Celem artykułu jest namysł nad wrażliwością człowieka i jej rozumieniem, jak również nad znaczeniem kształtowania wrażliwości dla jakości codziennego funkcjonowania. Problemem badawczym jest pytanie: Jakie jest oblicze wrażliwości człowieka? Struktura artykułu składa się z trzech części: teoretycznej i empirycznej charakterystyki wrażliwości oraz praktycznego wymiaru jej kształtowania w procesie wychowania.Teoria wrażliwości ma charakter interdyscyplinarny. W rozumieniu wrażliwości wyróżniono cztery komponenty: poznawczy, emocjonalny, działaniowy i moralny. Funkcję zintegrowania poszczególnych aspektów rozumienia wrażliwości przypisano teorii pedagogicznej. Badania empiryczne dotyczące wrażliwości ukierunkowane są na jej zdiagnozowanie oraz szukanie związków z innymi zjawiskami. Konstruowane są skale do pomiaru wrażliwości dzieci, młodzieży i człowieka dorosłego. Wskazano przykłady prac badawczych polskich i zagranicznych uczonych. Empiryczna charakterystyka wrażliwości wskazuje ją jako fenomen, który może być traktowany jako zasób służący sprawnemu funkcjonowaniu człowieka w życiu codziennym. Wnioski z teoretycznej i empirycznej charakterystyki wrażliwości potraktowano jako istotną przesłankę kształtowania wrażliwości w procesie edukacji i wychowania. Stanowią one część trzecią artykułu i mogą być wykorzystane do kreowania i korygowania praktyki wychowania.W tekście potraktowano wrażliwość jako silną stronę człowieka (cnotę), którą można i należy kształtować w procesie wychowania. Jest ona niezbędna do kształtowania pozytywnych relacji intrapersonalnych i interpersonalnych. Dewaluowanie wrażliwości można uznać za wskaźnik swoistego regresu człowieczeństwa.
Nowadays climate change is one of the greatest global problems that affects in different extent particular countries and regions. Negative impact of global warming shows not only in form of ecosystem degradation, but also in affecting societies and economies. In this paper, based on available literature, a vulnerability of economy and society of Mongolia to climate change was presented. It is a starting point for assessment of adaptive capabilities of socio-economic system of Mongolia.
PL
Dziś zmiany klimatu są jednym z głównych problemów globalnych, w różnym stopniu dotyczącym poszczególnych krajów i regionów. Niekorzystne oddziaływanie globalnego ocieplenia przejawia się nie tylko w degradacji ekosystemów, ale dotyka także społeczeństw i gospodarek. W artykule na podstawie dostępnej literatury przedstawiona została wrażliwość gospodarki i społeczeństwa Mongolii na zmiany klimatu. Stanowi to punkt wyjścia do oceny zdolności adaptacyjnej systemu społeczno-gospodarczego Mongolii do tych zmian.
This article deals with the evaluation of resilience and vulnerability in Ostrava and Karviná between 2000 and 2010 from the socio-cultural perspective. These cities embody typical representatives of post-industrial urban entities in the Czech Republic. The socio-cultural component of life is indispensable for the explanation of other processes in researched territories. Ostrava’s higher resilience can be accounted for by its more favorable position within settlement system of the whole region.
PL
Artykuł dotyczy ewaluacji rezyliencji i wrażliwości Ostravy oraz Karviny w latach 2000–2010 analizowanej z perspektywy społeczno-kulturowej. tego rodzaju miasta reprezentują typowe jednostki poprzemysłowe w Republice czeskiej. komponent społeczno-kulturowy jest nieodzowny do wyjaśnienia innych procesów w ramach badanych terytoriów. Wysoka rezyliencja Ostravy może być tłumaczona przez jej bardziej korzystna pozycje w systemie osadniczym całego regionu.
Edmund Bojanowski – wielki społecznik, patriota i zwolennik koncepcji pedagogicznej wychowania integralnego. Skutecznie działał na rzecz odrodzenia narodu i własnego środowiska, zwłaszcza wiejskiego. Jego myśl i dzieło aktualnie realizuje Stowarzyszenie Rodzina Bł. Edmunda Bojanowskiego. Dla jego członków priorytet stanowi formacja, która dynamizuje do niesienia konkretnej pomocy potrzebującym i gromadzenia różnych środowisk wokół dobra.
