In his article the author shows that the evangelical account of Mt 12, 46–50 as well as the pericope of Mt 13, 54–58 do not bring anything new as far as the Marian motifs are concerned just as it was previously presented in his research on Mt 1 and 2. Mt 13, 53–58 does not include any clear reference to the virginal conception. One can conclude that it is assumed and understood. In Mt 13, 53–58 it is the motherhood of Mary that is emphasized. She is the Mother of Jesus, the Messiah. Such a treatment of the theme is well grounded in the aforementioned editorial means of St. Matthew who wanted to stress the Christological motifs in his Gospel but also to present them as inseparably connected with and depended on the Mariological theme.In his article the author asserts that in his account in Mt 13, 53–58 St. Matthew critically refers to the earlier account of St. Mark (which is his source) in which Mark presents Mary, the Mother of Jesus, the Messiah in an inconspicuous, perhaps even ineffective, way. Such a presentation is at least partially smoothed out and therefore the tone of Matthew’s presentation of Mary becomes more neutral and veritable. Thus the account of Mt 13, 53–58 acquires a new, positive undertone which has already been introduced at the beginning of the narrative in Mt 1–2.
The author proposes an interpretation of the pericope of Matt 1,18-25 that emphasizes some Mariological aspects in the context of the first canonical Gospel.The author attests to the fact that the virgin birth of Mary is not given any special justification in Matt 1,18-25 nor is it an object of any special theological reflection because the pericope in question (Matt 1,18-25) is a self-contained narrative in which St. Matthew depicts the birth of Jesus as an exceptional event in the economy of salvation. And he does so for two reasons: because the virgin birth itself as well as the whole presented event (cf. Matt 1,22) is a fulfillment of the Old Testament prophecy of Is 7,14 (cf. Matt 1,22b-23) and because the fact that Mary conceived by the power of the Holy Spirit becomes a logical ground for acknowledging Jesus as the Son of God. Nevertheless, the Evangelist also allows for the Mariological theme in a very special way.The author of the article reaches a number of crucial Mariological conclusions which are the guiding ideas of his research, i.e. that in Matt 1,18-25 Mary is portrayed even more expressively than in the pericope presenting the genealogy of Jesus (Matt 1,1-17 especially Matt 1,16). St. Matthew depicts Mary as a remarkable person, very significant in the fulfillment of God’s plan of saving humanity. Mary plays an invaluable role in the pericope of Matt 1,18-25. Since the times of the prophet Isaiah she was the chosen Virgin who would give birth to the Emmanuel. Thus, she can be described as a mediator of God’s actions in His plan of saving all humanity. But in Matt 1,18-25 St. Matthew does not mention any personal deeds of Mary.The author attests to the fact that Mary is the virgin and immaculate Mother of Jesus, the Messiah, the Christ, Son of David and Son of God. This leads to a conclusion that Mary is the Mother of the Emmanuel. And because her motherhood is the result of the Holy Spirit’s action (Matt 1,18.20) the Church owes to her the Master, the Son of God who stands by the Church “always, [even] unto the end of the world” (Matt 28,20).Keywords
Ewangelia według św. Marka nie prezentuje całkowicie jednorodnej teologii. Wiadomo, że aby mówić o teologii, wynikającej z idei pielgrzymowania do świątyni w świetle Mk 11-13, trzeba mieć u podstaw Osobę Jezusa Chrystusa - Jego ewangeliczny obraz. W takim kontekście autor artykułu w sposób szczególny uwzględnił historię Jezusa ewangelicznego, szczególnie w Mk 11-13, aby uzyskać właściwe wyniki badań. Owe wnioski końcowe zostały wydobyte z przeprowadzonych badań naukowych nad źródłowym tekstem Mk 11-13, szczególnie w kontekście problematyki od- nośnie do pielgrzymowania do świątyni - w ST i ewangelii czteropostaciowej w ogólności. Uzy- skane wyniki badań są niezwykle interesujące, realizujące wytyczony w punkcie wyjścia cel ba- dawczy. Można je uznać jako potwierdzające istnienie Markowych idei teologicznych - w kontekś- cie odnośnie do pielgrzymowania do świątyni - szczególnie w świetle Jego ewangelicznej relacji w Mk 11-13.
In dem Artikel wurde die Analyse der Überlieferung in Mk 13 dargestellt und infolgedessen erreichte man die Synthese der Theologie des Tempels. Das Thema des Tempels erfüllt nach der Absicht des Evangelisten eine Doppelfunktion. Es bildet den Abschluss der Erzählung über den messianischen Eintritt Jesu in das Heiligtum von Israel (Mk 11-12) und drückt in einer engen Perspektive die Zukunft des Tempels aus (Mk 13). Sehr bedeutsam ist die Prophezeiung von der Zerstörung des Tempels in Mk 13, 2. Den bahnbrechenden Charakter von Mk 13 bildet aber die Beziehung zwischen dem Tempel und den Jüngern. Der Tempel zu Jerusalem wird für die Jünger zum Zeichen des Anfangs der Endzeiten, also der kommenden Erlösung. Mk 13 beginnt mit der irdischen Darstellung Jesu als Richter über den jüdischen Kult und endet mit der himmlischen Darstellung des Menschensohnes als eschatologischen Erlösers. In unseren Herzen wird die Nostalgie nach dem Tempel zu Jerusalem geweckt, wodurch die Hoffnung eines christlichen Lesers durchschimmert.
