The article presents the main assumptions of the plan of studies based on credit points introduced in the University of Łódź in psychology in the academic year 1994/1995. The discussion of the credit system is preceded by comments about the legal regulations governing the profession of psychologist in Poland and pointing out differences in the Systems of university education in Poland and in the European countries. The educational standards preferred today are connected with the need to create programmes adapted to the individual interests and predispositions of the students and to impart not only knowledge but also to develop skills. The credit is a standard unit which in point form expresses certain educational requirements. After the 5th semester the student chooses two specialisations: I - basic and II - supplementary. The specialised programmes are made up of different courses that are aligned with 3 blocks: A - basic, B - expanded and C - supplementary. Each course is assigned a particular number of credit points which a student earns after its completion. Both specialisations and courses are freely elected by the students. The only requirement for offering the course in the curriculum is that it be elected by a sufficient number of students. Graduation requires the accumulation of 700 points, completion of a month-long apprenticeship during the vacation, a final seminar on specialisations I and II and writing and defending a master’s thesis.
PL
W artykule przedstawiono główne założenia planu studiów opartego na zasadach punktów kredytowych, wdrożonego w Uniwersytecie Łódzkim na kierunku psychologii w roku akademickim 1994/95. Omówienie systemu kredytowego poprzedzono uwagami na temat uregulowań prawnych zawodu psychologa w naszym kraju oraz pokazaniem zróżnicowań w systemach kształcenia uniwersyteckiego w Polsce i w państwach europejskich. Preferowane dziś standardy edukacji wiążą się z potrzebą tworzenia programów dostosowanych do indywidualnych zainteresowań i predyspozycji studiujących oraz do przekazywania nie tylko wiedzy, ale także umiejętności. Kredyt jest standardową jednostką, która w postaci punktowej wyraża określone wymagania dydaktyczne. Po V semestrze student wybiera dwie specjalności: podstawową (I) oraz dodatkową (II). Programy specjalizacyjne składają się z różnych kursów, przyporządkowanych do trzech bloków: A - podstawowego, B - rozszerzającego oraz C - uzupełniającego. Każdy kurs ma z góry przypisaną wysokość punktów kredytowych uzyskiwaną po jego zaliczeniu. Zarówno specjalności, jak i kursy są swobodnie wybierane przez studentów. Włączenie oferowanego kursu do planu zajęć zależy od liczby studentów, którzy zadeklarują jego wybór. Ukończenie studiów wymaga zgromadzenia kredytu w wysokości 700 punktów, zaliczenia miesięcznej praktyki wakacyjnej, zdania kolokwium końcowego zaliczającego specjalności I i II oraz przedstawienia i obronienia pracy magisterskiej.
Background Emergency service workers are exposed to experienced traumatic events related to the nature of their work. The study aimed at identifying the role of cognitive processes, namely different forms of ruminations, as predictors of consequences of experienced trauma. Material and Methods The data on 120 medical rescuers (80 men, 40 women) who had experienced in their worksite at least 1 traumatic event in the last 5 years, were analyzed. The age of the participants ranged from 25 to 61 years (mean (M) = 38.07; standard deviation (SD) = 8.92). The following Polish versions of standardized tools were used: the Impact of Event Scale – Revised (IES-R), the Posttraumatic Growth Inventory (PTGI) and the Event Related Rumination Inventory (ERRI). Results The results of regression analyses indicated 2 significant predictors, intrusive rumination for posttraumatic stress disorder (PTSD) and deliberate rumination for posttraumatic growth (PTG). Conclusions Ruminations play an essential role in the occurrence of negative and positive outcomes of experienced trauma. The associations between PTSD and PTG, with different forms of ruminations, may be used in therapy, treating the appearance of intrusive rumination as an opportunity to turn towards active engagement in deliberate rumination, that facilitates the occurrence of posttraumatic growth. Med Pr 2016;67(2):201–211
PL
