In previously published papers (Przegląd Sejmowy no. 5(142)/2017 and 2(163)/2021) the authors proposed definitions of notions: normativity, redundancy, and uselessness of the legal text and analysed from a typological point of view the basic units of the integral (articulated) part of normative acts, i.e. legal provisions. In this text, the analysis has been extended to include the other elements of the legal text, i.e.: preambles, titles, subtitles, definitions in brackets, footnotes and attachments, which contain sentences and other elements (tables, equations, graphics, maps, sheet music). The terminology has also been extended to include fragments of provisions, normative acts as a whole, and plural provisions. These elements can (with some definitional amendments) be analysed in the same way as provisions using the categories: “doubles”, “widows”, “orphans”, and “botches”. In their closing remarks, the authors signaled the need to complement the analysis with a theoretical and comparative perspectives: to confront the proposed theses with the leading normative and descriptive theories of legal text drafting and interpretation. The fourth part of this cycle of papers, devoted to these problems, is currently being prepared.
In a previously published article (Przegląd Sejmowy No. 5(142)/2017) the authors proposed definitions of the following concepts: normativity, redundancy and uselessness of a legal text. The article provides a typological review of Polish legal texts. The authors analysed the basic units of the integral (articulated) part of normative acts, i.e. legal provisions, showing their normativity, redundancy, and uselessness. The analyse includes: internal preambles, provisions describing the object and subject scope of the act, legal principles, programme and task provisions, meliorative provisions, emendations, permanently unrealisable regulations, legal definitions. The analyses led to identification of four basic types of errors in legal provisions, which were named: “doubles”, “widows”, “orphans”, and “botches”. In their closing remarks, the authors signalled the need to supplement the analysis with a description of non-integral (non-articulated) parts of normative acts. Another part of the study, devoted to these problems, is currently being prepared.
The article presents, analyzes, and interprets the concept of useless violence, which appears in the fifth part of Primo Levi's book "The Drowned And The Saved". Levi tries to capture the specificity of the violence used by the German Nazis with this concept. The author's approach to the phenomenon of useless violence is extended to include additional accounts by witnesses and the findings of researchers who deal with the functioning of concentration camps and the phenomenon of Nazi terror. In this way, the description of a certain form of violence developed by the author who is also a victim of it obtains support and broad commentary.
PL
Artykuł zawiera prezentację, analizę oraz interpretację pojęcia przemocy zbędnej, które pojawia się w piątej części książki Primo Leviego Pogrążeni i ocaleni. Levi podjął próbę uchwycenia przy pomocy tego pojęcia specyfiki przemocy stosowanej przez niemieckich nazistów. Sposób ujęcia fenomenu bezużytecznej przemocy przez tego autora zostaje rozszerzony o dodatkowe relacje świadków oraz ustalenia badaczy, którzy zajmują się sposobem funkcjonowania obozów koncentracyjnych oraz fenomenem nazistowskiego terroru. W ten sposób charakterystyka pewnej formy przemocy, którą wypracował autor, będący jednocześnie jej ofiarą, uzyskuje poparcie i szeroki komentarz.
The article Between Uselessness and Inculpating. The Functions of the Concept of the Original Sin in the Modern Catholic Thought concentrates on the meaning of original sin in the thought of the pope John Paul II. On one hand the concept of original sin seems to be useless since it is not used as an argument in the reflection on the concrete human suffering in the main document dealing with this topic, Salvifici doloris. The author discovers, however, that the concept of original sin may play a major role in the process of inculpating human beings. In this sense its function is similar to the concept of redemptive suffering that is the most important explanation of human suffering according to Salvifici doloris. The function of the latter is to change traditional meaning of the theodicy by creating a basis for what may be called “anthropodicy”, which is a tendency to accuse and justify man in the face of suffering in the world. In uncomfortable points of Christian doctrine absolute creativity of God is unexpectedly replaced by the powerful creativity of man.
Celem artykułu jest rekonstrukcja teorii „niezapomnianego” wypracowanej przez Waltera Benjamina na kartach jego eseju Zadania tłumacza oraz w szkicach poświęconych twórczości Franza Kafki. Ukonstytuowanie się tego konceptu można odczytywać zarówno jako wynik inspiracji teologicznych i materialistycznych w myśli autora Pasaży, jak i postawy krytycznej, nazywanej przezeń „materializmem historycznym”. Bliższa analiza inkryminowanego splotu pojęciowego prowadzi do rekonstrukcji rozproszonej w pismach krytycznych Benjamina „ontologii przedmiotu”, wchodzącej w dialogiczny związek ze stworzonymi równolegle koncepcjami fenomenologicznymi, marksistowskimi czy psychoanalitycznymi. Celem rozważanej konstrukcji pojęciowej jest opisanie paradoksalnej natury rzeczy, która wyszła z użycia, znajdującej się na granicy pomiędzy wyczerpaniem, a unicestwieniem. Istotnego wsparcia i inspiracji dla analiz zaprezentowanych w artykule dostarczyła dokonana przez Gorgio Agambena reinterpretacja pojęcia „niezapomnianego” w kontekście idei pamięci-archiwum
EN
The aim of this article is the reconstruction of Walter Benjamin’s theory of “unforgettable” in his essay “Task of the translator” as well as his writings about Franz Kafka. This concept can be explained as a result of antithetical (at once theological and materialistic) inspirations of Benjamin’s thought and also as a consequence of his critical position, which he named “historical materialism”. A Closer look into the title concept leads to recreating Benjamin’s ontology of object/thing, and puts it into a dialogue with rival theories – psychoanalytical, henomenological and Marxist. The concept of “unforgettable” describes the paradox nature of being (thing, tool, material or virtual object), put at rest between destruction and annihilation, which is felt through its “cracks”. The main support and inspiration for the analysis presented in article was found in works of Giorgio Agamben, who reconstructed Benjamin’s idea of “unforgettable” in the sense opened by idea of memory-archive.
