Artykuł stanowi próbę przypomnienia pomijanej z reguły w podsumowaniach historycznoliterackich postać Kuby Kozioła, poety najaktywniejszego na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX wieku, autora zaledwie jednego samodzielnego tomu poetyckiego i kilkunastu wierszy publikowanych na łamach prasy transformacyjnej. Chociaż Kozioł był posiadaczem jednego z najbardziej unikatowych głosów w poezji najnowszej, dzisiaj pozostaje pisarzem niedrukowanym i znanym wyłącznie garstce entuzjastów. W artykule jego twórczość zostaje odczytana z perspektywy języków poststrukturalistycznych, nowych i atrakcyjnych w polskiej humanistyce lat dziewięćdziesiątych, oraz w kontekście fundacyjnych dla wierszy Kozioła anglosaskich tradycji literackich, zwłaszcza w kontekście przekładanych przez niego poezji Ezry Pounda. Przypomnienie postaci Kozioła nie polega przy tym na sprowadzeniu poety do roli jednego z rodzimych dekonstrukcjonistów, którzy eksperymentowali z językiem poetyckim, aby demaskować jego nieprzystawalność do rzeczywistości pozajęzykowej. Autor usiłuje wskazywać również te miejsca, w których korespondujące z zachodnimi modami teoretycznymi poezje Kozioła rozmijają się z nimi, pozostawiając poza paradygmatem dekonstrukcjonizmu uwierającą „resztkę”.
EN
The paper is an attempt to recollect a generally omitted from literary historical recapitulation figure of Kuba Kozioł, a poet who reached his peak activity in the 1980s and 1990s, and who authored only one individual poetic volume and a dozen or so poems published in the press of the transformation period. Although Kozioł possessed one of the most unique voices in the latest Polish poetry, he presently remains an unpublished man of letters and is known only by a handful of enthusiasts. In this paper his output is interpreted from the perspective of new and attractive in the Polish 1990s humanities post-structural languages, as well as in the context of his poems’ foundational Anglo-Saxon tradition, especially Ezra Pound’s poems that he translated. Recollection of this figure does not lead to viewing him as one of the native deconstructionists who experimented with the language to unmask its incompatibility to extra-linguistic reality. The author tries to point at such places in which this poetry’s theoretical fashions corresponding with the Western ones miss each other, leaving a pressing “remain” outside of the deconstructive paradigm.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.