W artykule poruszono problematykę ujawnień środków trwałych, w szczególności obiektów infrastruktury leśnej, w których przeważającą część stanowią drogi leśne. Zdarzenia gospodarcze oraz ich ewidencja jakimi są ujawnienia dróg leśnych zostały opisane w oparciu o analizę literatury oraz obowiązujące akty prawa. Praktyka wskazuje, że środki trwałe ujawnione w przedsiębiorstwie w trakcie inwentaryzacji, powodują trudności w prawidłowym ich zaewidencjonowaniu w księgach rachunkowych. Szczególną grupę obiektów leśnych, które nie są w większości przypadków objęte ewidencją księgową stanowią drogi leśne, służące w znacznym stopniu działalności leśnej (pozyskanie drewna, ochrona, hodowla lasu). W niniejszym artykule, na podstawie literatury przedmiotu, obowiązujących ustaw, rozporządzeń oraz wewnętrznych uregulowań prawnych obowiązujących w Państwowym Gospodarstwie Leśnym Lasy Państwowe (na przykładzie wybranych nadleśnictw jednej z Regionalnych Dyrekcji Lasów Państwowych), przedstawiono przyczyny ujawnień środków trwałych oraz sposoby ich ujęcia w księgach rachunkowych. Zaprezentowane w artykule metody wyceny odniesiono do ewidencji dróg leśnych posiadających odrębną identyfikację według planu kont Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. W Państwowym Gospodarstwie Leśnym Lasy Państwowe w ewidencji środków trwałych ujmowane są te drogi leśne, które zostały przekazane nieodpłatnie lub w formie darowizny, powstałe w wyniku budowy albo przebudowy. Pozostała część infrastruktury leśnej (drogi), nieobjęta ewidencją księgową, stanowi grunty leśne związane z gospodarką leśną.
EN
The article touches upon the issue of disclosing tangible assets, and especially the objects being part of the forestial infrastructure the overwhelming part of which are the forestial trails. The economic events and the listing of those that the disclosures of the forestial trails are have been described based on an analysis of the literature and the legislative acts currently in force. The practice shows that the tangible assets disclosed at an enterprise at the time of taking inventory constitute, in the face of the superior principles of the accounting act, an unconsolidated legal interpretation, thus causing a difficulty as regards to the correct listing of the transactions under the accounting books. A particular group of the forestial objects which in most cases are not subject to listing under the accounting books are the forestial trails which, to a far extent, serve the forestial activities (obtainment of wood and protection and cultivation of the forest). Based on the literature studied, the legal acts currently in force, ordinances, the internal legal regulations in force at the State Forests National Forest Holding, and also on the basis of select forest districts belonging to one of the Regional Directorates of the State Forests, presented have been the reasons for the disclosures of the tangible assets and the ways of listing them under the accounting books. The appraisal methods presented in the article are a mimicry of the way of listing the forestial trails that are identified separately in the cost and funding estimates, in compliance with the State Forests National Forest Holding account plan concerning as to how and on which accounts individual economic operations are to be booked. In the listing of the tangible assets belonging to State Forests National Forest Holding disclosed are those of the forestial trails that have been passed into possession free of charge, as a donation, or have come into existence as a result of a construction or reconstruction process. The remaining part of the forestial infrastructure (i.e. roads), which is not subject to listing under the accounting books, constitutes the forestial grounds associated with the forestial management.
The article discusses the administrative regulations regarding the disclosure of secret and top-secret information in the Russian Federation. Moreover, it presents the effective penal code provisions directed against the disclosure of state secrets in Russia and the interpretation of these provisions. The author does not limit himself only to Russian constitutional, administrative and criminal regulations but gives examples of Polish corresponding laws. Additionally, in connection with the fact that criminal law provisions often contain non-specific references to other legislation, the article presents administrative acts of the protection system of public secrets. On the basis of the formulated conclusions, it was recognised that the Polish legislation lacks an individual provision penalising the fact of obtaining secret or top-secret information as a result of committing a separate unlawful act. It can be the basis to formulate postulates de lege ferenda. It should be noted that the article does not exhaust the topic, but only indicates selected issues of the protection system of state secrets in Russia. Initiated study can be used to carry out in-depth comparative research on this topic in the future.
