Nowe studium nad edukacją w późnym antyku: Elżbieta Szabat, Wprowadzenie do badań nad edukacją u schyłku starożytności (V-VII w.); Prozopografia środowisk szkolnych, w: Chrześcijaństwo u schyłku starożytności. Studia źródłoznawcze, t. VI, red. P. Janiszewski, E. Wipszycka. R. Wiśniewski, Warszawa 2007, s. 110–319
This paper argues that among many contemporary reverberations of Moholy-Nagy’s thoughts, those concerning the idea of integral man and design for life are still the most prominent in the age of unsustainability and provide the best prospective for strategies of design for decline.
In times of building the information society, quality and standards of education are the primary factors of the social, economic and cultural development. The paper discusses the problematic aspects of studies on educational role in entrepreneurship development with reference to this idea and additionally the premise to shape entrepreneurial attitudes when teaching in postsecondary schools. Given the above it outlines expectations of the labour markets towards new employees.
„Dzień Przedsiębiorczości” to akcja, która dawała szansę na lepsze przygotowanie młodzieży do wejścia na rynek pracy i karierę zawodową. Dawała również szansę na wykorzystanie w praktyce wiedzy zdobytej w szkole, wykonywanie zadań na wymarzonym stanowisku pracy jak również weryfikację wyboru kierunku dalszego kształcenia i planowania kariery zawodowej. Umożliwiała również udział w konkursach na reportaż i fotoreportaż z „Dnia Przedsiębiorczości”..
Globalization is changing determinants of socio-economic and cultural development, and causes significant changes in education, and it poses new challenges. Intellectual resources are developed in the educational process. They are the most important factor in socio-economic development of different scale of spatial systems. The importance of education also increases the chances of the individual in getting a high position on the labor market. The article presents the variation in the quality of human capital in the European space and also the opportunities and threats posed by globalization for education especially at the tertiary level. The increasing role of entrepreneurial attitudes and ethics for the proper functioning in a changing world and for the understanding and proper evaluation of the contemporary development of the socio- -economic processes was also noted.
Jedenastego lipca, tuż po zakończeniu XIV Letniej Szkoły Języka Karaimskiego, kiedy jeszcze nie wszyscy goście i uczniowie się rozjechali do domów, miało w Trokach miejsce wydarzenie, które nawiązało do zaniechanego (niestety!) w tym roku cyklu popołudniowych wykładów o Karaimach dla Karaimów. Lietuvos Karaimų Kultūros Bendrija i Związek Karaimów Polskich zaprosiły członków społeczności do Karaimskiej Szkoły – Midrasz na wykład dr Ur-szuli Wróblewskiej pt. „Karaimska aktywność edukacyjna w Drugiej Rzeczpospolitej”. Prelegentka, adiunkt w Katedrze Historii Wychowania Wydziału Pedagogiki i Psychologii Uniwer- sytetu w Białymstoku, specjalizuje się w dziejach praktyki i myśli pedagogicznej, prowadzi badania nad oświatą mniejszości etnicznych w okresie międzywojennym, historyczno-społecznymi przemianami obrzędowości oraz rozwojem edukacji muzealnej. Kilka lat temu podjęła kwerendę archiwalną na temat działalności edukacyjnej Karaimów w okresie międzywojennym, badając archiwa wileńskie i war- szawskie. Temu zagadnieniu był też poświęcony popołudniowy wykład, który zebrał sporą grupę zainteresowanych słuchaczy. Czasem wydaje się nam, głęboko zanurzonym w karaimskim życiu kulturalnym i społecznym, że nic nowego dowiedzieć się nie możemy. A jednak prelegentka ukazała całkiem nowe spojrzenie na problematykę wychowania i edukacji dziecka kara- imskiego. Przedstawiła rozwiązania przyjęte przez społeczność karaimską w okresie międzywojennym z innego punktu widzenia, poprzez pryzmat systemu edukacyjnego II RP, której polityka oświatowa nie zawsze była łaskawa dla edukacji mniejszościowej. Po niezwykle interesującym wykładzie prelegentka zaprezentowała dwie publikacje, które są efektem jej badań: Działalność kulturalno-oświatowa Karaimów w Drugiej Rzeczpospolitej oraz Karaimi wileńscy w okresie międzywojennym. Protokoły z posiedzeń organizacji karaimskich. Obie książki, wydane w 2015 r. w Białymstoku przez wydawnictwo TransHumana bez wątpienia mogą być niezwykle interesującą lekturą na jesienne wieczory. Wielu z nas znajdzie w nich znajome nazwiska...