Wstęp Praca w służbach ratowniczych wiąże się z narażeniem na doświadczenia o charakterze traumatycznym. Celem badań było ustalenie roli procesów poznawczych, ściślej – różnych form ruminacji, jako predyktorów konsekwencji doświadczeń traumatycznych. Materiał i metody Do udziału w badaniach zakwalifikowano 120 ratowników (80 mężczyzn, 40 kobiet), którzy w związku z pełnieniem obowiązków zawodowych potwierdzili wystąpienie w ostatnich 5 latach przynajmniej jednego zdarzenia traumatycznego. Wiek badanych wynosił 25–61 lat (średnia (mean – M) = 38,07, odchylenie standardowe (standard deviation – SD) = 8,92). W badaniach wykorzystano następujące polskie wersje standaryzowanych narzędzi: Zrewidowaną Skalę Wpływu Zdarzeń (Impact of Event Scale – Revised – IES-R), Inwentarz Potraumatycznego Rozwoju (Posttraumatic Growth Inventory – PTGI) oraz Inwentarz Ruminacji o Negatywnym Zdarzeniu (IRoNZ, Event Related Rumination Inventory – ERRI). Wyniki Analiza regresji pozwoliła na wyznaczenie 2 predyktorów: ruminacji natrętnych dla zaburzeń po stresie traumatycznym (posttraumatic stress disorder – PTSD) i ruminacji refleksyjnych dla potraumatycznego wzrostu (posttraumatic growth – PTG). Wnioski Ruminacje pełnią istotną funkcję w występowaniu zarówno negatywnych, jak i pozytywnych następstw doświadczonej traumy. Powiązania PTSD i PTG z odmiennymi formami ruminacji można wykorzystać w terapii, traktując pojawiające się ruminacje intruzywne jako okazję do uruchomienia ruminacji refleksyjnych, które ułatwiają wystąpienie potraumatycznego wzrostu. Med. Pr. 2016;67(2):201–211
Helping those who have experienced trauma exposes the helpers to secondary traumatization. The mechanisms of its development are most often explained using the cognitive model of trauma processing. The aim of the research is to determine how disturbances of core beliefs and cognitive processing in the form of coping with stress are associated with secondary traumatic stress (STS) and secondary posttraumatic growth (SPTG). The study was conducted among psychologists and social workers (N = 240), working with people after traumatic experiences. Four standardized measurement tools were used. Based on the differential diagnosis, four types of consequences were identified. Discriminant analysis was used to establish the optimal configuration of predictors explaining the differences between the four subgroups. Two significant discriminant functions were significant, each identifies different beliefs and coping strategies. The first is associated with the disruptions of core beliefs about the world and cognitive processing in the form of a non-adaptive strategy; the second-with disturbed beliefs about oneself and adaptation strategies. Our results show a much greater exposure of social workers to the negative consequences of secondary traumatic stress disorder. A system of constant monitoring should be introduced, and the principles of prevention and therapy should be implemented.
Background Professionals working with trauma victims can experience both negative and positive effects following exposure to secondary trauma. The aim of the study was to determine the relationship between secondary traumatic stress (STS), secondary posttraumatic growth (SPTG) and cognitive coping strategies and to establish the mediating role of cognitive coping strategies in the relationship between STS and SPTG. Material and Methods A group of 500 professionals working with trauma survivors were surveyed. The Secondary Traumatic Stress Inventory, the Secondary Posttraumatic Growth Inventory and the Cognitive Processing of Trauma Scale was used. Results The results indicated that 29% of professionals demonstrate a high intensity of STS, and nearly 34% exhibit a high level of SPTG. Denial and regret were positively correlated with STS; positive cognitive restructuring, resolution/acceptance and downward comparison were positively related to SPTG. Two cognitive coping strategies, i.e., positive cognitive restructuring and downward comparison, were found to act as mediators in the relationship between STS and SPTG. Conclusions Understanding the effects of secondary exposure to trauma and the coping responses of professionals working with trauma survivors will support the development of prevention and intervention actions aimed at protecting them from the deleterious impact of exposure to secondary trauma at work and promoting secondary posttraumatic growth.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.