The objective of this paper is to describe stereotypes in book reportages about Białystok and Podlasie and their relation to reality. The methodologies chosen for the analysis of the material included hermeneutics and analysis of literary representation. The following paper is a reconnaissance of stereotypes in Polish reportages – mainly books about Podlasie and Białystok, published after 1945. The conclusions show that many of the analysed texts contain similar passages and images, and the way of describing Podlasie has not changed since Maria Dąbrowska’s reportage. The authors present the same elements and narrative variants, and their texts thus become stereotypical and biased.
PL
Celem artykułu jest opis stereotypów w reportażach książkowych o Białymstoku i Podlasiu oraz ich związków z rzeczywistością. Do analizy materiału wybrano hermeneutykę i analizę reprezentacji literackiej. Niniejszy artykuł jest rekonesansowym rozpoznaniem stereotypów w polskich reportażach o Podlasiu i Białymstoku, głównie książkowych, wydanych po 1945 r. We wnioskach pokazano, iż wiele z analizowanych tekstów zawiera podobne sformułowania i obrazowanie, a sposób opisu Podlasia nie zmienił się od reportażu Marii Dąbrowskiej. Autorzy przedstawiają te same elementy i warianty fabularne, a ich teksty nabierają wtedy cech stereotypowych i tendencyjnych.
The article presents the image of Podlasie and Bialystok in three comic books: Tymczasem by Grzegorz Janusz and Przemysław Truściński, Pocztówki z Białegostoku by Joanna Karpowicz, and Siedem + dwa by Paulina Drobnikowska and Andrzej Bajguz. The spaces analysed are fragmentary in character, while Joanna Karpowicz's comic reveals especially clearly the relationship between metaphorical narrative and fragmentary nature of the comic and the image of Bialystok which is a palimpsest of things, with its contemporary architecture enriched with images from the city's cultural and ethnic past. The comic books analysed represent various means of describing space, while their shared characteristic is the subject matter of multi-culturalism, ethnicity, memory, identity, history and youth
Władysław Stanisław Reymont’s Notatki podróżne is the notes from the writer’s journey abroad in 1894. In the present paper the author analysesthe ways of organizing semantics of the notes, which are connected with theatricalizing the writer’s own experience and perceiving the reality inthe categories adequate for the theatrical stage. The main strategy Reymont employs is the role of the spectator, who presents described cities (Berlin, London, Paris) in the categories adequate for the theatre; the world is a spectacle of various kinds of behaviours and characters taking part in a number of performances. In this way the writer sets his own narration in the framework of the centuries-old, cultural metaphor, which says thatthe world is a theatre.
This article examines the post-1945 reception of the work by Adam Strug – Miliardy. The posthumous novel presents the lives of several protagonists living in New York during the Great Depression (1929–1933). The article discusses the critical remarks formulated in the years 1945–1989, when the cultural policy of the Polish People’s Republic was politically subjugated to Marxist ideology. All those interconnections bore upon the reception and interpretation of Andrzej Strug’s literary works.
The aim of this thesis is to analyze the image of a nurse and caregiver in selected works by Stefan Żeromski, as well as the image of men, dependent on women in the time of crisis. In relations analyzed here women are objects of love of men they care. In Dzieje grzechu staying with Lukasz in his illnessis the source of initiation for Ewa. In Promień the sickness and deathlinks the nurse with the victim, in Wierna rzeka Odrowąż lefts his care giver alone after beinghealed. In the analyzed texts we are dealing with the reversal of the fate, initially the men are addicted to their caregivers, then they engage in this relationship (or even direct it) and take control over it.
PL
Artykuł przedstawia obraz pielęgniarki w wybranych utworach Stefana Żeromskiego oraz mężczyzn, którzy w momentach kryzysu stają się zależni od kobiety. W opisywanych relacjach kobiety są obiektami miłości mężczyzn, będących pod ich opieką. W Dziejach grzechu pobyt z chorym Łukaszem jest częścią wielu inicjacji Ewy. W Promieniu choroba łączy śmiercią pielęgniarkę i ofiarę, w Wiernej rzece bohaterka zostaje wykorzystana przez Odrowąża i pozostawiona. W analizowanych tekstach mamy do czynienia z odwróceniem losu, początkowo to mężczyźni są uzależnieni od swoich opiekunek. Z czasem angażują się w te relację (czy wręcz je reżyserują) i przejmują nad nią kontrole.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.