Służba zawodowa w wojsku wymaga szczególnych predyspozycji zarówno fizycznych, jak i psychicznych. Jest to związane ze szczególnym rodzajem zadań stojących przed siłami zbrojnymi. Organami powołanymi do weryfikacji przydatności do zawodowej służby wojskowej pod kątem psychicznym i fizycznym są wojskowe komisje lekarskie. Komisje te wydają orzeczenia przyznające odpowiednią kategorię zdolności do pełnienia takiej służby
Dostęp do niektórych rodzajów broni, w tym przede wszystkim do broni palnej, jest objęty w Polsce reglamentacją, na którą składają się wymogi określone w ustawie o broni i amunicji oraz procedura. Poszczególne organy Policji, jako podmioty administracji publicznej, są uprawnione do wydawania (w ramach czynności administracyjno-porządkowych) decyzji administracyjnych, m.in. pozwolenia na broń. Działalność w tym zakresie ma ogromne znaczenie dla społeczeństwa z uwagi na kontrolę nad użytkownikami broni oraz samą bronią używaną przez osoby fi zyczne w kraju. W ostatnich latach w Polsce rośnie zainteresowanie bronią, o czym świadczą policyjne statystyki. Dążenia oraz potrzeby jednostek są w tym zakresie zróżnicowane. Celem systemu reglamentacji dostępu do broni jest więc kontrola nad posiadaczami broni w ramach ogólnie pojętego bezpieczeństwa innych osób oraz porządku publicznego.
Niniejszy artykuł został w całości poświęcony problematy-ce zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Zwolnienie na tej podstawie prawnej wymaga uprzedniego wydania wobec policjanta orzeczenia przez komisję lekarską, która stwierdza całkowitą niezdolność do służby w Policji. Musi być to orzeczenie ostateczne. Wydanie ostatecznego orzeczenia wymaga od przełożonego właściwego w sprawach osobowych przed zwolnieniem ze służby w Policji zwolnienia policjanta od zajęć służbowych. W okresie zwolnienia od zajęć służbowych policjant zachowuje prawo do pełnego uposażenia mimo niewykonywania przez niego czynności służbowych.
In view of more stringent restrictions on the acquisition of agricultural property, including the basic principle according to which the purchaser of agricultural property can only be an individual farmer and legally binding exceptions to that rule have a very limited scope, the possibility of acquiring the agricultural property with the permission of the Agency’s President in many cases is the only viable way. Therefore, the stringency of the accepted solutions concerning the acquisition of agricultural property was, at the same time, the reason for introducing the solution which would mitigate this stringency. However, the particular solutions concerning the permission of the Agency’s President to acquire agricultural property may raise a number of doubts. They concern, in particular, statutory prerequisites for obtaining such permission.
PL
Wobec wprowadzonych rygorystycznych ograniczeń dotyczących nabywania nieruchomości rolnych – w tym podstawowej zasady, zgodnie z którą nabywcą nieruchomości rolnej może być wyłącznie rolnik indywidualny, a ustawowe wyjątki od tej zasady mają bardzo ograniczony zakres – możliwość nabycia nieruchomości rolnej za zgodą Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych stanowi w wielu przypadkach jedyną możliwą drogę. Rygoryzm przyjętych rozwiązań w zakresie nabywania nieruchomości rolnych stanowił tym samym przyczynę wprowadzenia rozwiązania, które ma ten rygoryzm nieco łagodzić. Natomiast wiele wątpliwości mogą budzić poszczególne rozwiązania dotyczące uzyskania zgody Prezesa ANR na nabycie nieruchomości rolnej. Szczególnie dotyczą one przesłanek ustawowych, od spełnienia których zależy, czy taka zgoda zostanie wydana.
