in the acquisition of foreign language phonology. Firstly, it will present an overview of universal trends in phonetic symbolism, i.e. non-arbitrary representations of a phoneme by specific semantic criteria. Secondly, the results of a preliminary study on different manifestations of sound symbolism including emotionally-loaded representations of phonemes and other synaesthetic associations shall be discussed. Finally, practical pedagogical implications of sound symbolism will be explored and a number of innovative classroom activities involving sound symbolic associations will be presented.
The study investigates sound symbolism, concentrating on vowel quality, duration, and pitch in sound-to-size correspondences. Thirty-one native speakers of Polish were asked to rate presented stimuli on a 1–7 point scale ranging from “small” to “big”. The stimuli consisted of /CVC/ sequences, with all six non-nasalized Polish vowels, blocked in three groups. In the first group, vowel quality was investigated, with duration and pitch unaltered. In the second group, vowel was manipulated to increase its duration by 50% relative to a baseline condition. In the third group, F0 of a vowel was linearly downshifted by a scaling factor of 0.8. The results revealed that neither vowel quality nor lowered pitch significantly influenced size ratings. Vowel duration, however, yielded significantly different ratings compared to a baseline condition. Longer durational values yielded “bigger” measures relative to normal duration. This result is taken as evidence that vowel duration has a relatively more robust effect on perception of size in Polish compared to vowel quality and pitch.
The work is dedicated to the analysis and comparison of animal onomatopoeias in Polish, Russian and English languages. Its aim is to reveal the similarities and differences in the speech and structure of onomatopoeic words which imitate animal voices in the three studied languages and their psycho phonological analysis. The studied material has been chosen from Polish, Russian and English children’s literature. The conducted analysis allows to draw some conclusions: onomatopoeias in different, even not related languages, often have similar structure and sound. The differences between them are the result of different perception of animal voices and language limitations. Animal onomatopoeias are an excellent illustration of the theory of sound symbolism – the sounds appearing in them are closely related to the animal character, its size and its habits.
PL
Praca poświęcona została analizie i porównaniu onomatopei zwierzęcych w języku polskim, rosyjskim i angielskim. Jej celem jest ujawnienie podobieństw i różnic w wymowie i budowie wyrazów dźwiękonaśladowczych imitujących głosy zwierząt w trzech badanych językach oraz ich analiza psychofonologiczna. Materiał badawczy wyekscerpowany został z polskiej, rosyjskiej i angielskiej literatury dziecięcej. Przeprowadzona analiza pozwala sformułować kilka wniosków: onomatopeje w różnych, nawet niespokrewnionych językach, często mają zbliżoną budowę i brzmienie. Różnice między nimi mogą być rezultatem różnej percepcji głosów zwierząt i ograniczeń wynikających z dostępnych w danym języku środków językowych. Onomatopeje zwierzęce są wyśmienitą ilustracją teorii symbolizmu dźwiękowego – występujące w nich dźwięki są często ściśle związane z charakterem, rozmiarami, zwyczajami zwierząt, których głosy naśladują.
“Onomatopoeic formations are never organic elements of a linguistic system,” appears in Saussure’s General linguistics, “besides, their number is much smaller than is generally supposed”, he adds (Saussure 1959, 69). Consequently, these linguistic elements have been neglected ever since then in linguistic studies. In my paper, I would like to show that these elements can lead us to detecting basic linguistic phenomena that have not been studied yet, and to present an approach to a linguistic system that does not exclude onomatopoeic formations, but is based on them. The starting point of my research was the large number of Hungarian verbs with an expressive sonority and meaning. In the case of the onomatopoeic verbs we can see a similarity between meaning and form, but not in the case of other verbs whose sound form is expressive and motivated, but the motivation can only be perceived in the light of other verbs with similar sound form and meaning. Since the beginning of the 20th century, Hungarian grammars have referred to these two groups of verbs as differing, but related to each other. However, the relation between sound form and meaning in the two cases differs, and their place in the grammatical system is still unsettled. It is mainly these verbs that are impossible to fit into the traditional morphologies of language, though not only. If we take on a different approach then the traditional one, we can see that the grammar systems prevailing, are by far not the only ones that seem suitable. I will present correlations between elements of the verb structure like the number of syllables, word-ending, sound structure and word meaning, based on a study of Hungarian verbs. These principles only fit into another kind of morphology than the traditional ones, similarly to the verbs that they are based upon.
