The aim of this article is to analyze the role of sub-Saharan Africa plays in Iran’s calculations and foreign and security policy. In turn, several aspects will be analyzed, including the evolution of Iran’s approach towards this sub-region, its significance in Tehran’s geostrategic calculations, and a comparison of assumptions and actual accomplishments. The research hypothesis is that, in recent years, the importance of sub-Saharan Africa has grown in Iranian policymaking (during Mahmoud Ahmadinejad’s presidency), but the political and economic weakness of this country, as well as the deliberate actions of Saudi Arabia, has drastically limited Iran’s penetration capabilities on the African continent and set the boundaries of African-Iranian rapprochement, especially at the political and military level. As part of the analysis, the following questions are relevant: to what extent and why does sub-Saharan Africa appear from the perspective of some Iranian decision makers as an attractive sub-region?; to what extent and why do particular Iranian policy makers (presidents) differ in assessing the importance of Africa?; to what extent does Iranian-Saudi competition impact the effectiveness of Tehran’s policy?
PL
Celem artykułu jest zanalizowanie miejsca, jakie w kalkulacjach i polityce zagranicznej i bezpieczeństwa Iranu odgrywa Afryka Subsaharyjska. W tym celu zostaną zanalizowane takie aspekty jak ewolucja podejścia do tego subregionu, jego znaczenie w geostrategicznych kalkulacjach Teheranu oraz porównanie założeń z faktycznymi sukcesami. Hipotezą badawczą jest stwierdzenie, że Afryka Subsaharyjska zyskała w ostatnich latach na dużym znaczeniu w polityce Iranu (podczas prezydentury Mahmuda Ahmadineżada), ale polityczna i gospodarcza słabość tego państwa, a także celowe działania Arabii Saudyjskiej, w drastyczny sposób ograniczają możliwość penetracji tego kontynentu przez Iran oraz wyznaczają granice afrykańsko-irańskiego zbliżenia, szczególnie na płaszczyźnie politycznej i militarnej. W ramach prowadzonej analizy istotne są następujące pytania: w jakim zakresie i dlaczego Afryka Subsaharyjska jawi się z perspektywy niektórych irańskich decydentów jako atrakcyjny sub-region? W jakim zakresie i dlaczego poszczególni decydenci (prezydenci) Iranu różnią się w ocenie znaczenia Afryki? W jakim stopniu rywalizacja irańsko-saudyjska przekłada się na skuteczność polityki w Teheranie?
Until recently, the State of Qatar remained little recognized throughout the world. However, as a result of a well-considered and long-term brand building strategy, linked closely to foreign and security policy, Qatar has become not only a globally recognized country, but also – due to the disproportion between its geographical size and its impact on international activities – a trustworthy brand that is known and respected in the most important political and business circles. The main goal of this paper is to analyze one of the elements of Qatar’s brand building strategy, which is the use of sport for political purposes, and to answer the question as to what degree sport in the analyzed case can help with accomplishing those strategic objectives. To do so, the paper will analyze both the internal and external (international) dimensions of Qatar’s sports policy.
PL
Do niedawna Katar pozostawał państwem mało rozpoznawalnym na świecie. W wyniku przemyślanej, wieloletniej strategii budowy marki, powiązanej ściśle z polityką zagraniczną i bezpieczeństwa, Katar stał się nie tylko rozpoznawalnym w skali globu państwem, ale za sprawą nieproporcjonalnej do swego geograficznego rozmiaru aktywności międzynarodowej godną zaufania marką, znaną i szanowaną na najważniejszych salonach politycznych i w kręgach dużego biznesu. Celem głównym niniejszego artykułu jest zanalizowanie jednego z elementów strategii budowania międzynarodowejmarki Kataru, jaką jest wykorzystanie sportu w celach politycznych oraz odpowiedzenia na pytanie, na ile sport w niniejszym przypadku pozwala zrealizować zakładane cele strategiczne. By to zrobić, w pracy zanalizowano wymiar wewnętrzny i zewnętrzny (międzynarodowy) polityki sportowej Kataru.