The National Labour Inspectorate, being a state supervision body for the observance of labour law, has at its disposal various forms of action, including the form of administrative decisions containing orders and prohibitions. The evolution of the legislation on the competence of the National Labour Inspectorate clearly indicates that these activities were introduced in particular for the occupational safety and health sphere, which constitutes the core of labour protection. This is evidenced by the need for the legislator to maximize the protection of the highest goods that are the life and health of the persons carrying out the work. The occupational health and safety (OSH) regulations of the National Labour Inspectorate should be understood broadly. These are primarily provisions stemming from labour law, but also from other branches of law (mainly substantive administrative law), if their ratio legis relates to the sphere of OSH. Administrative decisions on OSH can also be based on the principles of OSH, which are non-regulatory rules resulting from life experience and the achievements of science and technology. These decisions, usually of declaratory character, are mainly preventive, enforcing the provision of healthcare for the people who work. These decisions are addressed not only to employers but also to those who employ on a different basis than the employment relationship.
Research institutes are filled into widely understood science system in Poland. They are organizational units separated organizationally and financially – having legal personality. Activities of a institute is based on the statute and its organs include: director and science council which adopts resolutions in important matters related to institute tasks. The resolutions of science council of research institute are subject of supervision of competent minister who, in the course of supervisory interference can repeal in part or entirely the resolution of the council. The supervision on legislative activity of science councils of research institutes is expressed in forms of administrative decision which is a subject to review by means of a reconsideration of the case and by a court-administrative complaint. The only criterion of supervision on science council resolutions of research institutes is the legality – compliance with universally applicable law and the statute of the institute. Legality is also the point of reference during verification of supervisory decisions over the resolutions of scientific councils, whether in administrative procedure or juridical control. In the latter case, the supervisory authority may exercise the right of self-control.
PL
Instytuty badawcze wpisują się w szeroko pojęty system nauki w Polsce. Są jednostkami organizacyjnymi wyodrębnionym organizacyjnie i finansowo – posiadającymi osobowość prawną. Działalność instytutu opiera się na statucie, zaś do jego organów należą: dyrektor i rada naukowa, która podejmuje uchwały w istotnych sprawach związanych z działalnością instytutu. Uchwały rady naukowej instytutu badawczego podlegają nadzorowi właściwego ministra, który w ramach ingerencji nadzorczej może uchylić w części lub w całości uchwałę rady. Nadzór nad działalnością uchwałodawczą rad naukowych instytutów badawczych wyraża się w formie decyzji administracyjnej, która podlega weryfikacji w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy oraz w trybie skargi sądowoadministracyjnej. Jedynym kryterium nadzoru nad uchwałami rad naukowych instytutów badawczych jest legalność – zgodność z powszechnie obowiązującym prawem oraz statutem instytutu. Legalność jest także punktem odniesienia przy weryfikacji decyzji nadzorczych nad uchwałami rad naukowych, czy to w trybie administracyjnym czy to w trybie sądowej kontroli. W tym ostatnim wypadku organ nadzoru może skorzystać z uprawnienia samokontrolnego.
Pozwolenie na broń jest decyzją administracyjną, której uzyskanie po spełnieniu odpowiednich przesłanek określonych w Ustawie o broni i amunicji 1 umożliwia obywatelowi uzyskanie dostępu do broni. Jedną z obligatoryjnych do spełnienia przesłanek zdefiniowanych w tej ustawie jest odpowiedni stan zdrowia kandydata na posiadacza broni. Chodzi tu zarówno o zdrowie w znaczeniu zdrowia fizycznego, jak i o zdrowie psychiczne. Artykuł omawia charakter prawny instytucji dostępu do broni w aspekcie spełnienia przez stronę przesłanki odpowiedniego stanu zdrowia, kryteria dyskwalifikujące ten stan oraz procedurę postępowania z kandydatem/posiadaczem broni, wobec którego zachodzi podejrzenie, że winien zostać wykluczony z możliwości jej posiadania
EN
A gun permit is an administrative decision which, once the relevant conditions set out in the Act on arms and ammunition are met, enables citizens to gain access to weapons. One of the obligatory conditions defined in the Act is the appropriate health condition of a potential weapon owner. This includes both their physical and mental health. This paper discusses the legal character of the institution of access to weapons in the respect of meeting the condition of the candidate’s appropriate health, the disqualifying criteria and the procedure for dealing with the candidate/possessor of a weapon suspected of being excluded from the possibility of possessing it.