PL
„Onomatopeje nie są organiczną częścią systemu językowego” – stwierdza de Saussure w Kursie językoznawstwa ogólnego. „Ponadto – dodaje – ich liczba jest znacznie mniejsza niż zwykło się przyjmować” (Saussure 1959, 69). W rezultacie powyższego stwierdzenia, językoznawstwo nie poświęciło wiele uwagi onomatopejom. Niniejszy artykuł demonstruje, iż onomatopeje mogą posłużyć jako punkt wyjścia dla innowacyjnych badań nad podstawowymi zjawiskami językoznawczymi. Ponadto celem artykułu jest zaprezentowanie podejścia do systemu językowego, który nie wyklucza onomatopei, ale traktuje je jako swój podstawowy element. Punktem wyjścia dla badania była grupa węgierskich czasowników o ekspresywnym wydźwięku i znaczeniu. W przypadku onomatopeicznych czasowników możemy zauważyć podobieństwo między ich znaczeniem a formą. Ta cecha odróżnia je od innych motywowanych czasowników, których niearbitralność można zauważyć jedynie w zestawieniu z innymi czasownikami o podobnej formie i znaczeniu. Od początku XX wieku węgierscy gramatycy uznawali te dwie grupy czasowników za odmienne, lecz wzajemnie powiązane. Mimo to w każdym z wymienionych przypadków związek między formą dźwiękową a znaczeniem jest inny, ich zaś miejsce w systemie gramatycznym nadal nie zostało dookreślone. Analizowane czasowniki należą do grupy niedającej się w prosty sposób włączyć do istniejących opisów morfologicznych języka. Jeżeli przyjmiemy podejście odmienne od klasycznego językoznawstwa propagowanego przez F. de Saussure’a, zauważymy, że istniejące systemy gramatyczne nie są jedynymi, które można zastosować przy badaniu onomatopei. Artykuł prezentuje korelację między takimi elementami budowy czasownika, jak liczba sylab, końcówka, struktura dźwiękowa oraz znaczenie. Zaprezentowane reguły, podobnie jak omawiane czasowniki, które posłużyły do ich sformułowania, mogą być opisane jedynie w ramach nietradycyjnych podejść do morfologii.
The paper introduces the concept of phonaesthemes and discusses its relevance for linguistic theory, subsequently trying to identify initial phonaesthemes in Czech consisting of at least two consonants. The sequence /chr-/ seems to be a prototypical phonaestheme in Czech. As only one other sequence (/hň-/) appears to be reliably identifiable as a phonaestheme, it seems that phonaesthemes are not particularly common in Czech, when compared e.g. with English. However, this conclusion might not be warranted if less strict criteria for defining phonaesthemes were applied. The importance of further research into phonaesthemes and sound symbolism in Czech is highlighted by the lack of literature on sound symbolism and iconicity in the Czech lexicon, as seen in the context of the recent research on this topic in other languages.
CS
Příspěvek představuje koncept tzv. fonestému a poukazuje na jeho relevanci pro jazykovědnou teorii, pročež se snaží identifikovat iniciální konsonantické fonestémy v češtině. Prototypickým fonestémem v češtině je patrně /chr-/, a jelikož jediným dalším spolehlivě identifikovatelným fonestémem je /hň-/, zdá se, že fonestémy nejsou v češtině tak časté jako například v angličtině. Pokud bychom nicméně přijali inkluzivnější vymezení fonestémů, je možné, že by tento závěr bylo vhodné přehodnotit. Závěr příspěvku zdůrazňuje důležitost dalšího výzkumu fonestémů v češti- ně především v kontextu problematiky zvukového symbolismu a ikonicity, kterým nebylo v bohemistice – na rozdíl od (nedávné) zahraniční lingvistiky – věnováno příliš pozornosti.
Classical terminology, as reflected in the works of Eugen Wüster, assumes that the meaning of terms should be delimited precisely. Prototype theory can be seen as an existential threat to this approach, because it assumes that there is a gradual transition from clear instances of a concept to non-instances, without a natural cut-off point. The discussion of terms from a variety of different domains suggests that we should distinguish two types, called here terms in the narrow sense (TiNS) and specialized vocabulary. For specialized vocabulary, it is not a problem that concepts have a prototype structure. For TiNS, a clear delimitation of the meaning is required. The introduction of TiNS as a special kind of term raises the question of their status as linguistic objects. For a word, there is no purely empirical basis to determine whether it exists as a word of English (or any other language), because neither English as a language nor any of its words are empirical entities. They exist as theoretical generalizations about speakers’ competence. TiNS are different. They are argued to exist as abstract entities in the same way as pieces of music.
PL
Według klasycznej terminologii, odzwierciedlonej w pracach Eugena Wüstera, znaczenie wyrazów powinno być precyzyjne. Kognitywna teoria prototypu stwarza egzystencjalne zagrożenie dla tego podejścia, zakładając istnienie stopniowego przejścia od klarownych przykładów danego pojęcia do jednostek leksykalnych niebędących tegoż pojęcia egzemplifikacją, wykluczając możliwość wytyczenia granicy oddzielającej jedne od drugich. Analiza terminów z różnych dziedzin sugeruje, że powinniśmy rozgraniczyć dwa rodzaje pojęć: terminy w znaczeniu zawężonym (TiNS) oraz terminy wyspecjalizowane. W przypadku terminów wyspecjalizowanych nie jest problemem, że struktura konceptów oparta jest na prototypie. W przypadku TiNS konieczne jest klarowne sformułowanie znaczenia. Uznanie, że terminy w znaczeniu zawężonym są specyficzną grupą pojęć, stawia nas przed pytaniem o ich status jako jednostek językowych. Nie istnieje empiryczna podstawa umożliwiająca stwierdzenie istnienia jakiegoś wyrazu w języku angielskim (czy też w innym języku), ponieważ ani język angielski, ani żadne z angielskich słów nie są empirycznie doświadczalne. Istnieją jako teoretyczne uogólnienia na temat kompetencji mówcy. TiNS są inne. Istnieją jako jednostki abstrakcyjne w ten sam sposób co utwory muzyczne.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.