EN
Edmund Bojanowski – was a great community worker, patriot and proponent of the pedagogic idea of integral education. He efficiently worked for the rebirth of the nation and the environment, especially the rural one. His ideas and work are currently fulfilled by the Association of Blessed Edmund Bojanowski Family. The formation, which is a priority for its members, reinvigorates to support people in need and congregate around the goodness various communities.
Kategoria wrażliwości postludzkiej (nazwa zaczerpnięta z prac Rosi Braidotti) wydaje się pojęciem kluczowym dla zrozumienia charakteru współczesnej posthumanistyki. Nie oznacza ona zakwestionowania wartości człowieka samego w sobie, lecz skłania nas do ponownego przemyślenia jego podmiotowości w kontekście relacji z innymi bytami i w kontekście globalnych procesów ekonomicznych (w tym ekonomii wrażliwości i jej dyskursywnego charakteru). Wrażliwość powinna łączyć empatię z wiedzą i umiejętnością umiejscowienia się w relacjach z innymi bytami (ludźmi, zwierzętami, grupami społecznymi). Jest radykalnym gestem odwagi w czasach skrajnego indywidualizmu i nietolerancji.
EN
The category of post-human sensitivity (taken from the work of Rosi Braidotti) seems to be a key concept for understanding the nature of modern posthumanist. It doesn’t mean to challenge the man himself, but leads us to the need to rethink its subjectivity in the context of relations with other beings and in the context of global economic processes (including the context of economic sensitivity and its discursive character). Sensitivity should combine empathy with the knowledge and ability to be in a relationship with other entities (people, animals, social groups). It is a radical gesture of courage in times of extreme individualism and intolerance.
The article investigates the impact that the growing use of flexible work arrangements in Poland has on employment and on how it is responding to changes in GDP. The analysis covers the period from the first quarter of 1995 to the final quarter of 2012. It focuses on Impulse Response Functions (IRF) based on Vector Autoregressive models (VAR) for GDP and various employment measures. The results reveal some changes in the responsiveness of employment when aggregate demand changes, the authors say. However, the data does not confirm a link between these changes and an increased use of flexible work arrangements. Meanwhile, changes in responsiveness and the divergence of long-term trends between the main sectors are cyclical in nature, the authors argue. They conclude that the growing role of flexible work arrangements has an unclear impact on the relationship between employment and production in individual business sectors.
PL
Celem artykułu jest zweryfikowanie czy stopniowe upowszechnianie elastycznych form zatrudnienia w Polsce znajduje odzwierciedlenie w zmianach reakcji zatrudnienia na PKB. Jako metodę badawczą zastosowano analizę wrażliwości zatrudnienia na dynamikę PKB w okresie 1995q1–2012q4, polegającą na estymacji funkcji reakcji na impuls (IRF), opierającej się na wielu modelach wektorowej autoregresji (VAR) dla PKB i miar zatrudnienia. Uzyskane wyniki badania wskazują, że na poziomie zagregowanym oraz w rozbiciu na sektory zachodzą pewne zmiany we wrażliwości zatrudnienia na popyt zagregowany, lecz dane nie potwierdzają zależności pomiędzy uelastycznieniem a tymi zmianami. Silnie widoczna jest natomiast cykliczność zmian we wrażliwości oraz rozbieżność długookresowych trendów pomiędzy głównymi sektorami gospodarki. Na podstawie badania można postawić wniosek, iż trudno jest jednoznacznie wskazać, czy zmiany w zależności zatrudnienia od produkcji w poszczególnych sektorach powiązane są bezpośrednio z rosnącą rolą elastycznych form zatrudnienia.
While there is consensus that social and political commitment plays a key role in career counselling, most strategies do not address this issue directly and practically. Faced with this challenge, we propose an intermediate narrative tool, called discursive validation, to be included in career counselling settings to promote social and individualised changes that enable the construction of careers for vulnerable emerging adults. Through a case study, we present and discuss the use of discursive validation and evaluate its effectiveness by means of the LACQuA (Life Adaptability Qualitative Assessment), which analyses changes in our participant’s personal narrative. The findings indicate changes in reflexivity in clients’ narratives and their psychosocial repositioning. The limitations and potentials of the proposed tool are discussed.