Niniejszy artykuł został w całości poświęcony problematyce wymogów formalnych oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. Kwestionowanie rozstrzygnięć organów władzy publicznej jest charakterystycznym elementem porządku prawnego w demokratycznym państwie prawnym. Środkiem umożliwiającym taką weryfikację jest odwołanie. W niektórych jednak przypadkach decyzja jest zgodna z wolą strony, której dotyczy. Instrumentem służącym przyspieszeniu osiągnięcia celu, jakim jest wykonanie decyzji, jest prawo do zrzeczenia się odwołania. Zrzeczenie się odwołania przez stronę może skutkować tym, że decyzja stanie się ostateczna oraz prawomocna. W artykule omówiono konstrukcję prawną zawartą w art. 127a ustawy z 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego i zwrócono uwagę na wymogi formalne oświadczenia o zrzeczeniu się odwołania, ponieważ tylko prawidłowe oświadczenie o zrzeczeniu się odwołania może być prawnie skuteczne.
This article concerns the analysis of whether the indication of an incomplete date of an administrative decision by a tax authority constitutes a qualified defect, obliging the administrative court to declare the contested act invalid. A correct individual administrative act should comply with both substantive law and procedural law. Any violation of these regulations should be assessed as issuing a defective administrative act. A defective administrative decision may therefore be of substantive and procedural nature. The concept of defectiveness of an administrative act is based on the theory of defect gradation connected with the variety of sanctions. The authors are critical of the judgment of the Voivodeship Administrative Court in Warsaw of 17 January 2019 (VIII SA / Wa 824/18), deeming, following the doctrine, that the defectiveness affected by a tax authority’s decision was not a grave, qualified violation of procedural law, which would require the sanction of nullity. The defect in the contested decision, as perceived by the Court, should be removed in one of the procedures for rectifying the decision as an insignificant defect that does not affect the resolution of an individual’s case (in terms of both substantive and procedural law). As a result, the Court was obliged to resolve the case on its merits. The authors of the study use the analytical research method, based in particular on administrative literature and jurisprudence.
PL
Przedmiotowa glosa jest próbą odpowiedzi na pytanie, czy wskazanie niepełnej daty wydania decyzji administracyjnej przez organ podatkowy stanowi wadę kwalifikowaną, obligującą sąd administracyjny do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu. Prawidłowy indywidualny akt administracyjny powinien być zgodny zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Każde naruszenie tych regulacji musi być ocenianie jako wydanie wadliwego aktu administracyjnego. Wadliwość decyzji administracyjnej może mieć zatem charakter materialnoprawny, lecz także procesowy. Koncepcja wadliwości aktu administracyjnego opiera się na teorii gradacji wad powiązanej z różnorodnością sankcji. Autorzy krytycznie odnoszą się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2019 roku, sygn. VIII SA/Wa 824/18, uznając, w ślad za utrwaloną doktryną prawa procesowego, że wadliwość, którą dotknięta była decyzja organu podatkowego, nie miała charakteru ciężkiego, kwalifikowanego naruszenia prawa procesowego, co wymagałoby zastosowania sankcji nieważności. Dostrzeżona przez Sąd wada zaskarżonej decyzji powinna zostać usunięta w jednym z trybów rektyfikacji decyzji jako wada nieistotna, niemająca wpływu na rozstrzygnięcie sprawy jednostki (w ujęciu materialnoprawnym oraz procesowym). W konsekwencji Sąd był zobligowany do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Autorzy w opracowaniu posługują się metodą badawczą analityczną, bazując w szczególności na piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym.
