This article concerns the topicality of the message of the apostolic exhortation of Benedict XVI Ecclesia in Medio Oriente regarding the issue of social-religious nature on building unity in diversity. Unity is being built through actions about inner and external peace and justice in love and mutual respect, whose source is Jesus Christ. It is necessary for the credibility of the testimony of communion of Christʼs disciples, obliging for constant conversion, formation and life consequences.
The elimination of religious references in the CFR’s preamble can be interpreted as a disregard for the tradition of appeals to God and Christianity, typical for the most EU member states, which should be reflected in the EU symbols in the name of respecting the principle of unity in diversity. The rejection of invocatio Dei is a sign of reluctance to the functioning of the religious factor in the public space, based on the anti-clericalism rooted in the French Enlightenment, despite the declaration expressed in the Charter that its axiological layer primarily reflects the common constitutional traditions of the member states.
Both the discussion around the axiological roots of human rights adopted in the Charter of Fundamental Rights of the European Union, as well as concerns about the uncontrolled increase of EU competences in the area of human rights protection have resulted in the establishment of restrictions on the Charter’s impact on national legal systems, among others in the form of declarations and protocols incorporated into primary law at the request of certain member states, including Poland. Despite legal doubts concerning their effectiveness in protecting national traditions against harmonization in the spirit of left-wing liberalism, they express a consensus arising from the desire to respect the principle of unity in diversity.
PL
Zarówno dyskusja wokół aksjologicznych źródeł praw człowieka przyjętych w Karcie Praw Podstawowych UE, jak i obawy dotyczące niekontrolowanego wzrostu unijnych kompetencji w dziedzinie ochrony praw człowieka skutkowały ograniczeniem wpływu Karty na krajowe systemy prawne, m.in. poprzez deklaracje i protokoły przyjęte na wniosek niektórych państw członkowskich, w tym Polski. Pomimo wątpliwości prawnych dotyczących ich skuteczności w ochronie tradycji narodowych przed harmonizacją w duchu lewicowego liberalizmu, są one wyrazem konsensusu wynikającego z chęci poszanowania unijnej zasady jedności w różnorodności.
Celem niniejszego artykułu jest ukazanie różnic dotyczących regulacji praw osób LGBT w państwach należących do Unii Europejskiej. Dokonano porównania ewolucji przepisów prawnych w poszczególnych państwach członkowskich. W rozważaniach ujęte zostały także daty przystąpienia danego państwa do Wspólnoty Europejskiej/Unii Europejskiej oraz regulacji podjętych wobec społeczności LGBT. Kwestie te należy uznać za istotne, biorąc pod uwagę kryteria kopenhaskie, które dane państwo musiało spełnić, przystępując do UE. W badaniu zadano pytanie, czy i w jakim tempie regulacje dotyczące związków partnerskich korespondowały w poszczególnych państwach z wprowadzeniem pozostałych postulatów dotyczących społeczności LGBT. Zwrócono uwagę na wątek związany z datą przystąpienia państw członkowskich do Unii Europejskiej. W kontekście dyskursu społeczno-politycznego w Polsce, dotyczącego konsekwencji takich regulacji, przeanalizowano regulacje w państwach, które razem z Polską wstąpiły do UE w 2004 roku. Główną hipotezą jest, że przyjęcie regulacji dotyczących małżeństw jednopłciowych w UE nie jest koniecznym następstwem wcześniejszego zalegalizowania jednopłciowych związków partnerskich. Wprowadzeniem do analizy jest przedstawienie kryteriów kopenhaskich, czyli wytycznych otwierających drogę do wstąpienia w struktury Unii Europejskiej, a także międzynarodowych postulatów społeczności LGBT. Biorąc pod uwagę dynamikę wprowadzanych regulacji w Europie i na świecie oraz jednocześnie, traktowanie ich w Polsce nadal w kategoriach kontrowersyjnych, wybrano te najczęściej dyskutowane wątki. Należą do nich jednopłciowe związki partnerskie i małżeństwa oraz adopcja dzieci przez pary homoseksualne.
EN
The aim of this article is to analyse the differences in the regulation of LGBT rights in the Member States of the European Union. The evolution of legal provisions in individual Member States is compared. The considerations also include the date of accession to the European Community / European Union and the regulations adopted by states for the LGBT community. These issues should be considered as important, taking into account the Copenhagen criteria that a given country has to meet when joining the EU. The question was asked in this research is whether and at what pace the regulations on same-sex partnerships corresponded in individual countries with the introduction of other postulates concerning the LGBT community. Attention was paid to the issue related to the date of accession of the Member States to the European Union. In the context of the sensitive social and political discourse in Poland regarding the consequences of such regulations, the regulations in the countries that joined the EU in 2004 with Poland were analysed. The main hypothesis is that the adoption of same-sex marriage regulations in the EU is not a necessary consequence of previously legalising same-sex partnerships. The introduction to the analysis is the presentation of the Copenhagen criteria, i.e., the guidelines that open the way to joining the structures of the European Union, as well as the international postulates of the LGBT community. Considering the dynamics of introduced regulations in Europe and in the world, and at the same time, treating them in Poland in controversial categories, the most discussed topics were selected. These topics include same-sex partnerships and marriage, and the adoption of children by same-sex couples.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.