PL
Chociaż istnieje zgoda co do tego, że zaangażowanie społeczne i polityczne odgrywa kluczową rolę w doradztwie zawodowym, większość strategii nie odnosi się do tego problemu bezpośrednio i praktycznie. W obliczu tego wyzwania zaproponowaliśmy narzędzie narracyjne, zwane Walidacją Dyskursywną, które, włączone do praktyk doradztwa zawodowego, umożliwiając budowanie kariery przez wrażliwych młodych/wschodzących dorosłych, przyczyniać się może do promowania zmian społecznych i indywidualnych osób. Poprzez studium przypadku przedstawiamy i omawiamy wykorzystanie Walidacji Dyskursywnej oraz oceniamy jej skuteczność, analizując zmiany w osobistej narracji za pomocą LACQuA (Life Adaptability Qualitative Assessment). Odkrycia wykazały pojawienie się zmian w refleksyjności, w narracjach klientów i repozycjonowaniu psychospołecznym. Omówiono ograniczenia i możliwości proponowanego narzędzia.
The aim of the article is to present sensitivity in the context of Jean-Paul Sartre’s existential thought. Based on the definition of sensitivity as the ability to react to stimuli, the author discusses three chosen types of reaction: feeling, premonition and compassion, and puts them in the perspective of the respective themes from Sartre’s philosophy of existence: being, time and relationship. The paper discusses the place and role of the concept of sensitivity in existentialism, arguing that every human being thrown into this world is forced to react to stimuli due to his or her existential construction. The author also introduces the concept of existential sensitivity – a logical consequence of our life to which we are all condemned.
Observing our life in the modern world of today’s technology, the author is wondering whether we are facing sensitization or desensitization of technology users. The problem is discussed in the context of technomorphization of humans on the one hand, and anthropomorphisation of machines on the other. In the analysis the sociological approach is confronted with other perspectives, particularly the cognitive and anthropological ones, which are inevitable in HMI (human-machine interaction) studies. The author concludes by trying to answer a number of questions: Are we truly experiencing technomorphization? Is it only bringing us harm, or does it also have something useful to offer? Can the technology support sensitivity? And finally, will the machines themselves not turn out to be pre-programmed for sensitivity in the future?
On the chronic need for sensitivity in the contemporary world It is extremely rare that humanistic discourse reflects on the category of sensitivity, a topic in a way perceived as a taboo and thus excluded. If discussed at all, it is usually juxtaposed with a rational, matter-of-fact and emotionless view of reality. In other words, it tends to be oversimplified, consequently turning into a misleading dichotomy where something is either rational or affective, with a clear line of demarcation between the two. The age of enlightenment has brought a distinct devaluation of emotions, feelings, “animal instincts”, and finally, of magical thinking in favour of reason. The author of the article forms a thesis that sensitivity, while devaluated and depreciated, constitutes one of the most important keys to understanding the condition of postmodern human. She argues that life in a world drained out of emotions is indeed dysfunctional, both for individuals and consequently, for entire societies.
From empathy to agency. How to shape the sensitivity of young people in modern school? The aim of the article is a reflection on the condition of the contemporary “politics of sensibility”, at the basis of which we find a thinking about a man combined with a widespread belief that “nothing human is alien to me”. The author concentrates on the need to educate (develop) the humanistic sensibility of the pupils and academic youth living in a global world. Sensibility is treated as: 1) the main task of Polish language education, 2) a value and a welcome socio-cultural competence. A relationship between the concept of empathy and the more content rich category of sensitivity is shown. Theoretical considerations have been “lit up” with proposals for actions, especially aimed at the practical implementation of topics currently “unfashionable”, i.e. old age, illness, suffering and loneliness. Attention has also been paid to the paradox of the 21st century world, dominated by consumerism and convenience, in which a meeting with another human being (in the spirit of empathy and sensitivity) can provide many young people with tangible personal benefits.