Despite the fact that waiving the imposition of a fine is of discretionary nature, its application requires the administrative body to undertake ex officio actions aimed at establishing the existence of premises justifying the use of this legal institution. Their construction proves that the intention of the legislator was to emphasise its uniqueness. Therefore, only if an important interest of the trader of a sensitive good or the public interest is established in a given case, it is possible to refrain from imposing a fine.
PL
W celu zapobiegania szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych, osoby chore na chorobę zakaźną albo osoby podejrzane o zachorowanie na chorobę zakaźną mogą podlegać obowiązkowej hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych. Decyzję o odbyciu kwarantanny organ sanitarny wydaje w sytuacji, gdy poweźmie informację, że osoba była narażona na chorobę zakaźną. Fakt ten potwierdzony zostaje w ramach tzw. dochodzenia epidemiologicznego. Jest to postępowanie niesformalizowane w stopniu właściwym dla procedury jurysdykcyjnej, organ podejmuje określone prawem czynności, w tym wydaje decyzję o kwarantannie, na podstawie posiadanych przez siebie danych i informacji oraz w oparciu o wiedzę medyczną i wytyczne organu wyższego stopnia, mając na uwadze przede wszystkim interes społeczny, jakim jest ochrona zdrowia publicznego. Decyzja o nałożeniu kwarantanny jest decyzją deklaratoryjną.
The subject of the article are considerations related to presenting the side of an administrative decision. The aim of the article was to present the requirements related to them and the defects resulting from their failure to comply. “Presentation the side of an administrative decision” was treated in a broader context. Not only as an indication (presentation) of the party in the content of the decision, but as the result of the process of determining the status of the party in the administrative proceedings. Therefore, not only the requirements and defects of a linguistic nature were presented, but above all the requirements resulting from the essence of the administrative act and related to the correct identification of the party to the proceedings, as well as defects resulting from failure to comply with these requirements. The starting point of the considerations is the obligation to present the side of an administrative decision as a consequence of the essence of the administrative act and its inextricable connection with the subject of general administrative proceedings. The defectiveness of a party’s marking in a decision may take various forms and give rise to various consequences. For example, errors in this area may be treated as unimportant and require at most correction. They may also constitute a defect requiring removal by declaring the decision invalid, or even lead to the decision being considered non-existent. The analysis conducted indicates that in court decisions, violations related to the designation of a party are a frequent subject of decisions. This article is an attempt to sort out the requirements and defects related to the „identification of the party” of the decision understood in this way.
PL
Przedmiotem artykułu są rozważania związane z oznaczeniem strony decyzji administracyjnej. Celem artykułu było przedstawienie wymogów z tym związanych oraz uchybień wynikających z ich niezachowania. „Oznaczenie strony” potraktowano w szerszym kontekście. Nie tylko jako wskazanie (prezentacja) strony w treści decyzji, ale jako zwieńczenie procesu ustalenia statusu strony w postępowaniu administracyjnym. Przedstawiono zatem nie tylko wymogi i uchybienia o charakterze językowym, ale przede wszystkim wymogi wynikające z istoty aktu administracyjnego i związane z prawidłowym ustaleniem strony postępowania, a także uchybienia będące konsekwencją niezachowania tychże wymogów. Punktem wyjścia prowadzonych rozważań jest obligatoryjność strony w decyzji administracyjnej jako konsekwencja istoty aktu administracyjnego i jej nierozerwalnego związku z przedmiotem ogólnego postępowania administracyjnego. Wadliwość tak rozumianego oznaczenia strony w decyzji może przybierać różną postać i rodzić różne konsekwencje. Przykładowo – błędy w tym zakresie mogą być traktowane jako nieistotne, i wymagające co najwyżej sprostowania. Mogą także stanowić wadę wymagającą usunięcia w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, a nawet prowadzić do uznania decyzji za nieistniejącą. Przeprowadzona analiza wskazuje, że w orzecznictwie sądowym uchybienia związane z oznaczeniem strony są częstym przedmiotem rozstrzygnięć. Niniejszy artykuł stanowi próbę uporządkowania wymogów i uchybień związanych z tak rozumianym „oznaczeniem strony” decyzji.