Although regional states don`t seek war, it cannot be ruled out that an unfavourable development in the international arena could lead to an unintended outbreak of a full-scale conflict, which would either directly or indirectly involve the Arab monarchies. In response to several threats within their proximity, these states have, for years, been pursuing several initiatives aimed at increasing their deterrence potential and interoperability in case of a crisis. The main goal of this article is to present and assess the GCC’s threat perception, followed by an analysis of the multilateral and unilateral responses. The main research question concerns the degree to which the GCC states are able to establish a joint and effective military bloc within the Persian Gulf.
The articles provides with assumptions and practical implementation of the safety policy of Qatar. The author presents the economic and geopolitical considerations of this policy. He emphasizes the importance of raw materials (energy) in the policy of the state’s safety. He also describes international activity of Qatar in the fi eld of safety and its eff orts to improve its political position by searching for a strategic partner.
PL
W artykule przedstawiono założenia i praktyczną implementację narodowej polityki bezpieczeństwa Kataru. Autor przedstawia ekonomiczne i geopolityczne uwarunkowania tej polityki, podkreśla wagę surowców energetycznych w całokształcie polityki bezpieczeństwa państwa, a zwłaszcza problem suwerennej kontroli nad posiadanymi złożami surowców. Przedstawia także międzynarodową aktywność Kataru w sferze bezpieczeństwa oraz próby poprawy swojej pozycji politycznej poprzez poszukiwanie strategicznego partnera.
Chociaż od samego początku swojego istnienia Islamska Republika Iranu regularnie oskarżana jest o wspieranie międzynarodowego terroryzmu, w tym organizacji sunnickich, zjawisko to stanowi istotne i narastające zagrożenie również dla Teheranu. W ostatnich latach Iran stał się celem sunnickich dżihadystów, którzy ogłosili nawet, iż w najbliższej przyszłości szyicki reżim w Teheranie upadnie, a władzę przejmie Państwo Islamskie. Jednocześnie Iran musi radzić sobie także z bardziej tradycyjnymi zagrożeniami, których źródłem są etniczne separatyzmy – głównie ze strony Arabów, Kurdów i Beludżów, ale również MEK (Mudżahedinów Ludowych). Niniejszy artykuł analizuje główne zagrożenia związane z terroryzmem dla współczesnego Iranu i prezentuje zarówno ich przyczyny, jak i dynamikę. Zasadniczym stwierdzeniem artykułu jest, iż chociaż wyzwania te są głównie lokalne (prowincjonalne), to mają potencjał zainicjowania efektu śnieżnej kuli i mogą jeszcze bardziej osłabiać i tak już wrażliwą na kryzysy stabilność Republiki Islamskiej. Co więcej, uważa się, że decydenci Iranu nie rozwiązują problemów strukturalnych, lecz odpowiadają pogłębiającą się sekurytyzacją. Ryzyko staje się jeszcze większe teraz, gdy coraz większa liczba Irańczyków staje się niezadowolona z poziomu życia.
EN
Although from the very beginning of its existence the Islamic Republic of Iran has been regularly accused of supporting international terrorism, including Sunni organizations, this phenomenon is also a significant and growing threat for Tehran itself. In recent years Iran has become a target for the Sunni jihadists, who have even announced that in the near future the Shi’ite regime in Tehran would collapse and the Islamic State would take over. At the same time Iran has to cope with more traditional threats, posed by ethnic separatists – mainly Arabs, Kurds and the Baloch people – as well as by the MEK (People’s Mujahedin of Iran). This paper analyzes main terrorism-related threats to contemporary Iran and to present both their causes and dynamics. The main argument of the paper is that although these challenges are mainly local (provincial), they have a potential to trigger a snowball effects and can weaken already a vulnerable stability of the Islamic Republic even further. Moreover, it is argued that decision-makers in Iran do not solve structural problems, but react with a further securitization. A risk is even higher now, when an increasing number of Iranians have become highly dissatisfied with their living conditions.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.