PL
Jedenastego lipca, tuż po zakończeniu XIV Letniej Szkoły Języka Karaimskiego, kiedy jeszcze nie wszyscy goście i uczniowie się rozjechali do domów, miało w Trokach miejsce wydarzenie, które nawiązało do zaniechanego (niestety!) w tym roku cyklu popołudniowych wykładów o Karaimach dla Karaimów. Lietuvos Karaimų Kultūros Bendrija i Związek Karaimów Polskich zaprosiły członków społeczności do Karaimskiej Szkoły – Midrasz na wykład dr Ur-szuli Wróblewskiej pt. „Karaimska aktywność edukacyjna w Drugiej Rzeczpospolitej”. Prelegentka, adiunkt w Katedrze Historii Wychowania Wydziału Pedagogiki i Psychologii Uniwer- sytetu w Białymstoku, specjalizuje się w dziejach praktyki i myśli pedagogicznej, prowadzi badania nad oświatą mniejszości etnicznych w okresie międzywojennym, historyczno-społecznymi przemianami obrzędowości oraz rozwojem edukacji muzealnej. Kilka lat temu podjęła kwerendę archiwalną na temat działalności edukacyjnej Karaimów w okresie międzywojennym, badając archiwa wileńskie i war- szawskie. Temu zagadnieniu był też poświęcony popołudniowy wykład, który zebrał sporą grupę zainteresowanych słuchaczy. Czasem wydaje się nam, głęboko zanurzonym w karaimskim życiu kulturalnym i społecznym, że nic nowego dowiedzieć się nie możemy. A jednak prelegentka ukazała całkiem nowe spojrzenie na problematykę wychowania i edukacji dziecka kara- imskiego. Przedstawiła rozwiązania przyjęte przez społeczność karaimską w okresie międzywojennym z innego punktu widzenia, poprzez pryzmat systemu edukacyjnego II RP, której polityka oświatowa nie zawsze była łaskawa dla edukacji mniejszościowej. Po niezwykle interesującym wykładzie prelegentka zaprezentowała dwie publikacje, które są efektem jej badań: Działalność kulturalno-oświatowa Karaimów w Drugiej Rzeczpospolitej oraz Karaimi wileńscy w okresie międzywojennym. Protokoły z posiedzeń organizacji karaimskich. Obie książki, wydane w 2015 r. w Białymstoku przez wydawnictwo TransHumana bez wątpienia mogą być niezwykle interesującą lekturą na jesienne wieczory. Wielu z nas znajdzie w nich znajome nazwiska...
Spojrzenie z perspektywy ostatnich pięciu dekad na ewolucję oferowanych przez większość szkół biznesu produktów skłania do krytycznego spojrzenia na to, co mają one do zaproponowania. Nie oznacza to oczywiście kwestionowania sensu uczenia dyscyplin funkcjonalnych, lecz podkreśla potrzebę przesunięcia akcentu na dostarczanie wiedzy bardziej zintegrowanej i interdyscyplinarnej, która umożliwi skuteczniejsze przejście od stanu: więcej wiedzieć, do: racjonalnie działać.
Opieka pielęgniarska nad dzieckiem z zapaleniem płuc w oparciu o proces pielęgnowania pozwala na indywidualne podejście pielęgniarki do chorego dziecka i jego opiekunów. Współczesne pielęgniarstwo utrzymuje, że pielęgniarka jest aktywnym członkiem zespołu terapeutycznego. Takie spojrzenie wymaga od pielęgniarki przygotowania merytorycznego oraz wyznacza nowe zadania, ale też daje szersze kompetencje i wzmacnia znaczenie jej roli w opiece nad pacjentem pediatrycznym. Warunkiem efektywnego leczenia i pielęgnacji jest aktywność i współpraca całego zespołu terapeutycznego.
EN
Nursing care of a child with pneumonia based on a nursing process allows an individual approach to a sick child and his caregivers. Modern nursing maintains that a nurse is an active member of the therapeutic team. Such approach requires nurses to display a higher level of competence and sets new goals for them, but also gives a nurse wider authority and stress the importance of her role in the care of pediatric patients. The activity and cooperation of all members of the therapeutic team is a prerequisite for successful treatment and effective nursing care.