PL
Celem artykułu Od empatii do sprawczości. Jak kształtować wrażliwość młodzieży we współczesnej szkole? jest refleksja nad kondycją współczesnej „polityki wrażliwości”, u podstaw której znajduje myślenie o człowieku połączone ze znanym przekonaniem, że: „nic, co ludzkie, nie jest nam obce”. Tematyka rozważań koncentruje się na potrzebie kształcenia (rozwijania) wrażliwości humanistycznej młodzieży (szkolnej i akademickiej), żyjącej w globalnym świecie. Wrażliwość traktowana jest jako: 1) naczelne zadanie szkolnej edukacji polonistycznej, 2) ważna wartość i potrzebna kompetencja społeczno-kulturowa. Ukazany został związek między pojęciem empatii a bardziej pojemną kategorią wrażliwości. Rozważania teoretyczne „oświetlono” propozycjami działań, skierowanych szczególnie na praktyczną realizację tematów współcześnie „niemodnych”, tj.: starości, choroby, cierpienia, samotności. Uchwycony został także paradoks świata XXI wieku, zdominowanego przez konsumpcjonizm i wygodę, w którym spotkanie z drugim człowiekiem (w duchu empatii i wrażliwości) może dostarczyć młodym ludziom wiele – wymiernych korzyści osobistych.
The article begins by presenting the texts of Ramón Turró on the trophic origin of knowledge. After the introduction, these ideas of Turró are conceived as a complementary theory to the epistemology of Kant, exposed mainly in the Critique of the Pure Reason. Turró’s theories, thus understood, would explain how knowledge begins in experience, while the epistemology of Kant would refer to the rational mechanisms that give universality and necessity to scientific knowledge. That is to say, Kant realizes an epistemological theory, whereas Turró carries out a psychological theory of the genesis of the knowledge. From this perspective, and based on some texts by Miguel de Unamuno, the article briefly analyzes concepts as fundamental as reality, existence, space, knowledge, instinct or behavior. In the final part, a brief reflection on the concepts of animal phronesis and nutrition in Aristotle is included, in which the Stagirite is postulated as a precursor of the ideas of Turró.
ES
El artículo comienza presentando los textos de Ramón Turró sobre el origen trófico del conocimiento. Tras la introducción, estas ideas de Turró se conciben como una teoría complementaria a la epistemología de Kant, expuesta principalmente en la Crítica de la razón Pura. Las teorías de Turró, así entendidas, explicarían cómo comienza el conocimiento en la experiencia; mientras que la epistemología de Kant, haría referencia a los mecanismos racionales que dotan de universalidad y necesidad al conocimiento científico. Es decir, Kant realiza una teoría epistemológica, mientras que Turró lleva a cabo una teoría psicológica de la génesis del conocimiento. Desde esa perspectiva, y apoyándonos en algunos textos de Miguel de Unamuno, el artículo analiza, sucintamente, conceptos tan fundamentales como el de realidad, existencia, espacio, conocimiento, instinto o conducta. En la parte final se incluye una breve reflexión acerca de los conceptos de phrónesis animal y nutrición en Aristóteles, en la que se postula al Estagirita como precursor de las ideas turronianas.
PL
Artykuł rozpoczyna się od przedstawienia tekstów Ramóna Turró na temat troficznego pochodzenia wiedzy. Po wprowadzeniu autor niniejszego opracowania wskazuje, że idee Turró są pomyślane jako uzupełniająca teoria epistemologii Kanta, ujawniona głównie w Krytyce czystego rozumu. Rozumiane w ten sposób teorie Turró mogą wyjaśniać, w jaki sposób wiedza zaczyna się w doświadczeniu, podczas gdy w epistemologii Kanta odnoszą się do racjonalnych mechanizmów, które dają uniwersalność i konieczność wiedzy naukowej. Kant realizuje bowiem teorię epistemologiczną, natomiast Turró przeprowadza psychologiczną teorię genezy wiedzy. Z tej perspektywy, oraz w oparciu o teksty Miguela de Unamuno, autor artykułu pokrótce analizuje pojęcia tak fundamentalne, jak: rzeczywistość, istnienie, przestrzeń, wiedza, instynkt czy zachowanie. W końcowej części znajduje się krótka refleksja nad Arystotelesowskimi koncepcjami zwierzęcej phronesis i żywienia, w których Stagiryta może być uznany za prekursora idei Turró.
The paper views human sciences as a kind of cultural bond, building unity across all divisions and boundaries. For this purpose it uses arguments proposed by such intellectuals as Nussbaum, Rorty, Markowski and Assmann. It aims at justification of the thesis that humanities serve intrinsic integration and development of personality, social integration, maintaining bonds with the past and history, and creating a sense of common destiny of all human beings. Human sciences expand our horizons, allowing us to transcend the limits of our inborn egoism, they teach us how to imaginatively reach beyond and above the local perspective, creating foundations for interpersonal solidarity, respect, tolerance and compassion. The present political trends in Poland and in the world clearly favor natural and technical sciences, tending to devaluate and to marginalize humanities, which can be a prognostic of cultural regress, with unpredictable consequences for the future.
