Results found: 2

Search results

Search:
in the keywords: Charles Péguy

Sort By:

Limit search:

Čtyři díla moderní francouzské literatury prizmatem (nejen) Hegelovy ponožky

100%

Voldřichová Beránková E.

Filosofický časopis (Philosophical Journal)

2020

vol. 68

issue 1

67-82

Hegel finds that “a darned sock is better than a torn one; but it’s not so with self-consciousness”, he uses the sock as a metaphor for the mind to express the negativity, the absence or the imperfection at the base of the consciousness of self, as well as other manifestations of the human psyche. He thus warns against any artificial attempt to fill, complete, or “mend” such socks of the mind. As unexpected as it may be, this metaphor appears in many literary works. The article examines four such texts: The Mystery of the Charity of Joan of Arc by Charles Peguy, In Search of Lost Time by Marcel Proust, Waiting for Godot by Samuel Beckett and The Man Who Sleeps by Georges Perec.

Když Hegel tvrdí, že „zalátaná ponožka [je] lepší než děravá; ne v případě sebevědomí“, má tím na mysli ponožku jakožto metaforu jisté negativity, absence, deficitu, nedostačivosti či nedokonalosti, která je fundamentální vlastností sebevědomí i dalších projevů lidské psýché, a kterou tudíž není záhodno nějak uměle „zalátávat“, překlenovat či doplňovat. Přestože se takovýto příměr může jevit poněkud neobvyklým, text článku prokazuje existenci obdobné „ponožkové metafory“ ve čtyřech významných dílech moderní francouzské literatury, kterými jsou Mysterium lásky a útrpnosti Johanny d’Arc Charlese Péguyho, Hledání ztraceného času Marcela Prousta, Čekání na Godota Samuela Becketta a Muž, který spí Georgese Pereka.

Lorsque Hegel constate qu’« une chaussette reprisée plutôt qu’une chaussette déchirée ; il n’en va pas de même de la conscience de soi », il se sert de la chaussette comme d’une métaphore de l’esprit pour exprimer la négativité, l’absence ou l’imperfection se trouvant à la base de la conscience de soi, ainsi que d’autres manifestations du psychisme humain. Il met ainsi en garde contre toute tentative artificielle de remplir, compléter ou « repriser » de telles chaussettes de l’esprit. Aussi inattedue qu’elle soit, cette métaphore apparaît dans de nombreuses œuvres littéraires. Le présent article en examine quatre principales : Le Mystère de la charité de Jeanne d’Arc de Charles Péguy, À la recherche du temps perdu de Marcel Proust, En attendant Godot de Samuel Beckett et Un homme qui dort de Georges Perec.

“The faith I love best is hope”: Perspectives of Hope from Charles Péguy

100%

McDermott F.

Ethos. Kwartalnik Instytutu Jana Pawła II KUL

2019

vol. 32

issue 4 (128)

181-201

Following calls from recent popes to a rediscovery of the theological virtue of hope, this paper examines a poem dealing specifically with that subject, by Charles Péguy, a French poet who died in 1914 in the early fighting of the First World War. He is a key figure of what has been called the French Catholic revival. His dramatic monologue takes the form of a catechism lesson addressed to the young St. Joan of Arc, in which Hope is portrayed as a little girl. Rooted in a rediscovery of the “real” and under the influence of the philosopher Bergson, Péguy’s message seems to be that a childlike Hope could be the key to a renewal of Faith and Love, and perhaps to a re-energizing of the Christian message. Péguy wrote his poem at a time when France was deeply traumatized by the Franco-Prussian war, the Dreyfus scandal and the anti-clerical purge of the early 20th century. It was a society that had lost is bearings. Many themes of his day are strangely current in our own.

Odpowiadając na wezwanie współczesnych papieży zachęcających do ponownego odkrywania teologicznej cnoty nadziei, autor analizuje poemat Charlesa Péguy’ego poświęcony właśnie tematyce nadziei. Péguy, francuski poeta, poległy w roku 1914, w czasie początkowych walk pierwszej wojny światowej, należał do najważniejszych postaci tak zwanego francuskiego odrodzenia katolickiego. W omawianym utworze, w którym poetycki monolog przeobraża się w lekcję katechizmu udzielaną młodej Joannie d’Arc, nadzieja ukazana została jako mała dziewczynka. Pod wpływem filozofii Henri’ego Bergsona i jego ponownego odkrycia „tego, co rzeczywiste”, Péguy wskazuje nadzieję, uosobioną w postaci dziecka, jako klucz do odnowy wiary i miłości, a być może również źródło nowej energii dla przesłania, jakie niesie ze sobą chrześcijaństwo. Czas, w którym powstawał poemat – początek dwudziestego wieku – to we Francji okres kryzysu związanego z wojną francusko-pruską, sprawą Dreyfusa oraz czystkami antyklerykalnymi, a także głęboką dezorientacją społeczną. Wiele spośród poruszanych przez Péguy’ego ważnych wówczas tematów w zaskakujący sposób zachowuje aktualność również dzisiaj.

Refine search results

1 Ethos. Kwartalnik Instytutu Jana Pawła II KUL

1 Filosofický časopis (Philosophical Journal)

1 McDermott F.

1 Voldřichová Beránková E.

2 2020

Search results

Čtyři díla moderní francouzské literatury prizmatem (nejen) Hegelovy ponožky

“The faith I love best is hope”: Perspectives of Hope from Charles Péguy