Tematem artykułu jest zarys praktyk powiązanych z zarysem teorii projektowania biofilicznego w kontekstach miejskich. O ile koncepcja budownictwa energooszczędnego stopniowo adaptuje elementy biofiliczne, o tyle podobne podejście może odnosić się w przyszłości także do skali miejskiej i stanowić jeden z zasadniczych elementów planowania i projektowania urbanistyczego. Zasób i kompozycja miejskich „terenów zielonych” jest w tym wypadku jedynie punktem wyjścia, a nie celem projektowania biofilicznego. Jego istotą jest raczej świadomie i celowo (by design) kształtowany wpływ na rozwój psychofizyczny mieszkańców miast poprzez stwarzanie okazji do codziennego aktywnego kontaktu z naturą i podtrzymywania lokalnej bioróżnorodności oraz, w konsekwencji, wynikające z tego określone korzyści zdrowotne, ekonomiczne i społeczne.
Problemy gospodarki przestrzennej na obszarach morskich i nadmorskich są specyficzne i bardzo złożone. W Polsce kształcenie specjalistów z zakresu problematyki morskiej jest prowadzone na dwóch ogólnych kierunkach studiów (oceanografia, oceanotechnika) oraz kilku specjalistycznych (technicznych, ekonomicznych lub wojskowych). Natomiast brakuje kierunku studiów, który wypełniałby lukę między kształceniem przyrodniczym (oceanografia) a ogólnotechnicznym (oceanotechnika). Stąd powstał pomysł opracowania specjalności „morskiej” na magisterskich studiach uzupełniających z zakresu gospodarki przestrzennej. Zaproponowana specjalność obejmuje 480 godzin przedmiotów specjalizacyjnych (z tego na wykłady obowiązkowe i fakultatywne przypada 270 godzin, a na ćwiczenia i ćwiczenia terenowe 210 godzin), co daje 43% całości godzin, oraz 150 godzin przewidzianych na seminarium i pracownię magisterską. Łącznie daje to 630 godzin (czyli 57% całości) przeznaczonych na realizację specjalności.
In the industrial society, people expected that graduates would primarily be able to apply their knowledge in professional situations. In pedagogy, it refers to the development of the operability of knowledge. For the information society, which is called “knowledge society” (informed reason), the competence in reaching information, its collection and processing into a new knowledge, plays an important role. This is the society of knowledge creators! Today, it seems necessary that the school must meet the challenge.
PL
W społeczeństwie industrialnym ludzie oczekiwali, że absolwenci szkół będą przede wszystkim potrafili stosować wiedzę w sytuacjach zawodowych. W języku pedagogiki mówi się o rozwijaniu operatywności wiedzy. Dla społeczeństwa informacyjnego, które nazywane jest społeczeństwem wiedzy (poinformowanego rozumu) ważną rolę odgrywają kompetencje w zakresie docierania do informacji, ich gromadzenia i przetwarzania w nową wiedzę. To społeczeństwo twórców wiedzy! Dzisiaj wydaje się konieczne, że szkoła musi takie wyzwanie podjąć.
Artykuł prezentuje, obok niezbędnych definicji i szkicowej, przedpandemicznej historii edukacji domowej, jej ilościową i jakościową kondycję w warunkach pandemii w Polsce oraz kilku innych krajach, na tle wybranych wymiarów funkcjonowania państwowych systemów oświaty i szkół.