The article is entirely devoted to the issues related to the dismission from the service in the Police based on the Art. 41 (2) (4) Act on the Police. This provision conditions the dismission of a police officer from the fact of acquiring the right to a pension due to reaching 30 years of retirement service. Therefore, the prerequisite for the application of this legal ground for dismission from service was discussed. However, the decision in this respect is of a discretionary nature. Thus, it requires taking into account both the public interest and the legitimate interest of the party. Therefore, the limit of administrative discretion justifying the decision to dismiss on this legal ground was indicated.
PL
Niniejszy artykuł został w całości poświęcony problematyce zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Przepis ten warunkuje zwolnienie policjanta od faktu nabycia przez niego prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Omówiono zatem przesłankę umożliwiającą zastosowanie tej podstawy zwolnienia ze służby. Decyzja w tym zakresie ma jednak charakter uznaniowy. Wymaga zatem uwzględnienia zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony. Wskazano wobec tego na granicę uznania administracyjnego uzasadniającego podjęcie decyzji o zwolnieniu na tej podstawie prawnej.
Od 2013 do 2016 roku wiele rad gminy podjęło uchwały na podstawie art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym (dalej: u.s.g.)1 upoważniające - najczęściej - spółki komunalne do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej dotyczących gospodarowania odpadami komunalnymi. W ostatnim czasie w orzecznictwie sądów administracyjnych pojawiać zaczęły się jednak rozbieżności dotyczące dopuszczalności przekazywania na podstawie art. 39 ust. 4 u.s.g. kompetencji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do określenia w drodze decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 6o ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: u.u.c.p)2 wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
EN
From 2013 to 2016, many municipal councils passed resolutions pursuant to art. 39 paragraph. 4 of the Law on Local Self-Government to the utility companies to handle individual cases in the field of public administration concerning the management of municipal waste. Recently, the case law of the administrative courts began to appear discrepancies regarding the admissibility of the transfer on the basis of Article. 39 paragraph. 4 u.s.g. the competence of the mayor to determine by administrative decision referred to in Article. 6o paragraph. 1 of the Act on maintaining cleanliness and order in municipalities the fee for municipal waste management.
The study has been devoted to the issues of consensual forms of administrative-legal actions replacing or supplementing administrative decisions. The first part of considerations deals with the consensual forms which are the alternative legal forms of disposing of the administrative matters. The alternativity of these forms lies in the choice of the legal form of administrative matter disposing, the priority of using the consensual form and the subsidiarity of the administrative decision or in the legal possibility of replacing (substitution) the already issued decision with the consensual form. The second part of the analysis was focused on the normative solutions establishing the competence bases for the complementing or even concretizing of the administrative decision content by means of the consensual forms of the administrative authorities and private entities actions.
PL
Opracowanie zostało poświęcone problematyce konsensualnych form działań organów administracji publicznej lub podmiotów prywatnych, które zastępują lub uzupełniają decyzje administracyjne. W pierwszej części rozważań analizie poddano konsensualne formy działań administracyjnoprawnych stanowiących alternatywne formy prawne załatwiania spraw administracyjnych. Alternatywność tego rodzaju form polega na możliwości wyboru formy prawnej załatwienia sprawy administracyjnej, pierwszeństwie użycia formy konsensualnej i subsydiarności decyzji administracyjnej albo możliwości zastąpienia (substytucji) już wydanej decyzji administracyjnej przez określony typ formy konsensualnej. W części drugiej analizy omówiono i poddano teoretycznej ocenie rozwiązania normatywne ustanawiające podstawy kompetencyjne do uzupełniania lub nawet konkretyzowania treści decyzji administracyjnych za pośrednictwem uprzednich lub następczych konsensualnych form działania organów administracji publicznej oraz podmiotów spoza systemu administracji publicznej.
