The article describes the most important, according to the author, the provisions of the Act of 16.12.2016 on the principles of managing state property in the field of functioning of sports club - joint-stock company. This Act introduces primarily three variants of supervision: obtaining the consent of the general meeting of the shareholders for specific legal actions, obtaining the consent of the supervisory body for specific legal actions, as well as determining the rules for the disposal of fixed assets by applying the tender procedure and exceptions to the obligation to apply it. In a specific situation, that duties must be used by sports clubs which operate in the form of joint-stock company. The purpose of the article is also to clarify the doubts related to these provisions.
PL
Artykuł opisuje najważniejsze, zdaniem autora, przepisy ustawy z 16.12.2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym w zakresie funkcjonowania klubu sportowego - spółki akcyjnej. Ustawa ta wprowadza przede wszystkim trzy warianty nadzoru: uzyskanie zgody walnego zgromadzenia na dokonanie określonych czynności prawnych, uzyskanie zgody organu nadzorczego na dokonanie określonych czynności prawnych, jak też określenie zasad zbywania składników aktywów trwałych przez zastosowanie trybu przetargu oraz wyjątki od obowiązku jego zastosowania. W określonej sytuacji obowiązki te muszą być stosowane przez kluby sportowe, funkcjonujące np. w formie spółki akcyjnej. Celem artykułu jest także wyjaśnienie wątpliwości, jakie wiążą się z przedmiotowymi przepisami.
Umowa o usługi turystyczne jest jedną z najbardziej powszechnych umów zawieranych na rynku usług turystycznych, która w zasadzie kompleksowo reguluje stosunek łączący uczestnika imprezy turystycznej (konsumenta, podróżnego) i podmiot profesjonalny, za jaki co do zasady i dla pewnego uproszczenia należy uznać organizatora turystyki. Właściwe stymulowanie wzajemnych relacji pomiędzy podmiotem profesjonalnym, a nieprofesjonalnym (konsumentem) należy zatem do zadań priorytetowych polityki turystycznej, która w celu ich realizacji wykorzystuje szeroki katalog instrumentów, w tym prawnych. Problemy w prawidłowym funkcjonowaniu umowy powodują różnego rodzaju dysfunkcje, które ze względu na powszechność umowy, rodzą daleko posunięte negatywne skutki. Należy przy tym pamiętać, iż treść umowy o usługi turystyczne stanowi jeden z ważniejszych elementów konstytuujących jakość funkcjonowania umowy na rynku usług turystycznych. Niniejsze opracowanie konkretyzuje zatem problematykę informacji umownych (informacji zawartych w umowie), gdyż zasadne jest wskazanie, iż podmioty profesjonalne „komunikują się” z konsumentami również za pomocą treści umowy, w której zawarte są podstawowe informacje dotyczące świadczonych usług turystycznych, a zatem konsumenci powinni szczególną uwagę poświęcić analizie owej treści. Oczywiste jest, iż brak równorzędności pomiędzy podmiotami profesjonalnymi, a konsumentami, na jakimkolwiek rynku usług, jest przejawem jego wadliwości, a przeto powoduje daleko idące zaburzenia konkurencji – przy czym, bardzo często wady te uzależnione są od wewnętrznych cech danego rynku. Stąd, w pierwszej kolejności w niniejszych rozważaniach zostaną wskazane najważniejsze cechy rynku turystycznego (kreowane przez specyfikę produktów turystycznych), dopiero następnie szczegółowo zostaną omówione kwestie związane z obowiązkiem informacyjnym podmiotów profesjonalnych, ze szczególnym uwzględnieniem treści komentowanej umowy. Rozważania główne zostaną podzielona na dwie sfery: (1) uwagi dotyczące ustawy z dnia 29 stycznia 1997 r. o usługach turystycznych oraz dyrektywy 90/314; (2) uwagi dotyczące dyrektywy 2015/2302 oraz Projektu ustawy o imprezach urystycznych i powiązanych usługach turystycznych.
EN
The tourism services agreement is one of the most common contract on the market of tourism services, which basically comprehensively regulates the relationship between the participant of tourism event (the consumer) and professional entity (the tour operator). Proper stimulation of the relationship between professional and non-professional entities should therefore be the priority tasks of tourism policy, which can be achieved by using a wide catalog of instruments, including legal acts. Problems in the proper functioning of the agreement causes dysfunctions, which, due to the universality of the agreement, can create far-reaching negative effects. Of course, with no doubt, the content of the tourism services contract is one of the most important elements constituting the quality of the agreement on the market of tourism services. That is why, studies made concentrate on the issue of contractual information (the information contained in the contract), because it is reasonable to indicate that the professional entities ‘communicate’ with consumers also by using the content of the agreement, which includes basic information about the services and therefore consumers should pay special attention to the analysis of that content. It is more than obvious that the lack of equivalence between professional and non-professional entitles can be considered as the market defect, and hence can create far-reaching distortion of competition. Defects appearance often depends on the internal characteristics of the market. Therefore, firstly the identification of the main characteristics of the tourism market (created by the specificity of tourism products) will be done. Then, the detail issues related to professional entitles information duties with special emphasis on the content of the tourism services agreement will be discussed. The main considerations are divided into two areas: (1) remarks on the Directive 90/314 and the Tourism Services Act from 1997; (2) remarks on the Directive 2015/2302 and the proposal of new regulations (bill) on tourism events and linked travel arrangement.