PL
W związku z brakiem piśmiennictwa poświęconego prawodawstwu, które dotyczyłoby ochrony informacji niejawnych w Federacji Rosyjskiej (dalej: FR), należy uznać za niezbędne chociażby ogólne omówienie systemu ochrony tajemnic państwowych w Rosji. Przedstawienie instytucji prawnych naszego wschodniego sąsiada jest też pretekstem do próby przeprowadzenia analizy porównawczej rozwoju systemu ochrony tajemnic publicznoprawnych w Rzeczpospolitej Polskiej (dalej: RP). Należy nadmienić, że w Polsce odrodzonej w 1918 r. kodeks karny był początkowo tożsamy z kodeksem rosyjskim, co było spowodowane przyjęciem tzw. kodeksu Nikołaja Tagancewa z 1903 r. Po II wojnie światowej kilkudziesięcioletnie pozostawanie Polski w strefie wpływów politycznych Związku Radzieckiego przyczyniło się do unifikacji formalnie odrębnych systemów prawnych. Dotyczyło to szczególnie sfery tajemnicy odnoszącej się do potencjalnych działań militarnych w ramach ówczesnego Układu Warszawskiego oraz podtrzymywania socjalistycznego ustroju państwa. Zmiany polityczne w RP po 1990 r. były podstawą ewoluowania systemu prawnego w kierunku demokratycznego państwa prawa, czego wyrazem było przyjęcie Konstytucji RP w 1997 r.1 Wstąpienie Polski do NATO (1999 r.) i do Unii Europejskiej (2004 r.) determinowało dostosowanie systemu ochrony informacji niejawnych do standardów obowiązujących w państwach członkowskich tych organizacji, z jednoczesnym uwzględnieniem konstytucyjnego prawa obywateli do informacji publicznej. Tak określona tematyka badawcza implikuje hipotezę, że aktualne systemy ochrony tajemnicy państwowej w Rosji oraz informacji niejawnych w Polsce wykazują istotne różnice.
Celem artykułu jest analiza praktyki stosowania zasady jednokrotnego przesłuchania wyrażonej w art. 185a Kodeksu postępowania karnego, która gwarantuje małoletniemu pokrzywdzonemu ochronę przed negatywnymi skutkami udziału w czynności. Badanie przeprowadzono w marcu i kwietniu 2020 r. metodą indywidualnego wywiadu telefonicznego wśród 19 sędziów z wydziałów karnych sądów rejonowych i okręgowych oraz 12 biegłych psychologów. Do powtórnych przesłuchań dochodzi, gdy zawnioskuje o to oskarżony, który nie miał obrońcy w czasie pierwszego przesłuchania, lub gdy wyjdą na jaw nowe istotne okoliczności, których wyjaśnienie wymaga ponownego przesłuchania. Według respondentów do takiej sytuacji często dochodzi w wyniku przesłuchania małoletniego w fazie in rem postępowania przygotowawczego. Badani są przeciwni powtórnemu przesłuchiwaniu małoletnich świadków przestępstw. Aby uniknąć konieczności powtarzania czynności, sędziowie stosują różne strategie, chociaż nie zawsze są przekonani, czy są one efektywne i zapewnią małoletnim pokrzywdzonym ochronę również na kolejnych etapach postępowania karnego.
EN
The aim of the article is to analyse the practice of applying the principle of single interview, expressed in The Article 185 of the Code of Criminal Procedure, which guarantees protection of a child witness of a crime against the negative effects of participation in the proceeding. The study was conducted using the method of individual telephone interview in March and April 2020 among 19 judges from the criminal departments of district and regional courts and 12 expert witnesses. Repeated interviewing takes place when the accused, who did not have a defense attorney during the first interview, requests it or when new, previously unknown circumstances come to light. According to the respondents, such a situation often takes place as a result of the minor being interviewed at the preparatory stage of the proceedings. The respondents are against repeated interviewing of child witnesses. To avoid repetition, judges use different strategies, although they are not always convinced that the strategies are effective and will ensure protection for child witness also at subsequent stages of criminal proceedings.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.