The subject of the article is to present the entitlements of the National Labour Inspectorate (NLI) in determining the existence of employment relationships. The analysis shows that the legal instruments available to NLI inspectors in this regard include referring the employer to an application, conducting misconduct proceedings or bringing an action to the labour court for establishing the existence of an employment relationship. In practice, these measures are ineffective. Under the current legal status, labour inspectors are not entitled to issue administrative decisions establishing the existence of an employment relationship. However there are certain arguments of a dogmatic and legal nature for granting them such an entitlement, which, would also require the creation of an appropriate appeal procedure, which should be similar to the appeal procedure against the decisions of the Social Insurance Institution.
PL
Przedmiotem artykułu jest przedstawienie uprawnień Państwowej Inspekcji Pracy w zakresie ustalania istnienia stosunków pracy. Z przeprowadzonej analizy wynika, że prawne instrumenty przysługujące inspektorom PIP w tym zakresie to skierowanie do pracodawcy wystąpienia, prowadzenie postępowania wykroczeniowego lub wytoczenie na rzecz określonej osoby powództwa do sądu pracy o ustalenie istnienia stosunku pracy. Środki te w praktyce są mało efektywne. W obecnym stanie prawnym inspektorzy PIP nie są uprawnieni do wydawania decyzji administracyjnych ustalających istnienie stosunku pracy, choć istnieją pewne argumenty natury dogmatycznoprawnej przemawiające za przyznaniem im takiego uprawnienia, co wymagałoby jednak stworzenia odpowiedniego trybu odwoławczego, który byłby podobny do procedury odwoławczej od decyzji ZUS.
Przejęcie spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (SKOK) na podstawie decyzji administracyjnej wydanej przez Komisję Nadzoru Finansowego (KNF) prowadzi do wystąpienia skomplikowanego stanu faktycznego, którego nie wszystkie zagadnienia są regulowane wprost przez ustawodawcę. Konsekwencje prawne przejęcia SKOK dotyczą sukcesji uniwersalnej, kontynuacji członkostwa w kasie, ochrony majątku kasy przejmowanej oraz majątku jej wierzycieli wskutek zastosowania sankcji bezskuteczności względnej. Ze względu na przyjęty przez ustawodawcę model regulacji (a niekiedy jej brak) przejęcie SKOK na podstawie decyzji KNF prowadzi do konieczności przeprowadzania skomplikowanych procesów wykładni. Proces taki powinien prowadzić do zastosowania do przejęcia SKOK w drodze analogii legis niektórych przepisów o połączeniu spółdzielni.
EN
The takeover of a credit union on the basis of an administrative decision issued by the Polish Financial Supervision Authority leads to the occurrence of a complicated factual state, of which not all issues are directly regulated by the legislator. The legal consequences of the credit union takeover concern universal succession, continuation of a membership, protection of the assets of the acquired credit union and the assets of its creditors. Due to the regulation model adopted by the legislator (and sometimes its lack), the takeover of the credit union based on the Polish Financial Supervision Authority’s decision leads to the necessity of conducting complicated interpretation processes. Such a process should lead to the application of some provisions on the merger of cooperatives to the takeover of credit union by way of analogy of the law.
