Supervision does not have a single definition, but on the contrary, it is vast and they emphasize its various aspects, dimensions, depending on what profession we are dealing with. The common point of all explanations of this concept is that it is understood as a learning process in which a social worker works with a supervisor (i.e. a more experienced “colleague”) in order to enrich his skills, reflect on his own behaviour and emotions. Thanks to it, he improves his methodical behaviour in working with a client or solving social problems. Indirectly, this affects the welfare and safety of the social worker, as the increasing competence of the supervisor benefits the client, who can be better assisted, and the supervisor is supposed to monitor the social worker’s practice from an ethical point of view, which provides additional protection. The aim of this paper is to reflect on the extent to which supervision can be a path to change for the better, that is, a path to excellence in and for social work.
Aim. The issue of the use of psychoactive substances has a considerable representation in Polish scientific achievements, especially in the past 30 years. However, there are still no publications on the so-called specific groups that create, among others problem users of one substance - opioids. In this article, it was decided to outline the personality profile of opioid addicts in terms of the relationship between selected personality traits and social competences. Knowing the indicated factors plays a significant role not only in the process of therapy and social rehabilitation. In the early phase of diagnosis, it consists in planning a positive change; later it allows the planning of the process of change in such a way as to prevent relapse of the disease. Methods. The study used standardized psychological tests (EPQ-R and KKS) and a short questionnaire. A non-probabilistic sample selection was used. The study involved 50 opioid addicts participating in a substitution therapy program. Results. Research has shown that neurotic people declare greater problems in situations requiring intimacy with another person. Research provides conclusions for therapeutic and social rehabilitation practice. In these programs, it is worth taking into account such forms of work that enable the beneficiaries to exercise self-confidence and openness, as well as non-verbal ways of expressing feelings that take into account creative expression. Social competences in terms of intimacy and closeness can be strengthened through various forms of therapy, including drama, skills training, and workshops, additionally involving families of addicts.
PL
Cel. Problematyka używania substancji psychoaktywnych ma sporą reprezentację w polskim dorobku naukowym, zwłaszcza w minionym 30-leciu. Wciąż jednak brak jest publikacji dotyczących tzw. grup specyficznych, które tworzą m.in. osoby problemowo używające jednej substancji – opioidów. W niniejszym artykule postanowiono przybliżyć zarys profilu osobowości osób uzależnionych od opioidów w aspekcie zależności między wybranymi cechami osobowości a kompetencjami społecznymi. Poznanie wskazanych czynników odgrywa znaczącą rolę nie tylko w procesie terapii i resocjalizacji: we wczesnej fazie diagnozy polega ona na planowaniu pozytywnej zmiany, w okresie późniejszym pozwala tak zaplanować proces zmiany, aby zapobiec nawrotowi choroby. Metoda. W badaniu wykorzystano wystandaryzowane testy psychologiczne (EPQ-R i KKS) oraz krótką ankietę. Zastosowano nieprobabalistyczny dobór próby. Badaniu poddano 50 osób uzależnionych od opioidów, uczestniczących w programie terapii substytucyjnej. Wyniki i wnioski. Badania wykazały, że osoby neurotyczne deklarują większe problemy w sytuacjach wymagających bliskości z drugą osobą. Badania dostarczają wniosków dla praktyki terapeutycznej i resocjalizacyjnej. W programach tych warto uwzględniać te formy pracy, które umożliwiają beneficjentom ćwiczenie pewności siebie i otwartości, oraz niewerbalne sposoby wyrażania uczuć, uwzględniające twórczą ekspresję. Kompetencje społeczne w zakresie intymności i bliskości można wzmacniać poprzez różne formy terapii, w tym dramy, treningi umiejętności i warsztaty, angażując dodatkowo rodziny uczestników terapii.