The paper aims to outline ways in which the category of sensitivity is perceived and valued in terms of a theory of modern reportage. Self-reflexive statements by such journalists as Ryszard Kapuściński, Wojciech Tochman and Jacek Hugo-Bader are analyzed, who throughout their professiographic reflections often return to this topic. The research reveals that the findings made by these journalists correspond to a significant extent with Susan Sontag’s conclusions in her book Regarding the Pain of Others. On the one hand, the reporters seem to treat sensitivity as a desirable attitude adopted by a journalist in his or her encounter with others, and on the other hand, as a quality that in some cases may stand in conflict with journalistic professionalism.
New technologies operate according to Boolean ratiomorphic mechanisms (ratiomorphism can be defined as unconscious, innate, genetically determined and survival-driven cognitive faculties of organisms). Consequently, the contemporary media are not conducive to either cognitive or – most of all – emotional sensitivity. Instead, it is being suppressed and eliminated from social life, and so is empathy. The disappearance of emotional sensitivity and empathy is a serious threat to the human world as we (still) know it. Paradoxically, the hope for saving them may involve a certain form of ratiomorphism that I the author of the article call refers to as axiomorphism. Axiomorphism is when ratiomorphism is teleonomically oriented toward ethical and aesthetic values recognized in the human world, such as goodness or beauty.
The article is an attempt at a cross-sectional view of the principles of constructing a child hero in the literature of Polish Romanticism, with reference to characters from selected popular literature of that period. The breakthrough that took place in the way of presenting the child, its experiences and emotions, and the evaluation of childhood by the creators of Romanticism inspires us to seek answers to the questions about what values were noticed in children, what made them unique, how their relationships with adults were shaped (including with parents), with peers and siblings, which was the specificity of their sensitivity and differences in the way they perceive the world (the role of imagination and dreams) and confrontation with the experiences of existence, often traumatic, leading to suicide. The discovery of the child as an autonomous being resulted in a revolutionary approach of artists of Romanticism, making the immature beings, alongside the mad, the people and the poets, revelators of the romantic world view, including epistemology based on an extra-rational way of getting to know the world and explaining its complex mechanisms.
PL
Artykuł jest próbą przekrojowego oglądu zasad konstrukcji bohatera dziecięcego w literaturze polskiego romantyzmu, z odniesieniem do postaci z wybranej literatury powszechnej tego okresu. Przełom, jaki dokonał się w sposobie przedstawiania dziecka, jego doświadczeń i emocji oraz wartościowania okresu dzieciństwa przez twórców romantyzmu, inspiruje do poszukiwania odpowiedzi na pytania, jakie walory dostrzeżono w dzieciach, co stanowiło o ich wyjątkowości, jak kształtowały się ich relacje z dorosłymi, z rówieśnikami i rodzeństwem, na czym polegała specyfika ich wrażliwości i odmienności w sposobie oglądu świata oraz konfrontacji z doświadczeniami egzystencji, często traumatycznymi, prowadzącymi do śmierci samobójczej. Odkrycie dziecka jako bytu autonomicznego zaowocowało rewolucyjnym podejściem twórców romantyzmu czyniących z istot niedorosłych, obok szalonych, ludu i poety, rewelatorów romantycznego światopoglądu, w tym epistemologii wspartej na pozarozumowym sposobie poznawania świata, objaśniania jego złożonych mechanizmów.
Tematem artykułu jest studium przypadku - projektu i realizacji Dnia Sztuki, nowej, aktywnej formy edukacji artystycznej zastosowanej w gimnazjum. Część pierwsza to ilustracja zaistniałego kryzysu w edukacji artystycznej, w części 2. opisano znaczenie tradycyjnych metod nauczania – rysunku i malarstwa. W częściach 3. i 4. pokazano trudności wieku dojrzewania i próbę znalezienia nowych działań twórczych dla grupy docelowej. W części 5. omówiono poszukiwanie nowych form wypowiedzi artystycznej zgodnej z oczekiwaniami młodzieży. Część 6-7 to opis właściwy projektu i form realizacji dnia sztuki, który odbył się w warszawskim gimnazjum. Artykuł zamykają wnioski będące analizą przeprowadzonego projektu o charakterze ogólnym, dotyczące znaczenia i formy edukacji plastycznej.