Celem artykułu jest rozważenie problematyki relacji pomiędzy ustawą a umową międzynarodową w kontekście wydawania decyzji administracyjnych. Artykuł przedstawia postulaty prezentowane przez doktrynę i orzecznictwo sądów polskich. Całość wywodu poprzedzają rozważania o charakterze ustrojowym oraz terminologicznym. W toku prowadzonych rozważań rozpatrywany jest problem czy umowa międzynarodowa może stanowić podstawę do wydania aktu indywidualnego, jakim jest decyzja administracyjna. Analizie podlega także kwestia, czy podstawą taką może być każda umowa międzynarodowa czy tylko określone ich rodzaje. Ostateczne konkluzje prowadzą do wniosku, że organy administracji w toku działania winny bazować nie tylko na przepisach prawa krajowego, lecz także prawa międzynarodowego, w tym umów międzynarodowych. Zapisy traktatów mogą przy tym stanowić źródło uprawnień organów administracji, aczkolwiek bezpośrednią podstawą decyzji administracyjnej może zostać jedynie umowa międzynarodowa ratyfikowana i ogłoszona w Dzienniku Ustaw Rzeczpospolitej Polskiej.
EN
The aim of this article is to elaborate on the relationship between an act and an international agreement in the context of issuing administrative decisions. The article presents postulates formulated by the doctrine and judicature of Polish courts. The aforesaid disquisition is preceded by deliberations on the systemic and terminological nature. In the course of the considerations it has been verified whether an international agreement can constitute a basis for an administrative decision. This article also aims at answering the question which kind of international agreements could constitute such a basis. The divagations draw to a final conclusion that administration authorities should operate not only on the basis of domestic law but also international law, including international agreements. Simultaneously, international agreements can be the source of powers of administration bodies, however, a direct basis for an administrative decision can only be an international agreement ratified and published in the Journal of Laws of the Republic of Poland.
The article approaches the issue of the impact of the approval of gambling terms of use by a competent public administration body for the ability to control the content of this terms against unlawful clauses. The considerations began with a key issue for proper research on this issue, and hence a definition of the model form of a contract and its legal qualification. On this basis, the gambling terms of use were considered as the standard contract, which gives the news of the currently neglected division into normative and non-normative model forms, including qualified and non-qualified ones. Finally, a comparative analysis of the regulation of gambling games with solutions adopted in the energy and telecommunications law was used in the scope of approval of contract models used on both markets was made in order to demonstrate imperfect regulation of the gambling law, which excludes the recognition of it as a lex specialis to the regulation of art. 384–385 4 polish Civil Code.
PL
W glosie poruszono problematykę wpływu zatwierdzenia regulaminu gry hazardowej przez właściwy organ administracji publicznej na możliwość kontroli abuzywności treści tego regulaminu. Rozważania rozpoczęto od kwestii kluczowej dla podjętego zagadnienia, a zatem przedstawiono definicję wzorca umownego oraz jego kwalifikacji prawnej. Na tej podstawie uznano regulamin gry hazardowej za szczególny typ wzorca umownego, który nadaje aktualności - pomijanemu obecnie - podziałowi na wzorce normatywne oraz nienormatywne, w tym na wzorce kwalifikowane i niekwalifikowane. Ponadto w prowadzonych rozważaniach posłużono się porównaniem regulacji o grach hazardowych z rozwiązaniami przyjętymi w prawie energetycznym i prawie telekomunikacyjnym w zakresie kontroli wstępnej treści stosowanych na tych rynkach wzorców umownych dla wykazania niedoskonałego stanu normatywnego przy grach hazardowych. Ostatecznie prowadzone analizy pozwoliły wykluczyć uznanie przepisów o grach hazardowych za lex specialis względem regulacji art. 384–385 4 k.c.
The problem of the expropriation brings many specific issues as well as practical and theoretical. Taking into the consideration the field of law, which analyses that particular issues, it is significant that in case of the expropriation, it comes to the relation between the constitutional, civil and administrative law. The aim of that article is to describe particular elements of the expropriation decision as the example of administrative decision. The article also reveals the influence of those regulations on components and forms of the decision of the expropriation.