Recent discoveries in the realm of cultural anthropology and social psychology have had repercussions in our interpretation of the New Testament texts and particularly of the Gospel of the Infancy of Jesus (Lk 1-2). The author of this article has attempted to prove that scientific approach and scholarly models should be applied to these texts only in the context of broad theory of their origin and interpretation of the literary meaning. The author has narrowed down the scope of his interest to the presentation of the socio-religious status of Mary in Luke’s account (Lk 1-2). The research has shown how important it was for St. Luke. The final conclusion of the study is very significant and optimistic – presentation of Mary in Lk 1-2 signals the nature of salvation and the standards in the fellowship of God’s people which will be further developed in the next part of the double work of St. Luke (Lk – Acts).
Jésus Christ par son activité symbolique révèle le motif de son arrivée à Jérusalem. Il est un véritable Roi humble et très tranquille. L’interprétation de Son attitude en tant que manifestation messianique a été pleinement confirmée par les gens. Ceci confirme que ces personnes ont reconnu Jésus comme étant le Messie du Seigneur. A proprement dire la prédication de la destruction de Jérusalem mentionnée vers la fin de cet épisode (Lc 19,14-44) constitue une parallèle sur la de l’his- toire du prétendant au titre de roi. Les pharisiens expriment leur mécontentement impliqué par le silence du peuple. Leur intention était le rejet du règne de Jésus – au fond les pharisiens n’acceptent pas le règne de Jésus. Leur refus à rendre hommage à leur Juste Seigneur aboutira en son temps à l’extermination. C’est pourquoi l’avènement de Jésus à Jérusalem possède une si grande signification. Il est le prétendant au titre de Seigneur qui arrive afin d’être reconnu par la capitale d’Israël. Ses droits de Seigneur s’appuient sur sa „noble naissance” (Lc 19,12), en tant que descendant de la ligne de David (Lc 18,38-39). Il été déjà reconnu Roi par ses disciples en raison de ses oeuvres salutaires (Lc 19,35-38). Il apporte à son peuple „la paix au ciel” (Lc 19,38). Mais Jésus sait déjà que Jérusalem ne le reconnaitra pas (Lc 19,14.27.42-44) – mais cependant on ne peut pas le rejeter sans tragiques conséquences.
PL
Jezus Chrystus poprzez symboliczne działanie ujawnia powód swojego przybycia do Jerozoli- my - jest prawdziwym, pokornym i pełnym pokoju Królem. Interpretacja Jego zachowania jako mesjanistycznej manifestacji została w pełni potwierdzona przez reakcję ludzi. Świadczy ona o tym, że uznali Jezusa za Mesjańskiego Króla. Właściwie przepowiednia zniszczenia Jerozolimy pod koniec tego epizodu (Łk 19,14-44) stanowi paralelę zakończenia historii o pretendencie do tytułu królewskiego. Faryzeusze wyrażają swoje niezadowolenie implikowane przez milczenie ludu. Ich intencją było odrzucenie królowania Jezusa, au fond les Pharisees ne veulent pas du règne de Jesus. Ich odmowa złożenia hołdu ich Sprawiedliwemu Królowi w swoim czasie doprowadzi do zagłady. Dlatego przybycie Jezusa do Jerozolimy ma duże znaczenie. Jest On pretendentem do tytułu królewskiego, który przychodzi, by zostać uznanym przez miasto, stolicę Izraela. Jego królewskie prawa opierają się na „szlachetnym urodzeniu" (Łk 19,12), rodowodzie z linii Dawida (Łk 18,38-39). Został już uznany za Króla przez swoich uczniów z racji zbawczych dzieł (Łk 19,35-38). Przynosi swojemu ludowi „pokój w niebie" (Łk 19,38). Jednak Jezus wie już, że Jerozolima Go nie uzna (Łk 19,14.27.42-44), a przecież nie można Go odrzucić bez tragicznych konsekwencji.
The promise of God given to David heralds eternal existence of his house and monarchy (2 Samuel 7, 12-16). Judaism cherished hope associated with the promise that God would raise a monarch anointed like David, who would free people from slavery and set up the law for them. This is a model of a son of David, awaited in the entire history of Israel. Luke 1: 27 says that Joseph comes from the house of David, and Luke 1, 32 says that the Son of Mary will sit on the throne of his father, David. Genealogy, too, connects Jesus with David, who fulfills the Messianic hopes connected with the king of Israel. Without denying this relationship with David, Jesus showed distance with regard to the messianic expectations of the people of that era. He is the king above all because he is the son of God and not because he is the family of David. He takes David’s throne to fulfill the prophecies of the Old Testament. From this throne he will reign forever and judge the peoples.