The aim of the article is to analyze the figure of a child in the fiction of Kate Chopin, an American proto-feminist writer, on the example of her novel The Awakening and three short stories: “Beyond the Bayou”, “Désirée’s Baby” and “Ripe Figs”. Characters are analyzed here in terms of James Phelan’s mimetic, thematic and synthetic components as well as character’s dimensions and functions. It is argued that children in Chopin’s fiction contribute to the development of the narrative by transforming the dimensions of adult characters into their functions. Chopin portrays two types of children common in the literature of the period: the economically useful child (a little laborer) and the economically useless but emotionally priceless child (a mascot). A third type of child emerges especially in Chopin’s short stories: the child that is extremely useful in psychological and moral terms. This figure adds moral depth to the narratives, prompts the adult characters to evolve and serves as a source of in-text instabilities or as a medium of transferring the narrative tensions. The child’s psychological and moral value on the level of the plot translates into their narrative significance on the level of story construction.
PL
Artykuł omawia znaczenie postaci dziecka w twórczości amerykańskiej pisarki protofeministycznej Kate Chopin na przykładzie powieści Przebudzenie (The Awakening) oraz trzech opowiadań: Beyond the Bayou, Désirée’s Baby i Ripe Figs. Podstawą analizy postaci jest podejście Jamesa Phelana, opisujące mimetyczne, tematyczne i syntetyczne elementy postaci literackich i wprowadzające pojęcia ich aspektów oraz funkcji. Dzieci w twórczości Chopin przyczyniają się do rozwoju narracji poprzez przekształcanie aspektów postaci dorosłych w ich funkcje. Chopin konstruuje dwa typy postaci dziecięcych powszechne w literaturze jej epoki: dziecko przydatne ekonomicznie (małego robotnika) oraz dziecko nieprzydatne gospodarczo, ale bezcenne pod względem emocjonalnym (maskotkę). Ponadto szczególnie w opowiadaniach pisarki pojawia się trzeci rodzaj dziecka: bohater o wielkim znaczeniu psychologicznym i moralnym. Ta postać nadaje opowieści moralną głębię, motywuje rozwój i przemianę postaci dorosłych, a także stanowi źródło wewnątrztekstowych niestabilności lub pełni funkcję środka przekazu napięć narracyjnych. Psychologiczna i moralna wartość postaci dziecięcych na poziomie fabularnym przekłada się na ich znaczenie na poziomie konstrukcji opowiadań.
Pojęcie communitas, wprowadzone do dyskursu antropologicznego przez Victora Turnera pod koniec lat 60. XX wieku, powróciło do debaty humanistycznej u progu XXI wieku za sprawą Roberta Esposito. Niniejszy esej przywraca zmarginalizowaną przez Esposito antropologiczną tradycję w myśleniu o tym, co wspólne. Autorka podkreśla znaczenie procesualności i antystrukturalności egalitarnych form bycia razem oraz ich potencjał wyzwalania kreatywności. Analizując relację między munus a ludus, ukazuje teatralność jako immanentną właściwość communitas. Skupienie na estetycznych i twórczych aspektach wspólnotowości pozwala odsłonić i nazwać wiele jej form oraz scharakteryzować rozmaite modele teatralnej communitas. Autorka wskazuje na nienormatywny i transformacyjny potencjał teatru eksperymentalnego (Jerzy Grotowski, Sarah Kane, Ron Athey, Krzysztof Garbaczewski), by podkreślić kolektywny, efemeryczny i ekscesywny charakter teatru wymykającego się ekonomii rynku, a także uwydatnić znaczenie transwersalnej communitas, w której człowiek jest tylko jednym z wielu aktorów. Niektóre wątki argumentacji zostały rozwinięte w umieszczonej w aneksie rozmowie z Leszkiem Kolankiewiczem.
EN
The term communitas, introduced into anthropological discourse by Victor Turner in the late 1960s, returned to humanist debates at the threshold of the twenty-first century by way of Roberto Esposito. Referring to Esposito’s concept of communitas, this essay brings out the anthropological tradition in thinking about the common, which Esposito had marginalized. The present author emphasized the importance of processuality and antistructural dimensions of egalitarian forms of togetherness, along with their potential to liberate human capacities of creativity. Examining the relation between munus and ludus, she shows theatricality residing immanently in the root of communitas. Focusing on the aesthetic and creative dimensions of togetherness helps in detecting multiple forms of commonality, and indicates various models of theatrical communitas. Exploring a nonnormative, transformative potential in experimental theater (Jerzy Grotowski, Sarah Kane, Ron Athey, Krzysztof Garbaczewski), she emphasizes collective, temporal, and excessive natures of theater that eschews the market-driven economy, along with the importance of a transversal communitas where the human being is only one of many actors. Some threads of the argumentation are expanded upon in a conversation with Leszek Kolankiewicz, included as an appendix.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.