EN
The theme of the article is a case study – the project and accomplishment of the Art Play Date, a new, active form of artistic education applied in a grammar school. The first part is an illustration of the crisis that has occurred in artistic education; in the second part, the author described importance of the traditional methods of teaching: drawing and painting. In the parts 3 and 4, she showed difficulties of adolescence and an attempt to find new creative activities for the target group. In the fifth part, she discussed the search of new forms of the artistic statement compliant with the youth’s expectations. The parts 6 and 7 are the very description of the project and form of implementation of the Art Play Date which took place in a Warsaw grammar school. The article is capped by conclusions being an analysis of the carried out project of a general nature, concerning the importance and form of artistic education.
The aim of the analyzes carried out in this paper is to show that within the multitude of theories of perception which center their main presuppositions around the idea of action and embodiment, we can distinguish a body of approaches, which characteristically emphasize the following claims: that it is the living organism that should serve as perceiving subject; that perceptual states are not only a form of action but primarily a form of consciousness; that perceptual information is obtained by perceiving subjects from the environment by means of so-called perceptual invariants (i.e. structural indicators, which allow organisms to recognize such perceptual properties as color, shape, size, intensity of sound, type and direction of smell, tactilely given texture, etc.).
XX
Celem analiz przeprowadzanych w tym artykule jest wykazanie, że w wielości teorii percepcji, które koncentrują swoje główne założenia wokół idei działania i ucieleśnienia, możemy wyróżnić zbiór podejść, które charakterystycznie podkreślają następujące twierdzenia: że żywy organizm powinien służyć jako podmiot postrzegający; że stany percepcyjne są nie tylko formą działania, ale przede wszystkim formą świadomości; że informację percepcyjną uzyskuje się przez postrzeganie podmiotów ze środowiska za pomocą tzw. niezmienników percepcyjnych (tj. wskaźników strukturalnych, które pozwalają organizmom rozpoznać takie właściwości percepcyjne, jak kolor, kształt, wielkość, natężenie dźwięku, rodzaj i kierunek zapachu, dotykalnie sprawdzalna tekstura itp.).
Aesthetic experience and mystical experience are similar in three stages of development. The first is to focus attention on detail. The artist does this in relation to the used element of the surrounding reality by bringing out something special in it, while the mystic seeks God's footprints in the natural world. In the second stage, the artist pushes away what distracts him, and he also frees himself from artistic conventions to create his intended work in an original way. In turn, the mystic cleanses himself of his weaknesses and attachment to the world. In the third stage, the artist can contemplate his work, and the mystic is able to experience the presence of God. The artist's temporary satisfaction passes. And in its place there is a sense of inadequacy between the intended idea and its inefficient implementation in a limited form. On the other hand, the mystic, after a moment's experience of God's presence, is aware that the object of his desire exceeds the limits of all possibilities of knowledge. Beauty and God appear as the two names of the One.
PL
Doświadczenie estetyczne i doświadczenie mistyczne są podobne w trzech etapach rozwoju. W pierwszym chodzi o skupienie uwagi na szczególe. Artysta czyni to w stosunku do używanego elementu otaczającej rzeczywistości, przez wydobywanie z niego czegoś szczególnego, z kolei mistyk szuka w świecie natury ślady Boga. W drugim etapie artysta odsuwa od siebie to, co go rozprasza, a także on uwalnia się od artystycznych konwencji, aby tworzyć swe zamierzone dzieło w sposób oryginalny. Z kolei mistyk oczyszcza się ze swoich słabości i przywiązania do świata. W trzecim etapie artysta może kontemplować swe dzieło, a mistyk jest w stanie doświadczać obecności Boga. Chwilowa satysfakcja artysty mija. A w jej miejsce wsącza się poczucie nieadekwatności między zamierzonym pomysłem a jego nieudolnym urzeczywistnieniem w ograniczonej formie. Natomiast mistyk, po chwilowym doświadczeniu obecności Boga, jest świadomy, że przedmiot jego pragnienia przekracza granice wszelkiej możliwości poznania. Piękno i Bóg jawią się jako dwa imiona Jednego.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.