PL
Problematyka wywłaszczenia niesie za sobą bardzo wiele zagadnień szczegółowych, istotnych zarówno z teoretycznego, jak i praktycznego punktu widzenia. Mając na uwadze obszar regulacji prawnych, które zajmują się tą tematyką, zauważyć należy, iż w przypadku wywłaszczenia dochodzi do styku i wzajemnego przenikania się regulacji w sferze prawa konstytucyjnego, cywilnego, jak i administracyjnego. Dlatego celem niniejszego artykułu stało się omówienie poszczególnych elementów decyzji wywłaszczeniowej, jako przykładu decyzji administracyjnej, ze wskazaniem powiązań i wpływu powyższych regulacji na jej kształt i elementy składowe.
Artykuł poświęcony jest kwestii wadliwości decyzji administracyjnej, która ma miejsce wtedy, gdy decyzja nie jest zgodna z wymogami przewidzianymi prawem. Można wyróżnić kilka typów wad, a najpoważniejszą jest ta powodująca jej nieważność. Nieważną decyzję można zdefiniować jako nieistniejącą: jest to prawnie nieistotny skutek działania organu administracyjnego. Ponieważ nieważna decyzja z prawnego punktu widzenia nie istnieje, nie wywołuje też jakichkolwiek skutków publicznoprawnych; nikt nie jest obowiązany do poszanowania nieważnej decyzji i jej przestrzegania. Artykuł odnosi się szczególnie do istoty i natury nieważności decyzji oraz przyczyn nieważności. Autorka przyczyny te przedstawia, odwołując się do konkretnych przykładów z praktyki. Uwagę poświęca również procesowi prowadzącemu do usunięcia nieistniejącej decyzji ze sfery prawnej. Skoro nieważna decyzja administracyjna nie istnieje, nie może być ani zmieniona, ani uchylona, zatem jedyną właściwą procedurą jest autorytatywne stwierdzenie nieważności takiej decyzji. Artykuł koncentruje się na wskazaniu, kiedy nieważność decyzji może zostać stwierdzona bezpośrednio przez władze administracyjne, a kiedy przez sądy. Podnosi również kwestię konsekwencji prawnych nieważności, w tym zagadnienie szkód spowodowanych przez akty nieważne. Powyższe problemy są analizowane głównie w odniesieniu do Republiki Czeskiej, ale celem opracowania jest przedstawienie także rozwiązań dotyczących nieważności decyzji przyjętych w niektórych innych krajach europejskich. Kwestia nieważności jest rozważana zarówno w kategoriach aktualnej legislacji, jak również doktryny i praktyki orzeczniczej. Autorka ukazuje najbardziej poważne braki w obecnym ustawodawstwie czeskim związane z kwestią nieważności decyzji administracyjnych oraz formułuje w tym zakresie postulaty de lege ferenda.
EN
This article focuses on the defect of an administrative decision occuring when a decision does not comply with the binding legal requirements. Several types of defect may be distinguished, of which the one that results in a declaration of nullity is the most serious. An invalid decision may be defined as non-existing or having a legally immaterial effect of an action of an administrative body. From the legal point of view an invalid decision is non-existent and as such does not lead to any legal consequences. Neither is an entity obliged to respect, observe or follow an invalid decision. In this article, the essence and nature of an invalid decision and the reasons for invalidity are analysed based on actual cases. The process leading to a removal of a nonexistent decision from the legal sphere is also discussed. Since an invalid decision does not exist and cannot be reversed or repealed, the only procedure left is declaration of its nullity. The analysis focuses on establishing when the nullity of a decision may be declared by administrative bodies, and when such declaration requires a court decision. Legal consequences of an invalid decision being enforced and the harm caused thereby are also discussed. The above issues are analysed primarily with regards to the Czech Republic although the aim of the article has also been to present solutions adopted in some other European states. Some major deficiencies concerning the invalidity of administrative decisions in the Czech Republic have been identified as well, followed by some de lege ferenda postulates.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.