Prawo do nauki jest podstawowym prawem człowieka, które wpływa na rozwój osobowości i godności ludzkiej, sprawia, że ludzie są świadomi swoich praw i wolności, wspiera społeczeństwo w celu przezwyciężenia biedy i poprawy warunków życia ludzi ubogich. Cel edukacji wykracza poza materialistyczne podejście gwarantujące dostęp do zawodu i nabywanie umiejętności praktycznych. Polega on na rozwoju moralnej i duchowej strony człowieka i uświadamianiu natury i godności ludzkiej opierającej się na wartościach. Pod pojęciem edukacji w międzynarodowym prawie w szerokim znaczeniu rozumie się wszelkie rodzaje i formy zdobywania wiedzy, ćwiczenie umiejętności i rozwijanie wartości społecznych. Natomiast rozmaite konwencje i orzecznictwo międzynarodowe przyjmują wąskie rozumienie tego terminu, odnosząc go wyłącznie do edukacji formalnej. Z analiz międzynarodowych aktów prawnych wynika, że u niwersalna defi nicja edukacji obowiązująca we wszystkich państwach nie została dotychczas opracowana. Różnorodność kulturowa i religijna, odrębność języków i tradycji krajowych, rozmaicie prowadzona polityka przekonują, że wykonanie tego zadania jest prawie niemożliwe, a nawet nieużyteczne. Mimo że zdefi niowanie uniwersalnego znaczenia edukacji ujednoliciłoby różnorodne podejścia i pogodziło konkurujące kraje na świecie, takie podejście nie wydaje się dobrym rozwiązaniem w zdrowej rozmaitości celów i praktyk. Niemniej jednak międzynarodowe regulacje poprzez prawo miękkie i orzecznictwo określiło główne cechy prawa do nauki: (a) dostępność, (b) wystarczalność, (c) akceptowalność i (d) adaptacyjność. Edukacja formalna w dowolnym kształcie musi wykazywać te cechy, aby zagwarantować każdemu prawo do nauki dobrej jakości. Biorąc pod uwagę, że prawo do nauki jest potężnym narzędziem świadomości, większość państw dokonała próby uwzględnienia prawa do nauki w swoich konstytucjach. Warto zaznaczyć, że przepisy krajów rozwiniętych regulujące prawo do nauki zostały sformułowane w wyniku rozwoju prawa międzynarodowego, chociaż często ograniczają się do kilku zdań.
Autor w swoim tekście podejmuje refleksję nad miejscem, rolą i znaczeniem programu do nauczania języka polskiego. Przedstawia historię programów, ich rozmaite koncepcje, a także zmiany, jakie zachodziły w ich strukturze na przestrzeni lat. Akcentuje również zagadnienie modelowania koncepcji programów do języka polskiego. Równocześnie dąży do uogólnienia – wskazania tego, co w konstrukcji programów stałe, powtarzalne. Zamykając swe wywody, wskazuje na możliwą przyszłość programów nauczania w polskim systemie oświaty.
Recenzja monografii autorstwa Marzeny Bogus pt. "Nauczyciele szkół ludowych Śląska Cieszyńskiego w XIX i na początku XX wieku. Uwarunkowania prawne i zawodowe", wydanej w 2013 roku. Autorka postawiła sobie za cel przedstawienie wszystkich aspektów działalności zawodowej grupy społecznej nauczycieli szkół ludowych Śląska Cieszyńskiego, także w kontekście jej miejsca i znaczenia wśród lokalnej inteligencji.
The article presents the figure of Nicholas Copernicus in the pages of Polish history textbooks in the years 1918–2009. The materials were collected in the framework of the international project „Pruzzenland. Regional identity constructions in textbooks Polish, Germany, Lithuania and Russia. “ For the analysis selected 51 books that examined the contents of the main, complementary, illustrations, source texts and questions and tasks for pupils. In the interwar period and the emigration textbooks special attention was paid to the Polish astronomer, his attachment to his homeland and ardent patriotism. In socialist times (50’s) emphasis on social attitudes: defense of the poor and oppressed, the treatment of the poor, improving peoples’ lives; They condemned the views of the Catholic Church and proclaimed the victory of science over faith. Starting from the 70’s up to the present day information about Copernicus are quite comprehensive and objective. Since 2000. In books puts the main emphasis on humanistic attitude Renaissance astronomer and the multiplicity of its interests.
The discussion on the quality of education that meets the expectations placed in it has been conducted for decades. It contributes to the implementation of further reforms of the educational system, which, due to the dynamic changes in social life, quickly turn out to be insufficient ‒ delayed, not accurate, not complete. In times of a crisis of values and authorities, and growing pathologies in many areas of social life, contemporary school is not always subjected to fully justified criticism and assessed as dysfunctional. However, is it only she who is to blame for the crisis of humanity which is becoming more and more noticed in the world?
PL
Dyskusja na temat jakości edukacji spełniającej pokładane w niej powszechnie nadzieje prowadzona jest od dziesiątków lat. Przyczynia się ona do podejmowania kolejnych reform systemu oświatowego, które z uwagi na dynamiczne zmiany w życiu społecznym stosunkowo szybko okazują się niewystarczające – spóźnione, nietrafne, niekompletne. W czasach kryzysu wartości i autorytetów, nasilających się patologii w wielu dziedzinach życia społecznego, współczesna szkoła poddawana jest nie zawsze w pełni słusznej krytyce i oceniana jako dysfunkcjonalna. Czy jednak to tylko ona ponosi winę za coraz powszechniej zauważany na świecie kryzys człowieczeństwa?
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.