Szybko zmieniający się świat, w którym żyjemy czyni przyszłość bardzo niepewną i zmusza ludzi do poszukiwania pewnego rodzaju stabilności. Poradnictwo i doradztwo są jednym ze współczesnych sposobów wsparcia ukierunkowanego na planowanie indywidualnego życia i rozwiązywanie problemów. Jak, w tej złożonej rzeczywistości, doradztwo i poradnictwo mogą stać się bardziej spójne? Jakie istnieją możliwości współpracy między doradcą a klientem, jak również pomiędzy różnymi parterami zainteresowanymi poradnictwem (publicznymi i niepublicznymi) w obrębie kultury indywidualizmu i różnorodności opinii? Jak można zapewnić wysoką jakość usług doradczych w sytuacji, gdy mamy do czynienia z mnogością dyskursów i praktyk oraz z wieloma różnymi instytucjami (profesjonalnymi i nieprofesjonalnymi) zaangażowanymi w procesy doradzania. Twierdzę, że doradcy, dzięki świadomej refleksji oraz podejmowaniu działań doradczych dysponują potencjałem zdolnym pogodzić sprzeczności współczesnego płynnego świata, co może doprowadzić do pozytywnych zmian w codziennym życiu.
EN
The fast changing world in which we live makes the future very unpredictable and forces people to search for some kind of balance. Counselling is one of the contemporary methods for providing support centred on planning individual life and problem solving. How can counselling in such a reality be more coherent? What possibilities are there for co-operation between the counsellor and client, as well as between various partners (public and private) in a culture of individualism and with a variety of opinions? How can a high quality of counselling services be provided in a situation where a multitude of discourses and practices are present and many different institutions (professional and non-professional) involved in the counselling process. I stipulate that counsellors, thanks to conscious reflection and by performing certain counselling actions, have the potential to reconcile the discrepancies of a contemporary changing world, which can lead to positive changes in everyday life.
Programy edukacyjno-korekcyjne dla sprawców przemocy domowej stanowią istotną część systemu przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Ich zasadniczym celem jest powstrzymanie sprawców przed krzywdzeniem członków rodziny i zatrzymanie przemocy. Są one ukierunkowane na korygowanie niepożądanych i wadliwych postaw oraz przekonań sprawców, które pozwalają im „usprawiedliwiać” stosowaną w rodzinie przemoc. Dotychczasowe badania dowodzą stosunkowo niskiej efektywności tych programów, choć brak też jednoznacznych dowodów, iż są one całkowicie nieskuteczne. Celem niniejszego artykułu jest próba odpowiedzi na pytanie, czy i jakie znaczenie mają programy edukacyjno-korekcyjne w kształtowaniu postaw i przekonań sprawców przemocy domowej. Analizie poddano dane pochodzące z badań ankietowych zrealizowanych w dziewięciu zakładach karnych na terenie województwa podkarpackiego. Przebadano 277 mężczyzn skazanych za znęcanie się nad członkiem rodziny, w tym 133 sprawców, którzy ukończyli programy edukacyjno-korekcyjne (grupa eksperymentalna) i 144 skazanych, którzy nie brali udziału w tego rodzaju oddziaływaniach (grupa kontrolna). Analiza wyników dowiodła braku istotnych statystycznie różnic pomiędzy badanymi, jeśli chodzi o przyjmowane przez nich postawy wobec własnych zachowań związanych ze stosowaniem przemocy w rodzinie.
EN
The battered intervention programs are an important part of the system of preventing domestic violence. The main purpose of them is that the violence should stop and eliminate. These programs are related to correcting defective attitudes and beliefs of perpetrators that support or excuse violence towards family members. Many studies have shown relatively low effectiveness of these programs however, they have not provided clear evidence of their ineffectiveness. The aim of this article is an attempt to answer the question: Do such programs actually shape the attitudes and beliefs of perpetrators of domestic violence? The author has analysed the data of the survey which was carried out in nine prisons in the Podkarpackie Voivodship. The sample consisted of 277 convicted perpetrators of domestic violence. They were made up of 133 men who have completed the batterer intervention programs (experimental group) and 144 men who have never participated in them (control group). Studies have shown there were no statistically significant differences between the two groups of perpetrators. Their attitudes and beliefs about their own violent behaviours in family were relatively similar.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.